Logo Skills transitt 3

maandag, september 25, 2017

传承 Zhineng Qigong

SkillsTransit 传承 Zhineng Qigong

 'Anders dan het streven naar het onbereikbare vaart mijn drijfveer op mijn hele potentieel 智能 om zo het mogelijke te verwerkelijken'

 

De naam van mijn bedrijvigheid 'SkillsTransit' 传承

is ontstaan toen ik ben gaan beseffen dat wij mensen in de loop van de eeuwen van een innerlijk weten zijn afgedwaald en daarmee een groot deel van onze bezieling zijn kwijtgeraakt. Ik wil dit heel graag terug. Met deze hart 心 intentie die als een rode draad door het proces loopt wil ik met mijn bedrijvigheid 'Skills Transit 传承' een frisse wind door het bewustzijn blazen. Dit maakt ruimte vrij voor datgene waar lange tijd geen zicht op was doordat het door (denk)stof in de schaduw terecht is gekomen. Dit tevoorschijn laten komen van qi气 (vitale levenskracht) van scheppend vermogen  vergt geen bewuste sturing langs wegen en kanalen maar wordt bereikt door geconcentreerd en opmerkzaam (mindful) in de zelf ingezette beweging te blijven. Dit meditatieve houdt een non-reactief schouwen in op wat zich als vanzelf voordoet. Doordat het resoneert met de qi气 van de intentieopent het vastgelopen qi en ongekende krachten ontstaan. Op fenomenologische wijze d.w.z. direct en intuïtief komen dingen aan het licht. In eerste instantie kan dit ware de gemoedstoestand onrustig maken maar omdat in de intentie 心 ook kalmte en acceptatie besloten ligt gaat het over naar inzicht en dit brengt verlichting. Dit schept rust en vertrouwen in eigen vermogen en over de hele linie wordt de verbinding met het oorspronkelijke neutrale affect levensvreugde hersteld. Dit alles werkt inspirerend op het totaal. Zowaar: de bezieling is er weer! De natuur zorgt vanzelf dat dit bewustwordingsproces en daarmee de mogelijkheid tot veranderen naar een constructiever leven via deze naar volgende generaties wordt doorgegeven 传承 simpel omdat deze liefdevolle identiteit wordt voorgeleefd. Dit alles maakt deel uit van het emancipatieproces dat gaande is: bevrijding uit oude(rlijke) machten. Dit vrijkomen uit verstrikkingen gaat gepaard met verandering van de mindset. Deze verschijnt gegrond in het heden met inspirerende liefdevolle gedachtes voor de toekomst. De houding is dankbaar gestemd met mededogen voor alles wat is. Een van de pijlers waarop mijn inbreng steunt is Zhineng Qigong 中國 智能 氣功

Wat is Zhineng 智能 Qigong 氣功 ?

Zhi 智= wijsheid,intellect. Neng能 = vaardigheid of potentieel. Qigong betekent werken met qi 氣 eenvoudig 气, wat vitale energie in verschillende dichtheden betekent. Zhineng Qigong is een Chinese 中國 medische meditatieve bewegingsleer die grandmaster Pang Ming heeft ontwikkeld om door middel van het eigen bewustzijn en de daaruit voortkomende intentionele bewegingen het impliciete zelf-genezende vermogen weer gezond te laten stromen en onderontwikkelde of zelfs nog onontgonnen vermogens te openen. Alle qi  van het fysieke, van emoties en impulsen, en van het mentale is voortdurend in beweging in (intra) en tussen (inter) mensen en doordrongen van de meest pure hunyuan qi , de matrix die alles omvat en waaruit alles is voortgekomen. In plaats van onbewust terecht te komen in oude qi lussen die het karakter nog dieper inetsen wordt tijdens het praktiseren van de discipline nog onbesmette ruimte geschapen door bewust verbinding te maken met meest pure vormloze qi  van de natuur. Hunyuan 混 元 qi. Ook wel het (n)iets of het Al genoemd. Qi 气 bron nog voor de idee van splitsing in yin en yang. Met de verkregen en aangenomen kalme en geconcentreerde instelling worden fysiek open/sluit bewegingen ingezet. Deze uitvoering ontsluit belichaamde structuur van vaste patronen die soms zelfs over generaties heen de tijd hebben gekregen om in te slijten waardoor het structurele de vorm c.q. karakter heeft gekregen dat het nu heeft.

Wat doet Zhineng Qigong met het leven zoals het nu is

Het weten en praktiseren van Zhineng Qigong voegt iets wezenlijks toe aan het bestaande van clusters denklussen, beelden, emoties, affecten en lichaamsbewegingen van het ondeelbare geheel, de mens. Dus ook aan de clusters die zo erg zijn vastgelopen dat we er zelf in verdwenen zijn. Doordat deze conditioneringsmechanismen ongemerkt het leven beheersen weten we dus niet hoe onvrij we wel zijn. Zhineng Qigong geeft een bevrijdende beweging aan datgene wat in beslag is genomen. In plaats van reageren op voortdurende afleidingen die ontstaan door zintuigelijke input en andere bewustzijnsinhouden blijft de geoefende practitioner geconcentreerd opmerkzaam (mindful) in de door hemzelf zacht ingezette vloeiende beweging. Deze wijze van kalm bewegen en tegelijkertijd stil observeren is op Liefde met de grote L gebaseerd. De onvoorwaardelijke. Dit is gelijk aan het vormloze onmeetbare en wezenlijk onzegbare nog voor de splitsing in dualiteiten. Zonder definitie stroomt deze kracht van al het leven. Tijdens het praktiseren van Zhineng Qigong werken we met de spirit van het hart 心 oftewel ware hartinentie. Met deze energie laten we een licht schijnen op deze kracht van al het leven en het potentieel dat zich wil manifesteren. De zhì 志 wil(skracht) om het potentieel van yin en yang te verwezenlijken verschijnt en opent alle rigiditeit. Niet alleen van het denken maar ook de vorm en functie van de cellen. Alle qi 气 gaat ervan stromen zoals bedoeld.

Het vuur van het hart schijnt als een zon en doorklieft het inherent scheppend vermogen dat uit het donker tevoorschijn komt. De identiteit ontplooit en bevrijdt de ziel uit de verstrikking van oude machten: een leven van identificaties en toeschrijvingen van anderen. De zhì志 innerlijke wil(skracht) manifesteert in de wereld en vindt een plek waar het dienen kan. Hun yuan ling tong 混元灵通. Het is geschied.

De kracht van Zhineng Qigong

zit in de eenvoud, waardoor het goed te doen is om het dagelijks te beoefenen. Het is laagdrempelig. Het kan namelijk vrijwel overal gedaan worden en is geschikt voor jong en oud, gezonde en zieke mensen. Iedereen heeft baat bij het dirigeren van simpele fysieke 'open/sluit' bewegingen in combinatie met (in eerste instantie) gerichte visualisaties die putten uit de bron verbeeldingskracht, dochter van menselijke creativiteit. Inhoudelijk: herhaling van denken ver weg universum/diep in het lichaam, dat op betrekkingsniveau afgeven en opnemen van een centrale kracht hunyuan qi   in zich draagt. Na een tijdje gefocust oefenen kan de geest zonder denken, visualiseren en voelen IN de beweging blijven. Door training van de verbinding van de geest met de qi气 beweging gaat deze combinatie vanzelf naar het onbewuste bewustzijn en blijft vanuit de stilte als scheppende kracht invloed uitoefenen op het gewone doen. Het werkt door in het dagelijkse leven. Het complexe leven wordt dag na dag eenvoudiger doordat deze vorm van creativiteit op een surplus berust. Het maakt contact met de geesteskrachten hart 心 intentie en innerlijke  志 wil en dit brengt verlossing van onbewuste conditioneringen die in het hier en nu niet meer dienen. Dit geeft verlichting.  

Mijn ervaring als student en teacher toegespitst op Zhineng Qigong

Doordat je jezelf opdracht geeft je te verbinden met de centrale kracht (jungiaans begrip) vormloze hunyuan 混 元 qi (naar dr. Pang Ming), kortom iets waar nog geen wereldse ideeën aan kleven, terwijl je de handen naar buiten en terug naar het lichaam toe beweegt, sluiten en openen automatisch de membranen. Maar het doet meer. Door met een geconcentreerde opmerkzame geest deze oerbeweging te maken en tegelijkertijd kalm observerend erin mee te gaan opent dit het hele brein-potentieel en het scheppend vermogen komt spontaan tot leven. Met deze mentale ontwikkeling verandert de bewustzijnstoestand en dit werkt door op de gelaagde totale gesteldheid. Het oorspronkelijke neutrale affect levensvreugde wordt gewekt en positieve affecten als mededogen en gelijkmoedigheid vermeerderen. Na een tijdje oefenen versmelten bevelen, observaties en visualisaties van het brein met rustige bewegingen van het lichaam. In de volgende fase gaat het bewegen over naar een diepere laag en wordt 'onbewust-bewust'. Je weet wanneer dit het geval is. Het van buitenaf instrueren en observeren wordt alsmaar minder gefixeerd. De controle wordt vanzelf losser. Met een heldere geest en een tot rust gekomen hart   gaat het proces heel natuurlijk over naar een bewegen zonder nadenken en visualiseren. Het gaat voorbij kennis en vaardigheden zoals we deze normaliter opvatten. Vanuit een dieper weten ben je één met de vloeiend fluctuerende beweging en in harmonie met jezelf en je omgeving. Je maakt deel uit van een groot geheel waardoor de oorspronkelijke voedende krachten in jezelf en vanuit jezelf weer volop gaan functioneren. Dit komt omdat je tijdens het liefdevol bewegen ruimte schept voor krachten die vaak lang geleden zijn achtergebleven. De discipline Zhineng Qigong herstelt op natuurlijke wijze de balans tussen jongste yange krachten die zich uiten in controleren en sturen en oudere yinne krachten die liggen in de inherent verzorgende en voedende aspecten van het leven. Allemaal dimensies die eigen zijn aan de mens. Deze vorm van evenwichtiger leven betekent healing. De heelheid herstelt. En vanuit heelheid bloeit vanzelf de oorspronkelijke onvoorwaardelijke liefdevolle beweging geven en nemen weer op. De gift zit in het leven zelf. Het uit overlevingsdrang rigide getrainde lost vanzelf op en het leven met hart  energie stroomt weer zoals bedoeld. Qi opent en sluit, qi gaat naar buiten en komt binnen terwijl je met de geest verbonden blijft met de centrale stille kracht. Dit betekent dat je het contact met de oorspronkelijke ware levensvreugde niet verliest wat er ook gebeurt en waar je je ook bevindt. Het hele qiveld verandert en dit gaat door en straalt uit naar de omgeving waar deze energieën verder worden doorgegeven, want zo is de werking van de natuur. Zhineng Qigong herstelt de verbinding met krachten die hier en nu nodig zijn maar waarvan is gedissocieerd. Zo worden krachten die niet mochten zijn weer tot leven gewekt en zelfs ongekende latente krachten worden ermee aangeboord. Wees daarvoor niet bang: al deze bronnen zullen je dienen in je levensproces.  

op leeuw

 

De groepsles van 1½ uur praktijkoefeningen bestaat in het begin vooral uit het aanleren van de Basismethode 'Lift Qi Up Pour Qi Down'. Warming-ups, stretch– oefeningen als de Chen Qi, vele gongs en squats en de meditatieve '3 Centers Merge', maken de lessen tot een mooi geheel.

Na de les kunnen jullie vragen stellen die gerelateerd zijn aan het oefenen thuis en de dingen die je bent tegen gekomen, met name qi reacties. Zo wisselen we ervaringen uit. Met verhalen uit de praktijk worden we samen elke keer weer wat wijzer. Een vrolijk leerproces waarbij iedereen tegelijkertijd student én leraar is. We leren van, aan, met en door elkaar. Ik zie jullie als mijn leraar en ik ben jullie leraar. Op deze manier is het weer leuk om te bewegen en te leren over het ware leven hier en nu. 

 

 

-------------------------------------------------------------

De waarheid reveleert door intenties van mensen

Naast de Transit van de door dr. Pang Ming ontwikkelde science, theorie en praktische methodes Zhineng Qigong, probeer ik middels dit essay een licht te werpen op de mens zelf (intra) en de mens in relatie met anderen(inter). Dit belichten van vooral 'hoe' het in de praktijk functioneert doe ik vanuit westerse en oosterse invalshoeken met het oog op fysieke, emotionele en psychische gebieden. Ruim genomen gaat het over materie energie en informatie en de natuurlijke bewegingen tussen deze drie onderling en met de omgeving. Ik zie de mens als een natuurwezen met scheppende vermogens die continue in relatie staat met de natuur én met datgene wat door de mens is geschapen: de cultuur. Met hoe we over deze twee grootheden spreken komt naar voren dat ze als apart en als iets dat ergens buiten ligt worden ervaren. Ze kunnen weliswaar los van elkaar besproken worden, maar ze zijn als yin en yang onlosmakelijk met elkaar verbonden en maken tevens onderdeel uit van onszelf. De qivan de eenheid natuur/cultuur is levende informatie die ook binnen is als een innerlijk weten zonder woorden. Uit ervaring weet ik dat dieper inzicht in de mogelijkheden van de eigen eenheid lichaam/geest vertrouwen in eigen krachten wekt. Het opent en maakt vrij. Zhineng Qigong brengt ongekende mogelijkheden tot leven doordat qi气 van lichaam, qi (emoties, affecten, impulsen, sensaties) en geest effectief worden samengebracht waardoor de heelheid die we normaliter ervaren (je denkt en voelt jezelf één persoon) nu werkelijk completer is. Tegelijkertijd weet je dat wij mensen samen met alle andere bewoners van de aarde (dieren, planten, dingen) onderdeel uitmaken van een grote kosmische intelligentie. Dit grote brein voelt omvattend en tegelijkertijd alsof je wordt gedragen door iets liefdevols dat oneindig veel groter is dan jezelf. Dit ontspant. Al je vermogens zijn in contact met je innerlijke zelf èn de buitenwereld. De ogen staan zacht en de mentale geesteskrachten zijn wakker. Door Zhineng Qigong met anderen samen te praktiseren krijgt dit 'heel' voelen nog een extra dimensie. De gezamenlijke intentie 'healing' (wat heel worden betekent) doet wonderen. Vanuit een diep vertrouwen op het eigen gezonde verstand dus inclusief het invoelend en aanvoelend vermogen van het brein kun je met een gerustgesteld hart vanuit kalmte kiezen wat je met hart en ziel werkelijk wilt in dit leven en ben je niet langer een speelbal van cultuur/natuurkrachten uit het verleden binnen in jezelf en van je omgeving. In een chaotische omgeving kun je zelfs als een rots in de branding zijn.

Door deze andere levenservaring te oefenen openbaart vanzelf een andere waarheid van/over jezelf en de wereld.  Dit leidt tot een transformatie in de verschijning. Je hele qiveld verandert. De informatie die vanuit het bewustzijn (het bewuste en het onderliggende) wordt uitgezonden naar de wereld is krachtig en tegelijkertijd stil. Het objectief waarnemen wat later in het leven is ontwikkeld en verbonden is met het cognitieve breinvermogen is één met de subjectieve ervaring in het hier en nu, het enige moment waarop daadwerkelijk geleefd wordt. Het subjectieve heeft te maken met het subject als entiteit en was dus al werkzaam vanaf het prille begin toen er slechts sprake was van een innerlijke wil zhìnog zonder IK. De externe wil die meer met de aarde en de cultuur verbonden is moest nog geboren worden uit de bestaande entiteit. Deze energetische beweging is in werking getreden samen met het leren van de woorden over de werkelijkheid. Woorden waaraan eerder elders door anderen een betekenis is gegeven, zoals aan het woord IK. Middelen, doelen en uitkomsten, alles integreert en assimileert in het subject. Niets staat op zichzelf. Objectief en subjectief zijn een Gestalt. Het lichaam waar ruimte (hier) en tijd (nu) in samenkomen bepaalt met de totale informatie van alle plaatsen en alle tijden de houding naar de wereld. De kern van alle informatie is de intentie die in de entiteit werkzaam is. De qi气 die met deze intentie resoneert wordt automatisch aangetrokken. In de expressie manifesteert de waarheid in de besluiten die worden genomen (of niet) en in het 'wat' (inhoud) en 'hoe' (betrekkingsniveau) deze meteen ter plaatse of elders later in daden worden omgezet (of niet). 

Dàt we leven is het mystieke. Over het mystieke kunnen we het wel hebben maar er valt in wezen niets over te zeggen. Over 'hoe' we in het leven willen staan hebben we wel zeggenschap, ofschoon velen dit nog niet weten anders zouden ze het anders doen. Deze macht hebben wij mensen gekregen met de ontwikkeling van het laatst ontwikkelde breinvermogen: het cognitieve. Wanneer hiermee aangenomen wordt dat in beginsel alles wat manifesteert uit een idee of intentie voortgekomen is, is het dus belangrijk dat ieder voor zich een idee heeft 'hoe' hij/zij leven wilt.  Wanneer tegelijkertijd de intentie leeft dat alle informatie die eigen is mee mag doen, dus inclusief de oudste geesteskracht: de innerlijke wil, zhì 志 , kan hier niets anders dan iets moois uit voortkomen. Het probleem van de zelfbetrokkenheid bij het zoeken naar de waarheid is hiermee namelijk opgelost. Het is geen probleem meer maar een pré. 

Met Zhineng Qigong leren en praktiseren op weg naar de grote gezondheid

Alle verhalen die we te horen krijgen doen iets met ons. Het is levende informatie. Qi eenvoudig . Sommige verhalen zijn zelfs zo levendig dat ze een eigen leven zijn gaan leven. Hierin schuilt grote macht. Een enkel mens heeft hier geen vat op. We worden allemaal geboren in vormvelden waar verhalen leven. We kunnen verhalen als echt of onecht ervaren, waarschijnlijk of onwaarschijnlijk vinden, voor mogelijk of onmogelijk houden. We geloven er in, twijfelen, of wijzen af door er tegen in te gaan of door ze gewoonweg taboe te verklaren en te negeren. Verhalen roepen emoties op. We leven ons in en leven mee. Ze beroeren de ziel en brengen beweging in het lijf. Bij het scheppen van een verhaal zijn vele verhalen van de schepper aanwezig in het verhaal. En deze kan halve en hele verhalen vertellen. Al die verhalen zijn verbonden met verlangens, herinneringen, emoties, het intuïtieve vermogen en verstand van de rede van velen. Mensen van nu, maar ook van mensen uit een ver verleden. Met al deze krachten en machten verzameld in het hier en nu, ligt de toekomst ontegenzeggelijk besloten in de houding en daaruit voortkomende handelingen van mensen. Ik kies voor een kalme respectvolle open instelling. Zo wil ik aan de wereld verschijnen, alleen lukt dat nog niet altijd. Ik ben slechts een mens en al te menselijk bezig met mijn levenskunst. Hierin neemt de gewoonte om slechts te drijven op natuurkrachten nog veel tijd en ruimte in beslag. Dit product van lafheid en luiheden wint het nog regelmatig van mijn dapperheid en vindingrijke, uit het hart  geboren rede. Maar uiteindelijk is alles een ‘fascinerend gelaagd evoluerend emancipatieproces met herhalingen van losmaking, revolte, afwending en toenadering, naar 'de grote gezondheid'’. (Vrij naar Friedrich Nietzsche in: ‘Menschliches, Allzumenschliches’: Ein Buch für Freie Geister 

Met het beoefenen van de discipline Zhineng Qigong oefen je een kalme respectvolle en open instelling. Dit werkt bevrijdend. Het neutraliseert de lading op oude herinneringen van gebeurtenissen die persoonlijk zijn meegemaakt en zelfs van nog oudere energieën van overgeleverde geschiedenis die als levende informatie (= qi) het leven in het hier en nu nog steeds beïnvloeden.  Zhineng Qigong praktiseren werkt door op de qi van de hersenstructuur en functies die in de loop van het leven zijn veranderd via epigenetische mechanismen die bijvoorbeeld stress systemen van als jong kind mishandelde mensen doorlopend in een hoge versnelling hebben gezet. En zelfs nog dieper op informatie die met de evolutie van generatie op generatie is doorgegeven en verweven zit in de chromatidestructuur (complex van DNA met eiwitten). Het woord 'e-manciperen' brengt deze beweging naar een vrijer leven tot uitdrukking: 'Bevrijding uit oude(rlijke) machten'.  En zo evolueren we verder...

Wat we gewend zijn om te denken en te doen

Ondanks dat de woorden lichaam, structuur, vorm, karakter en vast duiden op dichtere qi气 blijft het leven een ongrijpbare trilling die door de enorme complexiteit niet terug te voeren is op afzonderlijke elementen. Toch zijn we gewend geraakt aan de wetenschappelijke benadering en de wijze waarop hiermee wordt gecommuniceerd. De onderzoeker doet alsof hij los staat van de te onderzoeken verschijnselen ook die in en tussen mensen. Hij brengt verwoed onder in categorieën eigenschappen en kenmerken en waar mogelijk in cijfertaal met de bedoeling om het vast te leggen en verklaringen erover af te leggen alsof er fundamentele waarheden gevonden zijn. Doordat een kunstmatige scheiding is aangebracht tussen de waarnemer en dat wat wordt waargenomen negeren we met dit handelen absoluut dat mensen slechts kunnen leren over leven en menszijn in de ontmoetingen met andere mensen. 'Hoe' over en weer over 'wat' wordt gesproken is een dimensie die op zichzelf vormend werkt. Maar wanneer in dit 'hoe' het elkaar aanvoelen is verdwenen worden ook de zintuigen ruiken, proeven, tasten, horen en zien van de omgeving in ieder geval niet volledig gebruikt. Het verstand moet het dan zonder deze informatie doen. En het verstand doet dit dan ook. Het vertrouwen ligt dan eenzijdig op het analytisch calculerend vermogen die op aangeleerde normen uit de cultuur zijn gebaseerd. De maatschappij heeft ons geleerd om rekening met elkaar te houden, maar niet om elkaar te voelen, aan te voelen en in te voelen. En dat is jammer want we doen onszelf daarmee tekort. We leren door de eigen ervaring serieus te nemen en verantwoordelijkheid ervoor te nemen. Maar wanneer van het voelen wat we doen de betekenis niet meer wordt begrepen doordat we niet weten waar het vandaan komt gaan we over tot verstandelijk beredeneren van wat gevoeld wordt. Dit leidt tot een denken dat de ander ons goed of slecht laat voelen. Dit misverstand brengt heel wat narigheid teweeg omdat de dader/slachtoffer dynamiek ermee in werking treedt. Wanneer je in de wereld van schuldigen en onschuldigen verzeild bent geraakt ben je verder van huis dan ooit.

Leren en weten

Kinderen leren dat het woord 'leren' in versneld tempo weetjeskennis kopiëren betekent om later zelf succesvol dingen buiten henzelf te kunnen manipuleren. Wat de weetjes betreft: dat we weten wat we weten is ontstaan uit een oud geloof in de kwantificeerbaarheid van alles in onze wereld. Met deze gewichtige gedachte over maten en hoeveelheden is de intentie erin geslopen om al wat onlogisch en irrationeel is definitief uit te bannen. Dat we daarmee het menszijn verloochenen daaraan wordt geen gewicht gehecht. Om te overleven in de cultuur die we op dit moment hebben menen we dat het noodzakelijk is dat dingen die los van de eigen belevingswereld staan moeten worden aangenomen en opgenomen om ze later in dezelfde hoedanigheid weer tevoorschijn te toveren. Dit om bewijzen te leveren dat de bron waar de stof vandaan is gekomen goed werk heeft geleverd en niet in de laatste plaats om bevestiging te krijgen over het eigen 'goede' namelijk met woorden laten zien dat beantwoord kan worden aan de theorie. Dit laatste wordt geprezen dus geeft het een fijn gevoel. Dat op dit moment de feiten al lang niet meer voldoen aan de theorie is dan jammer voor de feiten zou Hegel zeggen. In de weerbarstige werkelijkheid liegen de feiten er niet om. Hoe in de ware werkelijkheid te overleven is dus een ander verhaal. Omdat van overheidswege besloten is dat alle bronnen (scholen) waar de theorieën uit opborrelen onderling moeten concurreren zal herhaaldelijk getest moeten worden voor de testen om te voorkomen dat de bronnen geen goede punten scoren en slecht uit de bus komen. Zo hebben we het nu georganiseerd. Ongemerkt hebben we met een overdaad aan dit mechanisch denken en objectief vastleggen van producten een werkelijkheid geconstrueerd waarin processen op vele levensgebieden zijn vastgelopen doordat mensen van hun wezenlijke aard zijn vervreemd. Dit is nog eens versterkt door alle computergestuurde instrumenten als uitbreidingen van het denken en de gewone zintuigen die we tussen ons en de wereld hebben geplaatst. De aard van deze digitale wereld komt net als bij mensen in de taal die erin gesproken wordt tot uiting. De mens als heerser over deze gigantisch grote wereld is getalsmatig ver in de minderheid. Dit maakt dat hij genoodzaakt is om de taal van deze technische wereld te spreken wil hij heerser over deze wereld blijven. Ongemerkt zijn we de taal van onze technische slaven (in de vorm van technische apparaten) gaan spreken en kijken neer op mensen die dat niet kunnen, alleen zeggen we dit respectloze natuurlijk niet hardop omdat we niet respectloos willen ogen.  Het respectloze krijgt hierdoor een extra dimensie omdat het wordt verloochend. Het is niet direct. Ook op school wordt geleerd hoe een lach op het gezicht te trekken en een hoge stem op te zetten. Tenminste voor de leerling of student die later oog in oog komt te staan met klanten  of anders klanten moet winnen via de telefoon.  Maar met een geoefende gekunstelde houding en toon wordt het elkaar aanvoelen en invoelen vanzelf nog minder totdat deze functie helemaal in de verdrukking is geraakt. Het voelend vermogen doet het dan nog wel maar de informatie blijft onbewust. Dit betekent dat mensen blind zijn geworden voor de invloed die het onbewust voelen in het leven heeft. Het rationeel calculerend vermogen dat naar buiten is gericht is vrijer dan ooit en gaat gewoon door zonder zijn tegenpool. Met het eenzijdig vertrouwen op slechts de yange voortvarende hemisfeer (meestal links) is er geen contact met innerlijke essentie. Mensen blijven bijna continu met de geest buiten en projecteren daar van alles. Dat de meeste conflicten die we nu hebben op dit eenzijdig benutten van maar een deel van het brein zijn gebaseerd heeft blijkbaar niemand door. Ofschoon, een enkel mens begrijpt het wel maar deze heeft hier geen vat op. Dit is voor hem te groot.  

Analoge en digitale communicatie (naar: Watzlawick)

Zonder er rekenschap van te geven verloochenen we alsmaar meer ons eigen wezen en worden zelf digitaal. Dit betekent dat we geen open visie meer hebben maar dat we met een vernauwde blik de wereld benaderen. We veronderstellen:  kennis is macht. Maar omdat we allemaal andere referentiekaders hebben belanden we al gauw in een strijd met mensen en dat begint al op school met het weten over schoolse kennis. Kennis over computers is een ander verhaal. Op dit moment hoeven we de wetten en spreekwijzen van deze vernuftige uitvindingen niet aan onze kinderen te leren. De kinderen leren het spelenderwijs en van andere kinderen. De ouderen kunnen het ondertussen niet meer bijbenen en haken een voor een af. Aan kinderen zonder levenservaring wordt geleerd dat ze beter zijn dan de ouderen. Omdat bij jonge kinderen de cognitieve functie nog maar weinig is ontwikkeld wordt door overschatting van vermogens gevoel voor verhoudingen overruled en het denken over het zelf in relatie tot de ander een specifieke richting opgestuurd. Kinderen kunnen er niets aan doen maar doordat ouderen zich onzeker zijn gaan voelen omdat ze denken niet meer mee te kunnen in deze uiterst complex geworden maatschappij krijgt de jongste generatie het idee dat ze hiërarchisch boven mensen die er eerder waren staan. In feite maken ze zich dan te groot. Op een diepere laag weet het lichaam wel: dit is niet juist voor de tijd en de plaats. Onderhuids ontstaat dan een ongemakkelijk zo niet pijnlijk knagend gevoel dat er iets wordt gemist. Voor het lichaam is deze bepaalde wijze van denken en grootdoenerij een plaag. Maar ondanks dat de feitelijke draagkracht ruim wordt overschreden wordt het lichaam gedwongen de last op zich te nemen. Want wanneer het gevoel 'nee' zegt en het verstand zegt 'ja'  zijn mensen steeds jonger geneigd om het verstand te volgen omdat dit al vroeg in het leven wordt aangeleerd. En ook dit innerlijk conflict tussen denken (hier: ja) en voelen (hier: nee) moet het lichaam opvangen. Dit is in feite nog een dimensie erbovenop. Ondertussen is op vele plaatsen van de samenleving gevoel voor verhoudingen zoekgeraakt waardoor respectloze benaderingen vanzelf ontstaan. Maar doordat dit allemaal onbewust gebeurt wordt de denigrerende toon niet als zodanig (h)erkend. Wat we nu op vele plaatsen kunnen waarnemen is dat de veelzijdige analoge communicatie (dus inclusief het irrationele onlogische, de taal van de affecten en emoties) aan de bedrijvende kant òf betuttelend of anders keihard en afwijzend geworden is. De lijdende vorm (het woord zegt het al:) ondergaat deze twee kanten van de medaille die onder emotionale manipulatie geplaatst kunnen worden. Het hele gebeuren kan men meedogenloos noemen. Hiermee bedoel ik niet zonder medelijden, want meelijden met het lot van de ander is juist niet de bedoeling. De opdracht in het leven is moeilijkheden (voor) waar-nemen, beleven en verwerken. Dit betekent de werkelijkheid onder ogen zien en je inleven in wat gaande is en toch weten wat tot het eigen lot behoort en wat niet. Zo beleeft ieder voor zich en maak je bewust mee. Maar omdat we niet doorhebben dat met het verachten van het menselijke analoge we onszelf ontmenselijken blijven mensen die we het gezag hebben gegeven meer van hetzelfde toepassen. De nadruk ligt op helder en duidelijk gesproken en geschreven woorden. Taal die logisch, overdacht, strikt, exact kortom digitaal van aard is. Het non-verbale en paralinguïstische wat iets vertelt over relaties tussen mensen komt hierin niet aan bod, dus leren we er ook niet van. Door zoveel tijd te besteden om binnen de grenzen van wat is afgesproken te blijven neemt het alle ruimte in en weten we niet meer hoe onze emoties te hanteren. Zelfs dat betekenissen die aan woorden, zinnen en symbolen zijn gegeven ook maar iets is dat eerder elders door een groep mensen is overeengekomen lijkt aan ons voorbij te gaan. Velen menen met het zogenaamde exacte op iets fundamenteels te zijn gestoten. Maar ook wanneer wel begrepen wordt dat het digitale gewoon afgesproken taal betreft zullen mensen die er erg goed in zijn eenzijdig ermee bezig blijven omdat ze zich in deze wereld thuisvoelen. Invoelen en aanvoelen van medemensen wordt in computerland namelijk niet verlangd. En omdat deze technische informatiewereld alsmaar groter is geworden is er een tekort aan mensen die deze taal beheersen. De vraag naar Digitalen overtreft op dit moment het aanbod. Omdat het marktmechanisme werkzaam is schiet de prijs omhoog die betaald moet worden voor het invoeren van deze taal en het controleren op fouten. Het is nu wel tot iedereen doorgedrongen dat ook de digitale wereld en de expressies die hieruit voortkomen niet vrij zijn van gevaar. Firewalls moeten het geheel beschermen tegen allerhande kwaadaardigheid. Bijvoorbeeld virussen die binnendringen en de boel verzieken. Cybercrime is inmiddels niet meer weg te denken. De informatie- en communicatie technologie is het middel dat door criminelen wordt gebruikt en het is tegelijkertijd het doel. Dus alles loopt zo'n beetje door elkaar heen. Door de vele verstrikkingen kun je er geen touw meer aan vastknopen. Hadden we eindelijk een zuivere variëteit aan kenmerken en eigenschappen gecreëerd en nu heeft dat wat we verachten in de mensenwereld ook in dit zuivere kunnen binnendringen. Daarmee is ook de wereld van de kunstmatige intelligentie besmet geraakt met zoveel problemen dat we ook hier door de bomen het bos niet meer zien. Voor mij is het helder en duidelijk dat waar wij mensen ook komen er altijd problemen zullen zijn. Maar omdat we daar een probleem van maken zullen problemen zelf als een plaag blijven groeien om de simpele reden dat we hiermee aan machtsverheffen van het betreffende doen. Dit herhalen we net zo lang totdat we weer teruggekeerd zijn bij af. Wanneer we in de utopie blijven hangen om een leven zonder problemen te willen zitten we gevangen in dit iteratief proces. Een van de drijfveren om dit te doen is het hart. Voor het hart is de worsteling namelijk genoeg.  Wanneer het hart niets te worstelen heeft gaat het ernaar op zoek. En omdat de problemen overal voor het oprapen liggen is de worsteling al snel gevonden. Hiermee meen ik een antwoord gevonden  te hebben op de vraag waarom bepaalde problemen zich niet laten oplossen. 

De twee-eenheid analoog en digitaal zijn ver uit balans. Bekeken vanuit dichtheid van materie is analoog yang. Het is natuurlijk, complex gelaagd en minder (be)grijpbaar ten opzichte van digitaal dat meer yin is omdat het meer aards is. Het is namelijk een product van de mens. Door de illusie die we koesteren 'te denken en dus te zijn' (naar Descartes) leven we al een eeuwigheid met de gedachte dat we de zaken wel even zullen oplossen. Ondertussen is de mens van zijn natuur en heelheid vervreemd geraakt en de problemen zijn groter dan ooit. Omdat ik graag terug wil waar ik vervreemd van ben geraakt stelde ik mezelf de vraag: 
Hoe vindt verwaarloosd innerlijk vermogen zijn weg naar het bewuste bewustzijn opdat het in de wereld kan manifesteren op een dienende wijze? 

Overleven door aanpassing?

Herbert Spencer geloofde in 'survival of the fittest' (overleven van de best aangepaste) nadat hij Charles Darwins 'The origin of species' las.  In zijn boek 'The principles of biology' uit 1864 gebruikte hij die term voor het eerst en tekende hij parallellen tussen Darwins biologische en zijn eigen economische theorieën. Hij geloofde dat een sterke overheid nodig was omdat anders zwakkere groepen stelselmatig geëlimineerd zouden worden. Of wij als mensen zullen overleven is nog maar de vraag. De aanpassing aan het technocratische gedachtegoed heeft inmiddels groteske vormen aangenomen niet in de laatste plaats door de verering van dit denken door de overheid.

Voor mij is het logisch dat de wetten van de natuur ook voor ons gelden. De mens is zelf een natuurwezen en we maken onderdeel uit van de natuur. Ieder mens neemt automatisch qi气 over van datgene waarmee hij zich verbindt. De Roemeense schrijver Virgil Gheorgiu heeft in 1950 al geschreven dat slaven (werkers), willen ze dienstbaar zijn aan de heerser (baas) er niet onderuit komen om de taal en gewoonten van de heerser te leren en te spreken. Maar ook de heerser zal omdat hij in de minderheid is uit gemakzucht of uit praktische redenen de taal en gebruiken van de slaven leren ofschoon hij de zeggenschap heeft. In het gebruik leren we elkanders taal. Wij mensen creëren met onze kennis en vaardigheden cultuur. Ook dit werkt andersom. De cultuur waarin we leven en werken gaat bij onze natuur horen. Want zo is de werking van qi气. Op dit moment hebben we te maken met een cumulatief gegroeid technocratisch gedachtegoed. Dit is voortgekomen uit de onderliggende gedachte 'meten is weten'. En voor dit meten gebruiken we technische apparaten. In deze tijd gaat het zelfs niet meer over mensen die zich op een bepaalde manier met elkaar verbinden zoals relaties tussen managers en werkers. Hoofd-handen-hart van allen zijn verbonden met apparaten om in contact te komen met de anonieme zielloze wereld buiten waar van alles te halen is voor eigen gebruik. We leren de digitale wetten en spreekwijzen in 1 en 0 , oftewel ja òf nee.  In het spelen van het mathematische spel ter versimpeling van de wereld zijn heersers en slaven van hun complex gelaagde eigenheid weggeraakt en verdwaald in een harteloze digitale wereld. Alleen de echte digitalen malen hier niet om. Maar de qi气 van de eenheid instincten, affecten, lichaamsbewegingen en gedachtes van mensen die wel nog analoog met elkaar communiceren raakt erdoor verknoopt. Voor alle mensen geldt: het gezonde verstand is zoek en de waanzin groeit.

Leren is veranderen

Wat ons tot mensen maakt is het leren van, met, en aan elkaar. Maar mensen van hoog tot laag worden nu massaal gedwongen om zich in onpersoonlijke sferen te begeven om daar de verplicht gestelde weetjeskennis te kopiëren die steeds vaker zonder tussenkomst van mensen te verkrijgen zijn. En ook hier is er een dimensie bijgekomen. De mensen krijgen niet zomaar antwoorden op vragen maar moeten eerst zelf vele vragen van orale vragers beantwoorden anders komen ze niet verder. De bron moet namelijk ook worden gevuld, maar dit gebeurt niet openlijk. Het beeld dat we voor ogen hebben is een wetende context waar een bepaalde inhoud zich bevindt. Een externe bron waar de qi 气  (informatie) uit voortkomt dat via specifieke kanalen in onwetend gebied moet stromen. In de tijd die we de vormingsjaren van het leven noemen is er weliswaar een tegenbeweging vanuit het inmiddels gevulde gebied maar die gaat via testen. Van wat erin is gebracht worden at random delen opgevraagd. En dit wordt vele malen herhaald om de finale test in ieder geval goed te maken. Dus ook hier worden door een anoniem systeem vele vragen gesteld. Juist omdat dit vragen door orale controlesystemen zo massaal wordt toegepast zijn mensen dit eenrichtingsverkeer normaal gaan vinden en is het onzichtbaar geworden voor het bewuste bewustzijn dat de vragen uit de belevingswereld van de mensen die de vragen moeten beantwoorden helemaal niet aan bod komen. Het controlesysteem is hierdoor vele jaren gevoed met qi气 en en dit heeft geleid tot een cumulatieve groei van gespecificeerde controlesystemen die van alle kanten het leven van de mensen in de tang nemen. Mensen zijn van zichzelf creatief en leren van nature waardoor ze vanuit zichzelf veranderen. En voor wie dat wil tot op de laatste dag van zijn leven. Maar deze natuurlijke ontplooiing is in de vergetelheid geraakt. In ieder geval geven we dit spontane weinig tot geen kans omdat al ruim van te voren wordt verlangd wat iets moet zijn. Met deze benadering naar de mensen en de wereld toe worden identiteiten niet gevormd maar zijn ze iets waaraan moet worden voldaan. Wanneer gezegd wordt dat iemand goed kan leren wordt schools leren bedoeld en dat gaat op bovenstaande manier. Een stressvolle bezigheid. Onder tijdsdruk moeten punten worden gescoord. Ondertussen lopen de schulden op. De goeden mogen door en de slechten vallen af. De laatsten komen in de jonge levensjaren weliswaar nog in een ander traject terecht maar het 'slecht kunnen leren' is ingevoerd in het systeem en gaat niet meer weg. Doordat rondom het begrip leren in de schoolse betekenis een hele industrie is ontstaan is het geïnstitutionaliseerd. Er zijn gebouwen gebouwd waarin mensen werken die zich direct of indirect met leren in de mechanische betekenis bezighouden. Hoe er gedacht wordt zie je aan de technocratische taal die op de websites van de betreffende organisaties staat. Inhoudelijk draait het om sturen en controleren en welke instrumenten daarvoor het beste kunnen worden ingezet. Gezaghebbende organisaties geven voorlichting welke producten het best uit de bus komen. Het adagium 'meten is weten' is op alle vlakken heilig verklaard. Op betrekkingsniveau gaat het vooral om concurrentieposities versterken en daarvoor moet onderling worden vergeleken op micro- meso en macroniveau. Ook op school is managementdenken met krijgskunst verweven. Het gaat om de wedstrijd met winnaars en verliezers, alleen wordt dit niet hardop uitgesproken, dat zou zielig zijn voor de verliezers. Het instituut school als voorbeeld hoe het goede te doen is ondertussen zo gespecialiseerd geraakt in verloochenen dat ze zelf geen weet heeft dat ze het doet. Dit is geenszins een verwijt. Ook de school als afspiegeling van de samenleving heeft te maken met een overdaad aan druk van buiten en heeft zelf weinig tot niets in te brengen. De school heeft een identiteit opgelegd gekregen naar de idee van de overheid en overkoepelende organen. Dit strookt niet met de beelden die nog leven bij de ouders van leerlingen en studenten. De praktijk zelf laat nog wat anders zien. Over dissociatie gesproken......  

Mijn analyses zijn op mededogen gebaseerd, maar ze moeten wel gezegd worden anders blijft het onbewust dat de ideeën die we leven aan de basis bij winnen, onderdrukken en overheersen zijn blijven steken. Het natuurlijk ontwikkelen, dat wil zeggen een energetische beweging van binnen naar buiten komt dan nog niet van de grond. Doordat van alle kanten de nadruk ligt op de beweging van buiten naar binnen wordt niet alleen de druk op afhankelijke kinderen groter. Wat we bij een ander doen doen we ook met onszelf. Gedachtes rond leer- en dus veranderingsprocessen nemen alsmaar vastere vormen aan en deze zijn inmiddels uitgedijd tot in de kleinste hoeken van de samenleving waar het is geïnternaliseerd en geassimileerd. De conditionering van godsdiensten alsook van wetenschappen dat de waarheid van buiten moet komen heeft de hele maatschappij aangetast waardoor het spontane leren dat voortkomt uit het creatieve brein niet eens meer wordt (h)erkend. Dit komt omdat de verandering in houding en gedrag niet past in het eerder vastgestelde beeld hoe het moet zijn en meteen afgewezen wordt. Daarbij wordt de negatie van het creatief vermogen bedekt met allemaal dingen waarvan we zeggen dat mensen deze graag willen. Al jong worden mensenkinderen verleid door materiële speeltjes en deze hebbedingetjes leiden af van hun ware zelf.   

Zo gauw de functie van het cognitieve brein in werking treedt raken mensen al van zichzelf vervreemd doordat dit deel van het brein dat naar buiten is gericht in deze tijd al te veel signalen opvangt dat het niet voldoet aan het beeld dat met wetenschappelijk onderzoek eerder elders door deskundigen is vastgesteld. Hierdoor blijft qi气 van het brein te veel buiten om te voldoen aan wat wordt verwacht en raakt los van het creatieve dat meer in contact is met signalen die van binnen komen. En nog voordat de cognitieve functie wordt geboren is het dan toch de ouder/verzorger die de negatieve signalen over de baby ontvangt. Wanneer de ouder/verzorger uit onzekerheid zich al te veel laat leiden door negatieve informatie krijgt het kind deze angst en ongerustheid ook binnen omdat het intiem verbonden is met de persoon waar het de verzorging van krijgt.  De qi气 van beiden raakt er in ieder geval van in de war. 

Bepaalde patronen zijn van generatie op generatie doorgegeven en telkens verbeterd tot wat het nu is in de eenheid geest/qi/lichaam van de mensen van nu. Dit alles heeft onbewust invloed op het leven en volgende generaties zullen alles hetzelfde blijven doen en zelfs verbeteren wat gaande is. Ook wanneer ze het tegendeel willen zal er niets veranderen omdat de natuur geen negaties begrijpt. Of je iets wel of niet wilt maakt in wezen niet uit. Waar de aandacht is is de qi 气 van hoofd-handen-hart. Denken doen en intentie zijn bezet(en) door thema's. Zolang de werking van de natuur niet (opnieuw) wordt begrepen evolueren destructieve patronen gewoon mee. Met dit denken/schrijven hoop ik de juiste woorden te vinden om de werking van de natuur te beschrijven waardoor deze en volgende generaties een constructiever leven kunnen oppakken omdat ze doorkrijgen hoe dit te doen.  

Oude machten huizen in oude gedachten

In het dagelijkse leven worden wel vaker ideeën uit de wiskunde toegepast om het leven te manipuleren. Zo menen vele mensen van hoog tot laag de oplossing voor een probleem gevonden te hebben door het te vervangen door zijn tegendeel. De betekenis van een probleem is hier het bestaan van iets dat men niet wil hebben in het leven. En oplossen betekent verdwijnen naar het universum. Op enig moment in een ver verleden hebben intellectuelen met zeggenschap (bestaat hier zonder eigenlijk wel?) een theorie bedacht waaruit een methode is ontstaan hoe dit oplossen van iets dat buiten ligt daadwerkelijk kan worden toegepast met het gewenste resultaat. En ja het bleek zo simpel als een rekensom: +5 -5  = 0. En dit kan ook andersom -5 +5= 0 Wat je dan ziet is dat er niets meer overblijft. Nihil. Voor diegene die de oplossing heeft gevonden (alsof het er al lag) is er beloning in de vorm van geld en applaus en dat geeft een goed gevoel. Daarom blijven we dit nihilisme ook denken en doen. Zonder het te weten halen we alle betekenis uit het leven en vragen ons daarna af waarom het leven zinloos is. Massa's mensen zijn op dit moment depressief. Voor hen is de zin van het bestaan vergaan. Maar ook hier wordt de oplossing weer gevonden in het toepassen van meer van hetzelfde. Onderzoek heeft uitgewezen dat bij depressie bepaalde tekorten zijn ontstaan. Deze moeten worden bijgewerkt. Ondanks dat de precieze plaats nog niet is vastgesteld zijn door mensen die de kunst van artsenijbereiding verstaan bepaalde combinaties van geneeskrachtige stoffen uitgevonden die de tekorten (-/-) zullen opvullen. Farmaceuten beloven dat in de juiste hoeveelheid ++ toegediend deze middelen zullen doen waarvoor ze zijn uitgevonden zonder al te veel bijwerkingen. Dit kan natuurlijk alleen gezegd worden over de bijwerkingen waaraan gedacht is tijdens de testen in het laboratorium. Dat alle geneeskrachtige stoffen (positief = yang) ook toxicologisch zijn (negatief = yin) wordt in het promoten ervan natuurlijk niet benoemd. Er wordt stilzwijgend ervan uitgegaan dat artsen dit weten. Maar wanneer iets geen woorden krijgt wordt het gewoon vergeten. Zo is de werking van onze natuur. Dat alle mensen verschillend reageren op stoffen die ze innemen wordt al helemaal ontkend wanneer het iets is dat niet in de bijsluiter staat vermeld. Omdat alle geneesmiddelen een strenge procedure moeten doorlopen alvorens ze op de markt mogen komen moeten nog andere problemen meespelen wanneer pillen niet doen waarvoor ze zijn ontwikkeld. Om uit te vinden waar die andere dingen dan liggen moet geld gegenereerd worden. Zo worden problemen gevonden waaraan nog niet is gedacht. Al deze problemen moeten worden aangepakt en opgelost en daarvoor dient de wetenschap. En omdat problemen groeien zal nog meer onderzoek nodig zijn..... Wetenschappers kunnen precies definiëren waarnaar gezocht moet worden. Met de probleemstelling als uitgangspunt begint de wetenschappelijke procedure. De eindconclusie is het product aan het einde van deze procedure. Als het goed is laat het zien waar de problemen liggen en hoe zwaar deze wegen. Pas daarna kunnen ze gericht worden aangepakt door specialisten die voor het gegeven probleemgebied hebben doorgeleerd. Voor nieuwe problemen zijn nieuwe opleidingen nodig die specialisten moeten leveren. En net als alle deelgebieden moeten ook de opleidingen met elkaar concurreren wie de beste producten (hier: specialisten) het snelst en dus minst duur kunnen leveren, zo houden we het scherp. Zonder dat we het in de gaten hebben dijen de fragmentaties specialisaties en verdingingen verder uit.  Ik hoop dat ik met bovenstaande woorden zo'n beetje heb uitgebeeld dat met 'meer van hetzelfde' de problemen vermeerderen. Wanneer gezondheid wordt gezien als het afwezig zijn van ziekte beginnen we bij iets dat we niet willen hebben in het leven. Maar waar de aandacht op is gericht is alle vitaliteit oftewel qi  . Enorm veel mensen in bedrijvende en lijdende vormen zijn gefocust op brandpunten. De inhoud van de taal die we spreken gaat over ziektes die ons leven beheersen. De grootste reden om dit te doen is niet leven maar angst om dood te gaan. Zo laten we ons ringeloren door negatieve gedachtes over van alles en nog wat en verspillen alle levendigheid daaraan. Dit brengt vertigo. We zitten massaal middenin een negatieve spiraal. 

Negeren van betrekkingsniveau stopt de dynamiek en maakt mensen ziek

Door onze aangeleerde wijze van leven wordt nogal vaak vergeten dat in alle interacties behalve een inhoudsniveau ook een betrekkingsniveau speelt. De mens is en is in relatie. Hoe de verhoudingen liggen tussen mensen is gedeeltelijk waar te nemen in de non-verbale en paralinguïstische communicatie. Althans wanneer mensen hier nog contact mee hebben. Op dit moment is er iets sinisters aan de hand. Er wordt gedaan alsof mensen gelijkwaardig aan elkaar zijn, terwijl de werkelijkheid toont dat dit geenszins het geval is. Dit miskennen van macht gebeurt veelal onbewust maar is desalniettemin een vorm van respectloos gedrag. De mens aan de afhankelijke kant wordt afhankelijk gehouden want dat is de bedoeling. Dit heeft zo kunnen gebeuren door dominante krachten zoals economische gedachten waarin mensen als producenten en consumenten worden gezien. Beiden zijn gegijzeld door producten. Op dit moment gaat het vooral om zoveel mogelijk produceren en consumeren. In dit spel (in de ruimste zin van het woord) wordt gedaan alsof de klant koning is die kan kiezen uit vele producten. Ondertussen worden klanten via de digitale snelweg in kanalen geloodst waar ze niet zomaar uit kunnen. Wanneer mensen ook nog eens als mens afhankelijk zijn van anderen doordat ze dingen (nog) niet kunnen en/of (nog) niet weten is de relatie asymmetrisch te noemen. Dit is zo tussen ouder/kind, leraar/leerling, hulpverlener/hulpvrager. Deze relatie is gezond te noemen wanneer in het proces de gedachte wordt meegenomen dat gaandeweg de opvoedings- , vormings- hulpverleningsrelatie  ophoudt te bestaan. Er wordt aan beide kanten gewerkt aan het symmetrisch worden van de onderlinge betrekkingen. Dit gaat het meest spontaan wanneer ontplooien nog niet is overweldigd door opgelegde patronen die o.a. door over-of onderwaardering op plaatsen muurvast zijn gelopen. Om hieraan een draai te kunnen geven leg ik uit hoe dat zo heeft kunnen gebeuren met de bedoeling dat mensen vanuit zichzelf en bij zichzelf hier een wending aan kunnen geven.

Twee Chinese concepten

Om mijn verhaal duidelijk te verwoorden maak ik gebruik van twee Chinese concepten. Het eerste is het begrip Qi  dat staat voor vitale energie, levensadem, vitaliteit, levenskracht. In de Chinese filosofie is alles qiKrachten die we materie, energie en informatie kunnen noemen. Mensen maken onderdeel uit van alles. Alles interageert met elkaar om organismen te vormen. Lichaam, affecten en emoties en geest worden gezien als een geïntegreerd geheel en het resultaat van de interactie tussen bepaalde vitale substanties. Deze manifesteren in verschillende graden van stoffelijkheid. Sommigen zijn heel ijl en immaterieel, zoals de qi气 van de geest. Het westerse idee over lichaam en geest is heel anders. Het is meer mechanisch van aard en in de benadering naar de wereld zijn we gewend om het hoofd met het rationele denken van de rest te scheiden. Hierachter ligt de gedachte dat het lichaam met de emoties alleen maar storend zullen werken op wat we aan het doen zijn. Het andere concept dat ik gebruik is het begrip Taiji. De eenheid met daarin twee onlosmakelijk verbonden polen Yin en Yang. Het zijn niet alleen tegenpolen in dualistische zin. Anders dan in de fundamentele premisse van de Aristotelische logica hebben de tegenpolen aanvullende kwaliteiten en zijn ze afhankelijk van elkaar.  Ze staan voor twee organische processen die elkaar als noodzakelijke voorwaarde voor hun bestaan hebben. Beiden hebben zelfstandig sturende aspecten die op enig moment 'van-zichzelf-zo-zijn'. Niets is volkomen yang of volkomen yin. Wanneer we het begrip 'polariteit' als verklaringsprincipe gebruiken om te leren over de wereld, dus eigenlijk zoals we als jong kind begonnen zijn, dan weet je dat het niet alleen of/of kan zijn. Dit kiezen tussen twee is slechts een benaderingswijze met een specifiek doel. In het echte leven horen dualen bij elkaar. Heb je het over het ene, weet je dat het andere er ook is. Het ene bestaat niet zonder het ander. En/en.  De betekenis van het begrippenpaar waarover we het hebben. Bijvoorbeeld: (zomaar in willekeurige volgorde): Boven/onder; Alles/ niets; Wit/zwart; Buiten/binnen; Snel/langzaam; Gas/materie; Zon/aarde; Aarde/maan; Vuur/water; Geest/lichaam; Actief/passief; Proces/product; Functie/vorm; Man/vrouw; Tijd/ruimte; Chaos/orde; Analoog/digitaal; Yang/yin. 

Ik hoop met deze twee Chinese concepten duidelijk te maken dat we met of/of denken het ene overdadig qi气 toebedelen en dat we hiermee niet alleen de tegenpool benadelen. Het geheel heeft eronder te lijden. Wanneer een deel niet kan functioneren omdat het niet aan bod komt zoals het van zichzelf is, is volop leven uitgesloten. Door de denkbeeldige scheiding die wij al eeuwenlang denken is het leven binnen de eenzijdigheid van superieure machten bij onze natuur gaan horen. Maar het is geenszins een gezonde levenswijze. Door het miskennen van zogenaamde inferieure machten en krachten raakt het totaal van zichzelf vervreemd. Het leven stroomt niet door omdat het op de verloochende plaatsen stagneert. Alles loopt vast in sporen van oude patronen en we blijven maar meer van hetzelfde toepassen waardoor bewegingen van binnenuit nog vaster worden dichtgesnoerd. Dit doet de qi 气 dalen (yinne beweging) in het geheel. We noemen deze energie angst. De natuur zorgt voor zichzelf en geeft als uit het niets levenbrengende energie (yange beweging) En dit laatste zien we overal om ons heen. We noemen deze krachtige yange energie woede. Maar door grote misverstanden over menszijn keuren we deze energie af. En dan begint het spel weer opnieuw. Alle symptomen die problemen opleveren moeten wetenschappelijk worden onderzocht. Wanneer een probleem helder en duidelijk is gedefinieerd kan worden bewezen dat het ergens bestaat. Bepaalde gedachtes en abstracte begrippen worden gereïficeerd en tot zelfstandige dingen gemaakt. Waar deze dingen die we niet willen bestaan moet gewerkt worden aan het oplossen ervan. Met deze wijze van denken en leven creëren we een werkelijkheid waar we alle leven uithalen omdat we bezig blijven met afkeuren. Doch binnen deze wereld van nieten pinnen we ongenadig vast. Met de idee dat het hoofd los van het lichaam staat blijft men ondertussen in hemelse sferen en is er geen contact met het lichaam noch met de aarde. De taal van het lichaam wordt niet meer herkend en erkend voor wat het betekent. Velen worden er zelfs bang van. De ziel die in een gezonde situatie in het lichaam woont gaat van schrik dwalen. Op dit moment zijn veel zielen verlaten. Deze  'lost souls' kunnen maar moeilijk aarden. Zo zijn vele mensen hun bezieling kwijtgeraakt. 

Toegepaste wetenschap

Het idee van de scheiding tussen twee die onlosmakelijk bij elkaar horen is dè creatie van wetenschap die eeuwenlang is toegepast. De mensen die het hadden bedacht kwamen met resultaten voor de dag. En omdat op elk levensgebied waar mensen zijn problemen nu eenmaal de kop opsteken werd deze methode op vele levensgebieden door het managementapparaat omarmd en in gebruik genomen. Zonder zelf aan den lijve te ondervinden kunnen managers (de meestal door henzelf ontdekte) problemen te lijf gaan. Omdat ze met permissie erbuiten mogen blijven komen ze er zelf zonder kleerscheuren vanaf. Ze hoeven namelijk geen verantwoordelijkheid te dragen voor de gevolgen van hun gedrag. Het woord object-ief zegt al hoe het te doen. In ieder geval niet subjectief. Het subject heeft binnen de regels van dit spel geen plek en moet bewust worden buitengesloten. De observant moet zich neutraal erboven en erbuiten stellen en op een specifieke wijze kijken naar losstaande objecten ook als het (delen van) een mens betreft. De focus ligt op vormen (maten) of bewegingen (gelijkmatig of niet, snelheid, soort) die al eerder elders door anderen zijn gedacht en in woord en beeld en cijfertaal in schema's ondergebracht. Deze gelden als norm. Uitvoerders hebben eerder op school geleerd hoe de zintuigen in te stellen op zo'n model. En elk gebied kent zijn eigen specifieke taal. Zo is veel van alles voorgeprogrammeerd. We leven in de illusie dat dingen bepaalbaar, definieerbaar en onafhankelijk zijn. Door deze gesloten wijze te leven zetten we als vanzelfsprekend op betrekkingsniveau het asymmetrische van relaties vast. En daarmee ook de ongelijkwaardigheid. Er is een deskundige die acteert en iemand (of iets) die ondergaat. Daarbij zijn we in het westen gewend aan dualistisch denken over dualen. We benaderen de wereld in óf óf termen. Ja of nee. We moeten al snel kiezen wat het IS. De polariteiten zijn scherp afgebakend met een scheiding ertussen. Zoals eerder gezegd: óf geestelijk óf lichamelijk. De verklaringen komen van winnaars die op de voorgrond treden en zeggenschap hebben. Deze hebben een visie over de achtergrond, maar de achtergrond moet wel achtergrond blijven. De kenmerken van de tegenpool zijn door de winnaar met de termen (taal) en kenmerken van de voorgrond vastgesteld. En met deze kennis in het achterhoofd moet alles worden uitgevoerd. M.a.w. wat vanuit de winnaar komt over wat en hoe de werkelijkheid IS wordt in de uitvoering van de daaruit voortvloeiende methodes werkelijkheid. Want waar de aandacht naartoe gaat is alle qi气 (vitale energie). Hoofd-handen-hart oftewel denken doen en intentie zijn bezet door wat al eerder als waarheid is vastgelegd. Met dit rigide patroon construeren we de werkelijkheid. Want wat en hoe we leven is nu eenmaal bepalend voor de waarheid. Wanneer er binnen het denksysteem van een winnaar moet worden gedacht kun je spreken van identiteitspolitiek. Maar deze superieure is maar een pool. De rest wordt met de heersende theorieën en methodes willens en wetens buitengesloten. Daarmee hebben we ons danig ingeperkt en missen we vele krachten en mogelijkheden die in de achtergestelde pool besloten liggen. Maar niet alleen dat. In de natuur is niets geheel yin noch geheel yang. In het leven fluctueren de twee. Het yang verandert in het yin en omgekeerd. Op het hoogtepunt kan iets zelfs omdraaien in het tegendeel. Deze transformatie is niet willekeurig maar wordt bepaald door het ontwikkelingsstadium en door interne condities. Zo kan de dag niet op elk moment veranderen in nacht. Ofschoon, wij mensen hebben van de nacht een dag gemaakt. We werken en leven gewoon door in het licht van de lampen die overal branden. Wanneer alle energie is opgebruikt is het niet ondenkbaar dat vele natuurverschijnselen zullen omdraaien. Het is nu al aan de gang. Excessieve arbeid (yang) zonder rust (yin) leidt tot extreme uitputting (yin) van energie. Wanneer we ons bewust zijn dat een interne kwaliteit van iets in zijn tegengestelde kan veranderen dan kunnen we dit voorkomen. Maar door de ideeën die lang geleden zijn geboren uit het brein van mannelijke aard (yang) over de waarheid en de wijze waarop deze waarheid over verschijnselen van de wereld te vinden zijn wordt al eeuwen slechts vanuit de ideeën van deze superieure gedacht en kun je dus niet spreken van gelijkwaardigheid tussen het mannelijke (yang) en het vrouwelijke (yin). Kenmerken en eigenschappen zijn door het superieure brein bepaald. Omdat mannen meer interesse hebben in objecten en vrouwen meer in relaties is het logisch dat dit laatste alsmaar minder is gaan tellen. In de loop van de tijd is zelfs het beeld vervaagd van gefragmenteerde losse elementen die wegens de strakke begrenzing tegen elkaar botsen. We zijn zelf verdwenen in zo'n fragment en ontmoeten zo geen enkel mens. Sommige mensen hebben bijvoorbeeld het idee dat ze zelf tot de plussen behoren en de minnen zijn dan de demonen waartegen gevochten moet worden. Ook dit nihilistische spel wordt over alle linies steeds vaker gespeeld om het hoofd te bieden aan de vele problemen. Maar menselijke relaties zijn geen fenomenen als objecten waarvan de kenmerken zelfs teruggebracht kunnen worden tot slechts 2. Het een is goed het andere slecht, tot aan of uit, ja of nee. Of in de digitale versie 1 en 0. Uiteindelijk blijft de mens met deze reductionistische gedachtes en acties alleen en eenzaam achter. Toch berust de westerse denktraditie al eeuwen op dit grondpatroon van de klassieke logica ook als het gelaagde tussenmenselijke inhouden betreft. Het idee van monadisch definiëren wat in relaties van mensen tot zichzelf andere mensen en de wereld plaatsvindt wordt weerspiegeld in de structuur van de taal. En in het gebruik van deze taal assimileren afgesproken betekenissen in het fysieke. 'Wetenschappelijk bewezen' zijn op dit moment toverwoorden. De resultaten worden gretig afgenomen om er zelf op voort te bouwen. Of in geval van een positieve uitslag over een product gaan we over tot kopen om het te consumeren of om door te verkopen om er geld mee te verdienen. Het ligt eraan welke rol dat je hebt. Met onze wetenschap over de impact van bewijzen van de wetenschap worden wetenschappers op dit moment veel gevraagd om bewijzen te leveren voor de positieve werkzaamheid van een product. Ik hoorde laatst dat dit op plaatsen wordt gedaan door bewijzen te leveren dat het product van de concurrent helemaal niet werkt. Zo sla je twee vliegen in een klap. Wanneer er geen wedstrijd gaande is dan worden op een of andere manier wel tegenstanders gemaakt. Zo houden we de boel levendig (yang) en worden niet stil (yin). Maar hoe lang nog en dan draait alles vanzelf om in zijn tegendeel. Want zo is de werking van de natuur. 

Ofschoon moderne natuurwetenschappers niet meer ontkennen dat wetenschappelijk onderzoek de waarnemer insluit en dat deze wel degelijk invloed heeft op de uitslag wordt dit juist in de toepassing van de menswetenschappen wel nog verloochend. Daarom is het ook zo moeilijk om uit te leggen waar de taal op vakantie gaat en misvattingen over het leven en daarmee grote problemen ontstaan. Bijvoorbeeld dat energetische lading van iets ouds nog meer gefixeerd wordt door er eenzijdig alle aandacht op te vestigen om het te bevestigen (om te weten niet om er zelf van te leren) is in onze normencultuur ondenkbaar. Wat binnen onze cultuur wordt afgekeurd daar moeten we iets mee doen of we willen of niet. Zonder het te weten voeden we met een overdaad aan normen, wetten en regels de vechtcultuur. Braaf opgevoede mensen voeden met meer van hetzelfde de woede van mensen inclusief hun eigen agressie alleen miskennen ze dit. Het ligt veilig opgeborgen in het onderbewuste en ze kunnen dit als negatief bestempelde onmogelijk in het bewuste bewustzijn laten komen. Althans, getriggerd komt deze kennis over eigen energieën zo nu en dan toch boven maar wordt dan met 'zo ben ik niet'  linea recta naar buiten geprojecteerd. Want zo is de werking van onze menselijk natuur. Deze waanzin is nu doorgeslagen omdat we met zijn allen in de illusie leven dat er gevochten moet worden tegen kwade geesten die buiten op de loer liggen. Met de kop los zijn we buiten de werkelijkheid komen te staan. Als ware Don Quichotten zijn we gevaren tegengekomen en zijn een hopeloze strijd aangegaan met dingen die nu eenmaal niet te veranderen zijn. Blijkbaar is het nog niet in het bewuste bewustzijn doorgedrongen dat de natuur vele malen groter is dan een mens. Deze donquichotterie oftewel dwaas-idealistisch optreden hebben we geleerd door veelvuldig en op alle levensgebieden toepassen van de wetenschappelijke objectieve benadering naar de mensen en de wereld toe. Maar de natuur trekt zich van onze normen echt niets aan. Die doet gewoon wat ze altijd al heeft gedaan. Wanneer de qi气 van de aandacht gefocust blijft op een brandpunt gaat daar alle vitaliteit naar toe. Punt. En met het dualistische denken erover komt er zelfs nog een laag qi气 bovenop te liggen. Dus met meer van hetzelfde verandert er niets en blijft alles zoals het is of nog erger: het wordt groter dan het al is. Wij mensen behoren zelf tot de natuur. We kunnen niet iets wegdenken wat eenmaal het levenslicht heeft gezien. Het opkomen en neergaan van qi is aan de natuur. Een mens ligt hierin besloten en de natuur zit besloten in hem. Daarom is in het hier en nu leven en laten leven zonder er iets mee te willen een gezondere manier. Wuwei 无为

Op dit moment overheerst onwetendheid over de mens en de mens in relatie tot andere mensen en de wereld terwijl we toch in het informatietijdperk leven. Tenminste dat hebben we met zijn allen zo vastgesteld. Om deze schijnbare tegenstelling uit te leggen moet ik de taal spreken die op dit moment gesproken wordt. We leven in het informatietijdperk binnen een technocratisch systeem. De ideeën over leven zijn mechanisch van aard. De grootste macht hebben we toebedeeld aan de kenniseconomie. De gezaghebbers praten over kennisoverdracht die niet vroeg genoeg kan beginnen omdat we het anders verliezen. Het beeld dat bij het woord 'kennisoverdracht' opplopt is dat van een pakketje met een kopie van het brein dat de kennis bezit en getransporteerd moet worden in het brein dat nog niets daarvan bezit. De kennisgever is op dit moment cumulatief uitgebreid. Het komt niet alleen uit boeken en uit hoofden van mensen. Veel kennis ligt opgeslagen in digitale systemen waaruit het tegen betaling kan worden gedownload. Voor kinderen gelden aparte voorwaarden om deel te nemen aan het proces dat leerproces wordt genoemd. Het zijn mensen die nog niet weten hoe belangrijk de aangeboden kennis voor hen is. Ze hebben immers nog geen idee over het gewicht van de betekenis. Voor hen geldt daarom een jarenlange verplichting om deel te nemen. Daarbij is het noodzakelijk dat ze open moeten staan voor de ontvangst, de integratie en assimilatie van het voorgeschreven pakket. Wanneer van te voren door derden is vastgesteld dat de onwetende niet klaar is voor gebruik moet hier eerst aan worden gewerkt door deskundigen op dit gebied. En net als met problemen is ook hier een kwantitatieve groei waar te nemen in probleemkinderen. Het komt steeds vaker voor dat kinderen niet klaar zijn om al het goede dat van boven en van buiten moet komen te ontvangen. Omdat in de methode van kennisoverdracht het subject zelf in wezen niet mee mag doen leert het subject weinig tot niets over zichzelf en over gezonde relaties met de omgeving. Het kind heeft alles maar te nemen zoals het komt. Maar ook de leraar als dienstverlener leert niet over zichzelf omdat ook hij in het technocratische systeem gevangen zit en gereïficeerd is tot een object. Alleen weten de meesten dit niet, maar het wordt wel degelijk gevoeld. Maar hier heb je niets aan want zeker op school heerst het idee dat gevoelens iets is voor vage types. Van mensen wordt verwacht dat ze over genoeg intelligentie bezitten om duidelijk te maken wat ze precies bedoelen. We denken dus dat we problemen slechts met het rationeel vermogen kunnen oplossen, ondanks dat de praktijk laat zien dat het gebruik van alleen deze functie van het brein ontoereikend is. We nemen onze ervaring niet serieus waardoor onverwerkte onopgemerkte gevoelens worden opgeslagen. Dit doet de qi气 in het lichaam stagneren en het lichaam reageert hierop met griep, maagpijn, hoofdpijn of veel erger: tumoren en hartkwalen. 

Bevrijding van iets betekent dat je ervan los komt. Om iets los te laten is het handig dat je het eerst (be)grijpt. Want wanneer je niet weet dat je ergens op bent gefixeerd blijf je het gewoon doen. Maar hoe dan ook, waar je tijd (=leven) aan besteed daar ben je automatisch door bezet(en) waardoor er vanzelf geen ruimte noch tijd is voor wat anders. Het maakt hier niet uit of dit constructief (ja) of destructief (nee) is. Ongemerkt gaat dat waar je mee bezig bent meer en meer deel uitmaken van je leven niet alleen omdat het in je eigen systeem inslijt (intra) maar ook doordat de specifieke bezigheid van nature met qi气 van mensen resoneert waar hetzelfde thema speelt (inter); alleen heeft elk mens er een eigen strategie op gevonden hoe met specifieke thema's om te gaan. Volgens Aristoteles is een mens van nature gefascineerd door iets waarvoor hij bang is of waarvan hij walgt. Deze neiging is dus ook iets om rekening mee te houden. In ieder geval zijn er veel krachten in de mens (intra) en tussen mensen (inter) over en weer onbewust aan het werk en dit heeft weer invloed op de qi 气 van lichaam en geest. Met de aldus verkregen houding verschijnen we aan de wereld. De benadering naar de omgeving toe is daarmee voor een groot deel vastgelegd. De wisselwerking tussen energieën op de onbewuste laag kent geen sympathieën en antipathieën maar werkt desalniettemin uitermate vormend. Maar wat op deze diepere laag speelt daarvan hebben mensen normaal gesproken geen weet dus is er geen sprake van vrije wil. Want waar onwetendheid overheerst daar zijn mensen niet vrij omdat de zintuigen, het denken en het handelen bezet zijn en aangedreven worden door deze onbewuste natuurkrachten. Dit noemen ze in het oosten karma. De geschiedenis herhaalt zich. Het is tijd dat we gaan begrijpen hoe het werkt in en tussen mensen opdat we verantwoordelijkheid kunnen nemen voor onze daden. Pas dan kan het beter gaan met mensen en de 10.000 dingen die hen omringen. In ieder geval met meer mededogen en vriendelijkheid. 

Zhineng Qigong 智能 氣功 en Daode 道 德 

De crux zit in hoe je jezelf kunt bevrijden van oude machten. Op den duur werken alle fixaties destructief om de simpele reden dat qi气 niet stroomt. Wanneer het niet stroomt zit je vast en bekijk je de werkelijkheid door de bril van een specifiek verleden. Een construct dat eerder elders door anderen is gevormd. Dit verstilde beeld is dan het mens- en wereldbeeld waarop je vertrouwt. Met dit als basis voor het leven verschijn je zelf rigide aan de wereld al of niet vermomd. Dit is ongezond voor jezelf en ook voor je omgeving. Zhineng Qigong praktiseren betekent dat je de tijd neemt en zachtmoedig jezelf openstelt en ruimte biedt voor wat opkomt zonder hier iets mee te willen doen. Wuwei 为.  Het is een mindful proces. Stil en opmerkzaam leer je jezelf kennen. En het gaat verder. Doordat we met de geest IN de beweging blijven gaan we voorbij de betekenis. Dit leidt onbewust naar de essentie dat zich manifesteert als een pure stille kracht. Een innerlijk weten van onvoorwaardelijke liefde opent zich. Iets dat er altijd al was. Met dit proces ben je op weg naar de grote gezondheid. In feite leef je het al! Dit is wat in het oosten Daode 道 德 wordt genoemd.

Om op de voor jou juiste weg te blijven (Daode 道 德 ) is er naast lichaamswerk ook inzicht nodig over de werking van qi气  (vitale energie) Alles is qi  in verschillende dichtheden. Van zeer vast tot geheel vormloos en niet meer te traceren. Bij een mens is dit fysieke materie, emoties, affecten, impulsen en andere expressies van alle functies van het brein als ook het breinvermogen zelf dat psyche, geest of spirit wordt genoemd. In het oosten praten ze over drie schatten die in elkaar overgaan: Jing Qi 气 en Shén . De geest beïnvloedt niet alleen de qi气 en het lichaam. Het werkt ook andersom. Met dit natuurlijk fenomeen werken we. En meer: de essentie van onszelf wordt binnen Zhineng Qigong Yi Yuan Ti genoemd. Dit zuivere, heldere, pure en transparante is een aangeboren weten over en de vaardigheid van het kunnen uiten van goedheid en vriendelijkheid. Yi Yuan Ti is een grootheid van de natuur van de mens dat verwant is aan de matrix. Oneindige allesomvattende solitaire ondeelbare onafhankelijke bron waaruit alles is voortgekomen maar zelf geen vorm heeft aangenomen. Carl Gustav Jung noemde het 'centrale kracht' en grandmaster dr. Pang Ming noemt deze meest pure: hun yua混元 qi气. Het is nog vóór de idee van splitsing in yin en yang. Eigenlijk heeft het geen naam, want zo gauw je iets woorden geeft neemt het een hoedanigheid en betekenis aan en is het dit pure niet meer. 

De macht van woorden en wie het mag zeggen

Qi zit in woorden die een betekenis uitdrukken. Taal doet iets met een mens. Het schept beelden en dit alles beroert de ziel. Met de tijd veranderen betekenissen. Zo is het woord 'emanciperen' ontleend aan Latijn 'ēmancipāre', ‘zich vrijmaken van de vaderlijke macht’. Van de moeder is in deze definitie geen sprake omdat bij het woord 'macht' in het brein slechts de vader in beeld kwam en nog. Want ondanks dat op veel plaatsen in de cultuur iets anders wordt verteld zijn we door het leven met en in paternalisme aan deze vorm van uitdrukken zo gewend geraakt dat we in het leven deze eenzijdigheid niet als eenzijdig waarnemen. Wat we bewust beleven en meemaken is de veelzijdigheid binnen de eenzijdigheid. Later (16e eeuw) is de betekenis van 'ēmancipāre'  weliswaar veranderd  in ‘zich vrijmaken van een afhankelijke positie’ en kreeg het een ruimere betekenis: ‘(zich) vrijmaken van een drukkend gezag, van maatschappelijke belemmeringen’. Maar ook hierin worden tot op de dag van vandaag de machten van het vaderlijke yange en het moederlijke yinne vermogen nog altijd niet als gelijkwaardig (h)erkend. In de context die ik net heb beschreven waarderen we het ene dat meer yin is lager dan het andere dat meer yang is. Ik denk zelfs dat dit meer yange leven erger is dan ooit juist omdat in de cultuur die we hebben geschapen de gedachte van maakbaarheid van het leven door middel van 'meten is weten' nog altijd de boventoon voert. Door het zelfgenoegzaam en voortvarend sturen zijn we doof, blind en gevoelsarm geworden voor de werking van natuurkrachten. Wanneer iets (het maakt niet uit wat) veelvuldig en intensief geleefd wordt gaat het zeker en vast naar het onbewust-bewuste niveau waar het vanuit de schaduw invloed blijft uitoefenen. Met automatismen hoeven we niet telkens opnieuw het wiel uit te vinden. Maar het heeft ook nadelen. Zo zijn we niet bewust dat we vanuit de bewuste behoefte aan zekerheid en veiligheid een illusie hebben geschapen dat we slechts op het objectieve kwantificeerbare kunnen vertrouwen. Het gezag, dus de mensen aan de macht, vinden het subjectieve ongrijpbare in ieder geval te wazig om het serieus te nemen. Op dit niveau is het juist de meer yinne aardse trilling die wordt geprefereerd boven de meer yange qi气 als van de hemel. Wanneer iets met gewone zintuigen of met instrumenten als uitbreidingen van die zintuigen niet waar te nemen is vinden we namelijk dat het niet van deze wereld is. We zeggen dan dat we daarvoor te nuchter zijn (niet als een dronkelap). En hier ligt nou precies het misverstand. Menselijke vermogens hebben we met dit idee dat ooit uit het brein van mannelijke intellectuelen is ontsproten danig ingeperkt. Omdat we slechts vertrouwen op het exacte, iets dat in heldere en duidelijke woorden is omschreven en met cijfers aangetoond en bewezen is een fundamenteel geloof in beheersbaarheid, maakbaarheid en organiseerbaarheid van objecten ontstaan. En onder objecten kunnen ook mensen of delen van mensen worden verstaan. Met dit denken en doen als van een 'vader' houden we ons vooral bezig met leiden en sturen langs wegen en kanalen en het controleren van dat alles. Maar overdaad schaadt! Zo is de werking van de natuur. We zijn ondertussen vervreemd van begeleidende, voedende en zorgende vermogens als die van een moeder. En ook dit (h)erkennen we niet als zodanig. We zorgen toch? Maar onze houding ten opzichte van de mens en de wereld is een vorm die ontstaan is uit onwetendheid van gezaghebbers over het vreemde dat niet voor vol werd aangezien. Hierdoor zijn mannen en vrouwen voor een belangrijk deel een eenzijdig leven gaan leven. We hebben niet door dat door een sterk geloof in de wijze waarop we het nu doen we onszelf als ook de hele aarde en alle andere bewoners die er wonen verzwakken. Het gaat niet om het een òf het ander maar om respect voor jezelf en de ander of het andere. Een extreem vooringenomen wijze verziekt. Het zorgen dat we nu doen is volgens de zeden en wetten die op alle levensgebieden door 'de vader' zijn voorgeschreven. De vader die nu de hoogste zeggenschap heeft gekregen is betrekkelijk jong en wordt in Nederland als sociale wetenschap gedefinieerd en in België als gedragswetenschap. Zijn naam is 'Economie'. En deze vader heeft het marktmechanisme als werkbare tool.

Machtige probleemoplossers

Op het gebied van gezondheid van de mensen kun je wel zeggen dat de pharmaceutische industrie samen met het verzekeringswezen de zeggenschap hebben over het hoe en wat er wel en niet gedaan moet worden om het naar economische visie allemaal gezond te maken. Dit economische wordt vertaald in de missie: efficiënt, d.w.z. in zo kort mogelijke tijd en met zo min mogelijk energie effectief alle helder en duidelijk omschreven doelen bereiken. Om de macht te bekrachtigen hebben afgevaardigden van de eerste gezaghebber zich toegelegd op het verder ontwikkelen van ziekteleer als ook op schoonheidsidealen. Ervaring leert dat na onderzoek meer ziektes en syndromen worden gevonden. Samen met de reeds bestaande zullen ze allemaal de wereld uit moeten. Tenminste dat is de bedoeling. En we vinden ook dat mensen in kennis gesteld moeten worden over wat er gaande is wat betreft ziektes en gebreken die heersen. Ook de maten voor schoonheid moeten overal aan de man gebracht zodat deze in de breinen van mensen worden ingeprent. Nadat we al die weetjeskennis tot ons hebben genomen menen we dat we met deze kennis autonoom en eigenmachtig zijn. Maar velen voelen zich zwak en zijn afhankelijk van deskundigen die haperende delen van lichaam/geest beter moeten maken. Dit verzwakken gaat vanzelf door omdat de inhoud van de schaduw van het eigen bewustzijn in de werkelijkheid wel degelijk meedoet, maar in de hoedanigheid waarin deze aan het licht komt wordt het niet als iets eigens (h)erkend. We hebben er meestal wel een mening over in positieve of negatieve zin waardoor we nog meer qi气 weggooien. Wanneer iets wel is geassimileerd in het grote bewustzijn maar om een of andere reden, zoals onderwaardering, niet in het bewuste bewustzijn mag verschijnen, wordt deze op enig moment spontaan aangeraakte qi razendsnel naar buiten geprojecteerd en gezien als iets dat buiten is dat we vereren of verachten. Een sprekend voorbeeld van dit projectiemechanisme komt uit de tijd van de inquisitie (15e eeuw) waar Maria vereringen hoogtij vierden en ter bescherming van alle goddelijke goedheid de tegenpool het duivelse slechte moest worden bestreden. Dit laatste was volgens Heinrich Kramer met name in behekste vrouwen te vinden. Om reden die in het handboek Malleus Maleficarum duidelijk en helder door hem was omschreven moest het ultieme kwaad met wortel en tak worden uitgeroeid. Verbranding werd in het boek als beste methode uitgeroepen. Hier is vervolgens op grote schaal gehoor aan gegeven, want wie wil nu het risico lopen dat de duivel zomaar bij je binnen kan komen? Ofschoon we nu geen heksen meer verbranden is in het hedendaagse leven aan deze wijze van denken en de daarbij horende specifieke houding naar het zelf en  naar andere mensen toe eigenlijk niets veranderd. Dit komt omdat we nog altijd geloven wat onze voorouders ons (al of niet met de beste bedoelingen) over het leven hebben verteld. Veel daarvan is op angst gebaseerd. Het zijn verhalen die een vrij zwart/wit beeld scheppen over wat en hoe mensen en dingen ZIJN. En zoals we de wereld interpreteren zo uit zich dit in de praktische uitvoering. Overal waar we komen moeten we nu vanuit dit onderliggend principe voor waarheidsvinding kiezen tussen het een òf het ander. Op sommige gebieden is deze naïeve voorstelling over het leven zover doorgevoerd dat je er zelfs niet binnenkomt voordat de of/of vragen van gezagdragers zijn ingevuld. En dat geldt al voor heel jonge kinderen. Door de verplichting om binnen afloopschema's van orale vragers te blijven en telkens opnieuw te moeten kiezen tussen ja òf nee is het beeld van de ware werkelijkheid waarin tegenstellingen gewoon naast mekaar kunnen bestaan uit het zicht verdwenen. We raken meer en meer gewend aan tégenover elkaar en verliezen daardoor mèt elkaar uit het oog.

Tegenpolen goed en slecht 

Creaties van mensen als godsdiensten en wetenschappen vertellen verder dat het goede en het ware hiërarchisch van boven en van buiten moet komen van goden of deskundigen. Maar ook het slechte is buiten te vinden en dat moet met man en macht worden bestreden.  En wanneer het onverhoeds toch binnen is hoort het er in ieder geval niet thuis. De meesten van ons zijn zich niet bewust dat de innerlijke beelden van het goede en het kwade ontstaan zijn uit het eigen brein. Het bovennatuurlijke heeft met het goede en kwade echt niets van doen. Misvattingen van het verstand hebben ons vervreemd van onze eigen natuur waardoor sommige dingen bovennatuurlijk lijken. Wanneer het allemaal zo erg niet was zou ik er niets over zeggen, maar de illusie van het goede en het kwade als ware het aparte objecten is verre van constructief voor het leven want niemand hoeft in wezen verantwoordelijkheid te dragen voor eigen daden waarin het goede en kwade natuurlijk wel verenigd zijn. Op onnozele kinderen na kan niemand in het leven onschuldig blijven. Het levenspad is als de Zwarte Moeder Kali Ma. De weg is net als deze godin: tegelijkertijd vernietigster als ook scheppende kracht. Baarmoeder en graf.  Maar in het werkelijke leven zie je mensen die waarachtig geloven dat ze tot de goede mensen behoren en het alleenrecht op het goede hebben. Omdat het functioneren van het brein van deze mensen in wezen is blijven steken in de manier waarop heel jonge kinderen de eerste woorden leren over verschijnselen in de wereld (poes/niet poes) noem ik dit dualististische ja òf nee, goed òf slecht denkpatroon het 'brave kind syndroom'. De mensen met dit syndroom zijn in wezen voor een deel (nog) niet vol(ge)wassen. Wanneer deze personen aan de kant van de winnaars terecht zijn gekomen en machtig genoeg zijn om hun simplistisch beeld van het goede daadwerkelijk uit te voeren, uit zich dit in een zelfgenoegzame daadkrachtige houding met de focus op een thema. Mensen met ook zo'n zwart/wit blik maar die niet zo zeker zijn van zichzelf worden onbewust aangetrokken tot hun tegenpool wat houding en gedrag betreft. Ze haken in en geven aan deze mensen hun stem omdat ze denken dat deze de problemen zullen gaan oplossen. Vooral mensen met veel charisma stralen krachtig uit dat ze weten wat ze doen. En voor hun gevoel is dat ook zo. Want met een duidelijk en helder beeld van het goede is logischerwijs ook het slechte bekend. Zo kan het zomaar gebeuren dat we aan mensen die menen te weten wat het goede is het alleenrecht geven om alles wat naar hun beeld slecht is uit te roeien. De werkelijkheid nu, als ook de geschiedenis laat zien dat onder dit 'goede' ook het vermoorden en verkrachten van medemensen kan worden bedoeld. Deze afschuwelijke feiten kunnen overal blijven gebeuren waar mensen slechts vertrouwen op een rigide mens- en wereldbeeld waarin het goede en het slechte elk als iets absoluuts worden gezien. Dus als overanderlijke dingen die strikt gescheiden moeten worden gehouden. Het ene mag zijn en het andere niet.

De school als motor van de samenleving

Wanneer kinderen op school weetjes moeten kopiëren en ze leren niet hoe te leren in en van het echte leven omdat leraren dit voorbeeld niet geven omdat deze zelf aparte objecten moeten spelen waaruit de specifieke weetjes moeten komen die ze later weer moeten ophalen bij de kinderen blijft alles zoals het is en verandert er niets.  

Objectbenadering

Mensen die in relaties de objectbenadering bedrijven of ondergaan vertrouwen op weetjeskennis die eerder elders door anderen is ontdekt en bewezen. Hierop bouwen ze voort. Het vertrouwen op deze methode om dingen te weten te komen groeit om de simpele reden dat het wordt geoefend. In het doen krijgt het vaste grond. In het leven wordt de qi  气 dichter. Met bewijs wordt bedoeld dat aan het weten een betekenis is gegeven die hard is gemaakt door het op een of andere manier fysiek te bevestigen. Bijvoorbeeld zwart op wit in geschriften en middels rangen, standen en cijfers hiërarchisch ingedeeld en met mooie plaatjes uitgebeeld zodat het blikken vangt en ogen streelt opdat mensen verleid worden om de stof op te nemen en te verteren waardoor het eigen wordt en ze het na kunnen leven. 

Kinderen moeten vooral bevestigen wat de mensen die er eerder waren hen vertellen. En met het stilzwijgende motto van de wereld waartoe de leraar behoort: 'doe wat ik zeg, doe niet wat ik doe' wordt het gedrag dat binnen het instituut school van de leraren wordt verlangd stelselmatig verloochend. De vaste instelling 'meten is weten' wordt in ieder geval met veel pretentieus geneuzel onder de noemer pedagogisch en soms onder didactisch miskend. Voor het echte leven zijn op school wel woorden, maar ook hier weer in de zin van veroordelen in + en -  door diegene die het mag zeggen. Het gaat op school over weten en niet zozeer over leren over zichzelf en hoe te leven met wat is gegeven.

Met de wijze waarop kennis moet worden overgedragen hebben kennisgevers en kennisnemers geen interne maar slechts externe relaties. Danah Zohar heeft dit thema van twee levenshoudingen van de mens aangegrepen in haar boeken. In 'Quantum Self' zette ze twee levensvisies metaforisch naast mekaar. Ze beeldt het uit met botsende biljartballen en zegt het ongeveer zo: Newtoniaanse biljartballehebben alleen maar externe relaties, na een botsing gaat iedere bal zijn eigen weg. Naar dit inzicht zitten mensen gevangen in cartesiaanse geïsoleerde en ondeelbare geesten. Anders is het met de benadering van het leven volgens de kwantumtheorie. Kwantumsytemen hebben interne relaties. Elke relatie wijzigt en vernieuwt individualiteit. Na een ontmoeting wordt elk een deel van iets dat groter is dan zichzelf'. Omdat het heersende mens- en wereldbeeld weinig tot niets met interne relaties heeft is dit laatste ook niet op school te vinden. 

De school is weliswaar een afspiegeling van de samenleving maar niet helemaal. De mensen die er werken hebben het niet in zich om op de barricaden te springen. Ze neigen eerder naar gehoorzaamheid aan wat hen wordt opgedragen. Omdat het werk van de mensen op operationeel niveau via de computer doorlopend kan worden gecontroleerd door hogere niveaus als het strategische en tactische van de school maar ook door overheidsinstanties, overkoepelende organen en andere belanghebbenden is het werk nooit goed genoeg. Eigenlijk kan zowat iedereen zomaar binnen komen om over de inhoud en de uitvoering iets te zeggen vanuit het eigen referentiekader.  Dit gebeurt allemaal met de beste bedoelingen. De school heeft vele problemen die allemaal objectief zijn vastgesteld door instanties die het beste met de school voorhebben.  De ene keer zijn de leraren niet goed genoeg opgeleid, de andere keer zijn het de probleemjongeren die voor de problemen zorgen. Blijkbaar komt niemand op het idee dat de vele problemen ook aan de toegeschreven identiteit kunnen liggen. De corporate identity. In ieder geval zou een onderzoek naar dubbele boodschappen al heel veel aan het licht kunnen brengen. Want aan dubbele boodschappen kan niemand voldoen. Maar zoals gezegd. Tot nu toe blijft men waar men is en verandert er niets. Een hiërarchische beeld doemt op waar de een het mag zeggen en de ander moet open staan voor ontvangst. Dit model leven ze op school voor en geven het door. Deze asymmetrie wordt ondertussen over alle lagen miskend door de woorden dat iedereen vrij is om een mening te geven. En met de vele oordelen over iets en oordelen over oordelen over oordelen.....blijven alle mensen varen over de oppervlakte der dingen. Als mens verstarren we daarmee nog meer en is er straks geen beweging meer in te krijgen. Ofschoon, het lichaam ervaart verstarring als levensbedreigend. En de natuur zorgt dan automatisch dat vanuit de stille donkere grond een krachtige levenbrengende energie ontstaat. De expressie ervan is al eerder genoemd: we noemen het woede of zelfs agressie. Tsja, dat is weer zo iets dat we niet willen hebben............Daar moet onderzoek naar komen zodat we oorzaken kunnen wegnemen. Er zijn nogal wat schuldigen te vinden die door deskundigen moeten worden aangepakt. 

Alles is qi .  Onze bewustzijnen zijn gelaagd en bestaan uit onbewuste en bewuste delen. We leren van, met door en aan elkaar. Maar door het onbewust leren op een dieper niveau kunnen we gewoonweg niet bewust weten wat we allemaal hebben geleerd van leraren. En we weten ook niet wie allemaal vroeger een leraar is geweest of wie nu nog vanuit de schaduw invloed heeft. Het komt bij de meeste mensen niet meteen op maar ook van kinderen kunnen we veel leren. Bijvoorbeeld dingen die we zelf allang zijn vergeten. Zij zien nog het wonder van de natuur. Alleen staan veel mensen hiervoor niet open omdat volgens de normen en waarden die ons zijn geleerd volwassenen de dingen aan de kinderen moeten vertellen en niet andersom. Maar dat ik hier niet beleren maar leren bedoel is ook een verschil waar je gevoel voor moet hebben. Daarbij leren we niet alleen van het positieve. Ook negatieve informatie is nodig om te leren over leven.  Zonder negatief is er geen positief. Zonder yin is er geen yang. Deze twee-eenheid is in wezen ondeelbaar. Ze zijn afhankelijk van elkaar en vullen mekaar aan. We kunnen iets observeren maar hoeven er niet altijd iets mee te doen. Soms is dingen laten zijn zoals ze zijn een beter idee. Wuwei 

Over menselijke daden die werkelijk hebben plaatsgevonden kunnen we een mening hebben maar met meningen óver zal er over het geheel genomen niets veranderen. Dit komt omdat we reageren binnen hetzelfde oppervlakkige kader waardoor de emoties zoals boosheid, frustraties, angsten en verdriet en affecten als begeerte en haat telkens worden aangeraakt en versterkt. Het kortzichtige 'ja/nee; aan/uit' mens- en wereldbeeld blijft daarmee hetzelfde. Wie aan de winnaarszijde is beland mag als derde persoon sturen richting zijn goede en dit ook daadwerkelijk rigoureus (laten) uitvoeren. Voor mensen die op enig moment aan de verliezerskant zijn beland is het een ander verhaal. Door afgevaardigden in dienst van de winnaars (winnaars doen dit onderzoek gewoonlijk niet meer zelf) is altijd wel wat kwaads te vinden dat in gedragingen van verliezers terug is te vinden, dus deze worden wel ter verantwoording geroepen en bestraft. En natuurlijk kan het niet zonder bewijzen, maar daarvoor hebben we het objectieve van de wetenschap. Het is logisch dat de gemoederen van de verliezers anders gestemd zijn dan die van de winnaars omdat verliezers zich tijdens het spel er niet buiten en al helemaal niet erboven mogen stellen. Dit huzarenstuk is alleen weggelegd voor de bedrijvende kant. Ofschoon, het lijkt een sterk staaltje maar moed is hiervoor helemaal niet nodig. Het asymmetrische tussen bedrijvende en lijdende vormen is gewoon een afgesproken grondregel die is vastgelegd. In dit spel voert de stroming in één richting en levendige beweging tussen actieve en passieve spelers over en weer is ondènkbaar. Op deze laag zijn mensen onwillekeurig meegaand en passen zich snel aan de gedragsregels aan. Ze vallen automatisch in de sporen die zijn ingesleten. De lijdende pool hoeft slechts open te staan voor wat de bedrijvende pool in petto heeft. De spelregels zijn hierin helder en duidelijk en bieden geen enkele ruimte voor wat anders. Ofschoon, door de grote winnaar binnen de wetenschappen die onder de noemer 'Economie' opereert en het marktmechanisme heeft als zijn werkbare tool is aan het goede een extra dimensie toegevoegd. Het goede is nooit goed genoeg. Meer dan ooit streven we nu naar het ide(e)ale. Een bedenksel dat beter is dan wat er IS en daarmee altijd in de toekomst ligt. Dit idee heeft een cultuur gekweekt waarin mensen zich overal moeten bewijzen. En dit begint reeds bij heel jonge kinderen die al moeten verklaren wat ze ZIJN nog voordat van nature verschillende identiteiten worden gevormd. Wanneer kinderen nog geen woorden hebben om antwoord te geven op de vragen moeten ouders of andere verzorgers of pedagogisch werkers of andere deskundigen dit voor hen doen. Dit alles zorgt ervoor dat qi  van alle deelnemers nooit tot kalmte komt maar ongemerkt erger dan ooit wordt opgedreven. De protegé wil voor het kind dat hij beschermt ook graag het beste naar boven halen. Uiteraard is dit beste iets dat al ergens ligt. Iets anders is voor nuchtere mensen ondenkbaar. 

Wat we respectloos aan onze kinderen leren

Van jongs af aan wordt geleerd dat het gewoon is dat deskundigen, dus mensen aan de bedrijvende kant, mogen zeggen wat de ander IS. Andere deskundigen mogen vertellen hoe het MOET ZIJN en weer andere deskundigen zijn aangesteld om efficiënt te manipuleren naar het ide(e)aalbeeld dat eerder elders door deskundigen is gevormd. Zoals we het hebben georganiseerd mag niet alles meedoen wat komt toevallen. Elk gefragmenteerd gebied kent een precies gedefinieerd kader waarbinnen gedacht en gewerkt moet worden. Toeval moet van begin af aan worden geweerd. Met het ide(e)aal voor ogen is tevredenheid voelen uitgesloten omdat je nooit bent waar je wilt zijn. En de bewijzen voor alle gebreken die beletten dat je er komt zijn vooral buiten te vinden omdat wij mensen uit angst om niet te voldoen delen van onszelf naar buiten projecteren. Want zo is nu eenmaal de werking van onze natuur. Wanneer we het al of niet stiekem op een voetstuk plaatsen zit de gedachte erin gebakken dat het onbereikbaar is voor onszelf. Wanneer we het afwijzen of zelfs verachten zijn het delen waar we niets van willen weten. Het is tijd dat we dit projectiemechanisme gaan begrijpen zodat we weer contact krijgen met eigenheid waarvan we zijn vervreemd. In connectie met hart  energie van onze ware binnenwereld kunnen we werkelijk ontwikkelen en groeien zoals de natuur heeft bedoeld. In het leven van dit groeiproces verandert vanzelf onze houding naar de wereld en de mensen omdat vaderlijke en moederlijke vermogens terug in evenwicht komen en herstellen.  Alles wordt dan vanzelf eenvoudiger omdat het overkoepelend vermogen een totaal laat zien en niet slechts een rigide focus op een brandpunt.

Voor mij is het duidelijk wat te doen, maar natuurlijk zal diegene die wil blijven waar en wat hij is ook daadwerkelijk geen stap verder komen en hetzelfde blijven doen. En zo is het goed. Wat ik met dit schrijven wil bereiken is dat diegene die het zinvolle van het leven is verloren wellicht inspirerende inzichten en ideeën krijgt aangereikt waardoor alles weer zinvolle betekenis krijgt in de eigen bewuste toepassing van die ideeën. En een van de instrumenten die daarbij fantastisch zal kunnen helpen is Zhineng Qigong. Het praktiseren kalmeert en heeft tegelijkertijd een inspirerende werking die de houding en de expressie zoals verbale en non-verbale taal doet veranderen. Het hele qiveld wordt zachter en tegelijkertijd krachtiger. Dit nieuwe leven dat wordt ingeblazen (aspiratie) zal leiden tot wat voor kort onmogelijk werd gehouden, namelijk veranderingen in de belichaamde structuur tot op het diepste niveau. Anders gezegd: Zhineng Qigong beoefenaars creëren ruimte en deze opening maakt verandering mogelijk in de afgifte van informatie dat ligt besloten in het dna. Hier is niets bovennatuurlijks aan. Het is simpelweg een natuurlijke transformatie die genen aan en uit doet zetten. Een normale werking van het menselijk potentieel (neng ).  

Gezondheid in een complex veranderende wereld

In mijn visie betekent een gelijkwaardige benadering respect voor eigenheid van de ander om zichzelf. In dit mensbeeld staan Ik en de Ander niet alleen tegenover elkaar. Wij mensen zijn meer dan ooit afhankelijk van elkaar en tegelijkertijd complementair. Door het potentieel van mensen te laten opbloeien kan het aanvullend karakter volledig tot zijn recht komen. Maar doordat alles zo is georganiseerd dat we onwillekeurig het asymmetrische benadrukken wordt de natuurlijke beweging naar meer symmetrie tussen mensen waarvan we menen dat de een weet en de ander niet onbewust tegengewerkt. Om in deze complexe wereld te overleven is het echter noodzakelijk dat we een gezonde manier van leven voorleven anders redden we het niet. Daarvoor moeten we mekaar over en weer helpen en daarvoor is nodig dat we open staan voor het vreemde anders gaat het niet. We moeten elkaars taal willen verstaan. Jonge kinderen hebben dit nog van nature dus hierin kunnen zij onze leraren zijn. Ik zeg niet dat dit makkelijk is want we zijn al tijden geconditioneerd om iets te doen dat verre van open en flexibel is. En zoals bekend baart oefening kunst. We gaan bijvoorbeeld elementen van mensen met elkaar vergelijken. Eeuwen geleden is dit vergelijkingsspel geboren uit het mannelijk brein. Dit menselijk produkt is ontstaan vanuit de behoefte om het leven zonder al te veel moeite te (be)sturen en controleren. Vanuit lafheid en luiheden dus. Ook verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van het leven zelf is hierin ver te zoeken omdat er gewerkt wordt vanuit derde persoon perspectief 'Ik-Het'. Om een objectieve uitslag te bewerkstellingen moet de initiator zich ongenaakbaar boven de verzameling stellen, terwijl hij nota bene zelf deelnemer oftewel element is binnen het systeem waarover hij regeert. Het zogenaamde logische spel is nog niet echt begonnen en de eigen spelregels worden al met voeten getreden! Toch zweren we bij deze methode van onderzoek naar verschijnselen en andere wijzen worden als pseudo afgedaan.

Zijn en worden. Product en proces

Naar westers idee IS de waarheid er al en ligt het voor het oprapen. Het is met gewone zintuigen te traceren en fysiek op te meten. Omdat we ons binnen déze waarheid over het leven bewegen zullen we ook alleen binnen deze beperking vinden wat we zoeken. Het beeld dat we over de wereld hebben ligt in onze taal besloten. Zo zeggen we dat de weg er al ligt voordat we hem betreden. Chinesen kijken anders naar het leven en zien meer dat wij mensen de dingen en hun betekenis zelf creëren: 'Een weg bestaat omdat we hem bewandelen en dingen zijn zo omdat we ze zo noemen. Waarom zijn ze zo? Omdat we dat zo hebben afgesproken. En waarom zijn ze niet zo? Omdat we hebben afgesproken dat ze niet zo zijn'. (China 4e eeuw v.Chr. Zhuang Zi). Wittgenstein zei over betekenissen in Tractatus logico-philosophicus 6.2322 het volgende: 'De identieke betekenis van twee uitdrukkingen kan niet worden verkòndigd. Want om iets over hun betekenis te kunnen verkondigen, moet ik hun betekenis kennen: en door hun betekenis te kennen, weet ik of ze hetzelfde of iets anders betekenen' . Dus eigenlijk zegt hij hetzelfde als wijsgeer Zhuang Zi. Er is al iets afgesproken! En  in Tractatus logico-philosophicus 6.2323: 'De vergelijking drukt haar stempel alleen op het standpunt vanwaar ik de beide uitdrukkingen bekijk, het standpunt van hun gelijke betekenissen namelijk'. M.a.w.: Identiek betekent 'beiden zijn drager van hetzelfde 'iets'. En in de vergelijking: Als dragers van hetzelfde 'iets' heeft/is de ene iets wel en heeft/is de ander iets niet. En met deze duidelijk afgebakende houding naar de wereld hebben mannen jaren geleden met de ietsen die zij belangrijk vonden vastgesteld wat en hoe de wereld is. Dus inclusief zogenaamde kenmerken en eigenschappen van vrouwen met het mannelijke als model. Met het mannelijke als uitgangspunt en met mannen aan de bedrijvende kant werden bewijzen gevonden waarom vrouwen iets niet konden omdat ze specifieke ietsen van het mannelijke misten. Maar over alle ietsen, dus iets dat in woorden is gevangen, is in wezen in het verleden al een oordeel geveld! In de cultuur is er al een betekenis inclusief gewicht(igheid) aan gegeven. We kunnen daarbij niet negeren dat de geschiedenis door mannen is geschreven. Toch gaat het hier geenszins om problemen. Feiten vragen niet om een oplossing. Ze zijn de opdracht in het leven!

Hoe ondanks alles toch emanciperen

Oude verhalen beïnvloeden het leven tot op de dag van vandaag. Maar waar ik naartoe wil is geenszins het gevecht. Dan zou ik hetzelfde spel hanteren wat al eeuwenlang is gespeeld, namelijk mijn gelijk willen halen door het ene tegen het andere af te zetten waarmee ik de werkelijkheid in zijn geheel zou miskennen. Daarbij wil ik mijn qi气  niet verspillen, want naar mijn weten hanteert in het werkelijke leven ieder mens zijn eigen logisch redeneren binnen het eigen referentiekader wat in de loop van het leven door beleven en meemaken is gevormd. Wat ik logisch vind is voor de ander helemaal niet logisch. Die vindt mij misschien hartstikke gek. Maar daar ligt nu juist mijn interesse. Gewoon omdat ik interesse heb in èchte mensen. Verder wil ik dolgraag emanciperen in de zin van mezelf bevrijden uit oude(rlijke) machten en niet ònbewust hetzelfde blijven doen. Jean-Baptiste Alphonse Karr zei het al: "Plus ça change plus c'est la même chose". Des te meer alles verandert, des te meer alles hetzelfde blijft. Ik wil eigenmachtig zijn. Dit houdt zelfrespect in en vertrouwen op eigen innerlijk weten inclusief kennis van eigen zwakheden. Maar hoe dan ook, de geschiedenis zal zich blijven herhalen wanneer ik mijn ware motivatie achter mijn eigen handelen niet begrijp. Volgens mij zit in dit laatste de clou.

Macht

Waar het bij macht om gaat is dat je zelf de verandering moet zijn die je in de wereld wilt zien. Dat wil niet zeggen dat ik de aanwezigheid van machten ontken die wèl gericht zijn op overheersen. Dat zou niet stroken met de realiteit. De mensen die een soortgelijke houding ten opzichte van macht hebben zijn de spelers van wat communicatiepsycholoog Watzlawick het ‘Nulsomspel’ noemt. Een nulsomspeler is met hart en ziel verknocht aan de manicheïstische stelling dat er op alle levensgebieden slechts twee mogelijkheden zijn: winnen òf verliezen. Wanneer de een 50 eenheden wint, verliest de ander deze. Het eindresultaat van dit spel zonder einde is wegens het dualistisch grondpatroon daarmee altijd 0. Nihil. Een fanatieke speler leeft om te winnen. Nadeel hiervan is dat deze in voortdurende angst leeft om te verliezen. De hyperalertheid die deze levenshouding vereist maakt niet alleen dat de speler zelf steeds meer valkuilen ziet waardoor het spel nog agressiever gespeeld moet worden, maar door de zuigende werking trekt het ook anderen mee, zelfs diegenen die niet mee willen doen aan dit competitieve spel. Wat ik in de wereld zie is dat dit spel van onderling met elkaar concurreren vrijwel onontkoombaar aan mensen wordt opgedrongen. Het begint al voor de geboorte. Het kindje dat nog niet in deze wereld is moet al aan een heel scala wetenschappelijk vastgestelde normen voldoen. Van alle kanten direct als via via zoals van profit-organisaties als de pharmaceutische industrie krijgen aanstaande ouders gratis informatie toegespeeld over wat er allemaal mis kan gaan. Geruststellend wordt erbij gezegd dat veel ziektes en mankementen vroegtijdig kunnen worden opgespoord. Ondertussen zijn de wetenschappelijk onderzoekers binnen in de baarmoeder om de maat te nemen van de elementen die daar groeien. Het niet laten doen is haast geen optie meer. Er wordt danig op het gemoed gewerkt want teveel tekortkomingen is voor de maatschappij te duur. Vanuit onwetendheid wordt door mensen die menen te weten over leven op kwetsbare mensen ingepraat. Mensen worden bang gemaakt voor dingen die niet voldoen aan de hedendaagse betekenis voor het woord 'gezond'. Deze betekenis wordt in feite uitgedrukt in het afwezig zijn van ziektes. De zintuigen en het denken zijn haast continu gericht op wat we niet willen hebben in het leven. Vluchten, weg van het nihilistische spel 'Wereld van de Nieten' is niet mogelijk en met vechten bereik je juist dat je medespeler bent geworden. En alle spelers van het spel pinnen met hun zinnen op nieten juist alles vast. 

Om het oude los te laten moeten we het eerst (be)grijpen

Hoe kunnen we ons bevrijden uit oude machten (=emanciperen) wanneer deze als ideeën en beelden collectief in het onderbewuste leven en onbewust het gedrag van zoveel mensen beïnvloeden? 
Omdat het vergelijkingsspel zoals tussen mannen en vrouwen eeuwen geleden al is begonnen bij intellectuelen van het mannelijk geslacht is in dìt proces van meten is weten geen gelijkwaardigheid voor vrouwen weggelegd. Met optellen van kenmerken en eigenschappen wordt de asymmetrie in de zin van ongelijkwaardig alleen maar bevestigd en hard gemaakt omdat het superieure en inferieure erin besloten blijft. Met deze eenzijdige dualistische wijze van kijken naar dualen is de onderlinge afhankelijkheid en tevens het aanvullende karakter van twee tegenpolen totaal uit het beeld verdwenen. Analoog aan dit uiterlijk fenomeen is de instelling van het brein. De functie van de yange dominante hemisfeer ontspringt met het leren van de woorden over de werkelijkheid van nature uit het yinne dat het geheel overziet. Maar door generaties lange overwaardering van het rationeel analytisch vermogen met de focus op dingen is in het collectieve bewustzijn een eenzijdig beeld ontstaan. Vanuit het yinne komt van nature sowieso maar een select deel binnen, maar door het door de jaren heen alsmaar strikter afbakenen is het beeld over de werkelijkheid harder en rigide geworden. Hierdoor is de censuur op wat binnenkomt natuurlijk ook groter geworden. Het yinne wordt geenszins voor vol aangezien. Omdat het leven nu eenmaal gaat naar de ideeën en beelden die heersen staan de zintuigen automatisch hierop ingesteld. Omdat kinderen bij de geboorte in dit vormveld vallen zullen ook zij deze verschijning aannemen. Al generaties lang verschijnen we zo aan de wereld en zijn onbewust dat we verder dan ooit zijn vervreemd van de heelheid. Ook de dominante pool wordt hier niet beter van. Eenzijdig opereren ontmant ook deze kant. De beelden die van de werkelijkheid worden geschapen brengen namelijk niets nieuws meer omdat al het vreemde dat niet past in het afgesproken referentiekader gewoonweg niet wordt toegelaten. Op deze manier vertrouwen we op oude weetjeskennis en leren niets van het vreemde. Iets dat we niet kennen daar willen we ook niets van weten. Ons weten is daarmee verouderd en hard en wordt met de jaren harder. We eren nu eenmaal duidelijk, helder, uitgerekend, doordacht. Zoals kennis die behoort tot de exacte wetenschappen. 

Wiskunde de meest exacte wetenschap

Door preciezer en alsmaar gedetailleerder te kijken wordt de begrenzing van het mens- en wereldbeeld vanzelf strakker aangetrokken. We willen als mens veranderen maar vertrouwen op meer van hetzelfde namelijk natuurwetenschappelijke kennis dat is uitgedrukt in wiskundige termen. Hoewel meetkunde gebaseerd is op abstracties uit het dagelijkse leven is na een paar abstractieslagen de gewone werkelijkheid verdwenen. Weliswaar vernuftig maar wetenschap is en blijft een menselijke creatie die met wijsheid moet worden ingezet. Kort samengevat gaat het zo: een groot aantal verschijnselen kunnen we ermee terugbrengen tot een kleiner getal. Dit inzicht heeft geleid tot technologie waarmee we sommige verschijnselen kunnen beheersen. De temperatuur in onze huizen en gebouwen bijvoorbeeld. Technologie heeft de welvaart gebracht die we nu hebben. Vandaar dat we zo erg in het technocratische gedachtegoed zijn gaan geloven. Ofschoon, met die temperatuur lijkt het nu danig uit de hand te zijn gelopen. Je kunt zeggen dat we nu met een verschijnsel zitten dat is uitgegroeid tot een groot getal. Maar dit was even een zijpaadje. Wat ik hier wil zeggen is dit: onwetendheid heeft ertoe geleid dat leiders deze wetenschappen te eenzijdig zijn gaan inzetten met als doel mensen te managen ten koste van menselijke en sociale aspecten. Op plaatsen zijn we deze wetenschappen zelfs als basis voor het leven zelf gaan nemen. Dit is de omgedraaide wereld. Om het juiste te kiezen vertrouwen we op meten is weten. Door het vergelijken van maten denken we te krijgen wat we willen. Exact, stipt, strikt, uitgerekend, duidelijk, helder, doordacht zijn de woorden die daarbij horen. Bijna alles van het leven hebben we nu in harde cijfers omgetoverd. We laten ons bestaan afhangen van deze systeemwereld ten koste van de leefwereld. In feite laten we een product van de mens waarin geen mens te bekennen valt aan het leven van de mens vooraf gaan. De ontwikkeling van instrumenten als uitbreiding van het denken en de zintuigen heeft dit geloof in maar een deel van de heelheid nog een extra qiboost gegeven. De door wetenschappen geschapen illusie van maakbaarheid heeft in de toepassing van dit hersenspinsel geleid tot wat we nu verplicht zijn om te doen. Van hoog tot laag zitten mensen achter de computer om elke handeling uit het recent verleden af te vinken. Niet volgens protocol dan is er een probleem. Ook handelingen die op korte termijn zijn te verwachten moeten worden ingevoerd omdat handelingen van mensen als kostenpost worden gezien. Elke instelling heeft daarvoor eigen schema's die door ict'ers op maat zijn gemaakt. Veel van onze tijd (=leven) is ons denken en doen nu bezet door een gigantisch oraal digitaal controlesyteem. Wat begonnen is vanuit grootheidswaan is nu omgedraaid in het tegendeel. De mens heeft zichzelf willens en wetens van het toneel afgevoerd. De gewichtigheid is gekelderd tot 0. 

Het yange wordt yin en vice versa

Vanuit luiheid en lafheid d.w.z. met zo weinig mogelijk energie (passief=yin) wilden gezaghebbers van toen besturen en controleren (actie=yang). Voor het manipuleren van de wereld en de mensen is door natuurwetenschappers het mathematische spel ingezet en dit is een eigen leven gaan leven. Dit feit heeft het wonderbaarlijke leven in wezen de laan uitgestuurd. In de toepassing is de theorie ontstaan dat gemeten hoedanigheden (zijn=yin) geordend kunnen worden weggezet (doen=yang). Met de ordening van de kwantiteiten (yin) in meer en minder kunnen kwaliteiten (yang) worden geduid. En deze kwaliteiten kunnen desgevraagd weer uit elkaar worden getrokken en weer omgevormd worden in kwantiteiten. Het is maar wat we bedenken waarvoor het moet worden gebruikt. We gebruiken het en in het gebruik leven we met deze dode cijfertaal. Het waarnemingsvermogen wordt erdoor bezet en dit samen schept een hard beeld van de externe zichtbare wereld. Het levendige leven schiet ondertussen aan ons voorbij. Voor de mens die dit spel graag speelt brengt het weliswaar vrolijke hormoen tijdens het doen. Voor mensen die het lijdzaam moeten ondergaan is er niets levendigs (yang) aan. Het maakt dood (yin).

Mens als schepper van het ‘hoe’

Dàt we leven, is een wonder van de natuur. We stellen hierover vragen maar in principe kan geen mens hier iets zinnigs over zeggen. Dat behoort niet tot onze mogelijkheden. Er zijn nu eenmaal onuitsprekelijke zaken. Het wonder toont zich. Ik leef erin, beleef en maak mee. Met de visie dat alles wat leeft binnen de oneindige matrix qi is dat opkomt en neergaat, opneemt en afgeeft kan gezegd worden dat ieder mens meedoet met scheppen en vernietigen. Het ‘hoe’, van de werkelijkheid. Zelfs een pasgeboren mensje doet mee door het leven te nemen. De vele boeken over de vorming van de psyche vanaf de geboorte tot aan de dood scheppen echter beelden van lineaire causale verbanden met de nadruk  op het ideale wat het afhankelijke kind in de tijd gezien nodig heeft. Wegens de innige verbondenheid met de moeder wordt derhalve haar toestand kritisch onder de loep genomen. Als hier uit komt dat met haar iets mis is kan haar kind zich niet veilig hechten. En dit heeft nare gevolgen zoals angsten, trauma’s en frustraties. Die zorgen op hun beurt weer voor abnormaal gedrag. Hiervoor zijn dokters en voor iets speciaals de specialist. Wanneer er geen sprake is van een agressieve stoornis of ziekte, zullen deze er niet meteen met grof geschut op schieten. Klachten kunnen doorgaans met de juiste medicatie worden onderdrukt. En wie weet, soms verdwijnen ze zelfs wel helemaal. Dan komt wellicht elders iets aan het licht, maar dat is een ander verhaal. Als dezelfde klachten echter aanhouden, dan moet er dieper worden gegraven. En deze weg is voor de meeste mensen een vol angst, trauma en frustratie. Wie weet wat daar allemaal uit kan komen. Er is inmiddels zoveel bekend wat er allemaal mis kan gaan. We leven een onzeker bestaan. Alvorens zeker te weten dat het lijden niet iets lichamelijks is, moeten fysieke kwalen eerst worden uitgesloten. Maar met de huidige kennis over levensverrichtingen van organismen als ook van de pathologie, (wat in principe hetzelfde is, maar hier ligt de focus op wat we hebben afgesproken hoe het niet moet gaan) kunnen met diepgaand onderzoek eventuele bestaande stoornissen van het lichaam snel worden getraceerd. We weten nu zoveel over gezonde en ongezonde bewegingen van iedere cel apart en van bepaalde groepen cellen samen dat dokters hier snel uitsluitsel over kunnen geven. En dankzij de verregaande digitalisering en koppelingen van uit onderzoek verkregen gegevens, kunnen dokters, specialisten of andere deskundigen snel en efficiënt informatie inwinnen over de ziektegeschiedenis van die ene mens vanaf zijn geboorte tot het heden inclusief prognoses voor de toekomst. De techniek dient de mens en staat voor niets. Vele deskundigen zijn samen sterk doch ieder apart aan het werk om gevonden ziektes uit de wereld te helpen. Gedachtes over oplossingen liggen bij de verlossing van het kwaadaardige. Daar moet geld voor komen. Dat zijn onze dromen. Maar met een samenleving, waar zoveel levensverrichtingen als aandacht (denken) en handelingen (doen) van zoveel mensen op ziektes liggen, of op  aandoeningen, kwalen, ongesteldheden, afwijkingen, plagen, euvels, gebreken, ongemakken, stoornissen, klachten, aberraties, afdwalingen, fouten, tics en eigenaardigheden, komt bij mij de vraag:
Van wie leren kinderen nog hun eigenheid te behouden, als het leven zelf niet als een schepping, als vitaliteit, als Liefde wordt ervaren?

Misverstand over opgave en oplossingen

Wittgenstein Tractatus logico-philosophicus 6.4321: ‘Alle feiten behoren alleen tot de opgave, niet tot de oplossing’
Elk mens moet het doen met een werkelijkheid zoals die het aantreft. In het begin van zijn leven kan hij zelfs niet bedenken om naar een andere (belevings)wereld te gaan. De wereld van de moeder is zijn absolute realiteit. Pas tijdens het losmakingsproces wordt zijn wereld groter. Of liever: tijdens het ontdekken van andere werelden komt het losser van de wereld van de moeder te staan. De mogelijkheden van die ene mens worden in het leven met andere mensen langzaam maar zeker uitgebreid. Het kind groeit en ontwikkelt van binnen naar buiten. Een emancipatieproces van losmaking, revolte, afwending en toenadering. Mits er niet te veel weetjeskennis aan het kind wordt toegeschreven. Want dan leeft dit kind als volwassene de identificaties die aan hem zijn voorgeschreven. 

Ervaring heeft me geleerd dat in mijn ‘Body of knowledge’ de mogelijkheden liggen besloten om iets in gang te zetten wat scheppend werkt. Dat is dan ook mijn doel. Om op voorhand misverstanden te voorkomen: ik wil hier geenszins verschrikkelijke werkelijkheden bagatelliseren. Mijn intentie met dit schrijven is om mijn ervaringen en denken zo neer te zetten dat bepaalde redenaties helder worden. Want met redenaties creëren we beelden en dit samen schept geloof. Mensen hebben behoefte aan zekerheden. Geloof geeft die draagkracht in de vorm van overtuigingen dat iets waar is of juist niet; hoe de werkelijkheid is en hoe die niet moet zijn. Ik heb de drijfveer om dit allemaal op te schrijven omdat ik waarneem dat we op dit moment vooral bezig zijn met vernietigen. De thema’s die ons bezighouden gaan over dingen die ons storen. En we kunnen het blijkbaar onmogelijk laten voor wat het is. Alles moet worden opgelost. Daarom leiden we massaal jonge mensen op om aan de slag te gaan met dat wat stoort en niet mag storen om het zo efficiënt mogelijk effectief uit de wereld te helpen. Het zijn goedbetaalde banen. Het kwaad is immers al getraceerd. De sector waar ik het over heb valt binnen de groeimarkt qua grootte en complexiteit. Er rust een grote verantwoordelijkheid op de schouders van de betreffende professionals. Voor het oppakken van de problemen zijn daarom kwantitatief veel en kwalitatief hoogwaardige competenties nodig. In het hele gebeuren ligt de grootste uitdaging in het vinden van de oorzaak. Want met de boosdoener in het vizier kan het verlossingstraject voor het willoze slachtoffer beginnen. In de loop van de tijd zijn er instituten om deze deskundigen heen gebouwd. En overkoepelende organen die alles nog eens extra controleren. En met de macht van al deze mensen en de geïnstitutionaliseerde wensen en de controle van de koepels moet het lukken om het onwenselijke uit te roeien, weg te branden, uit te snijden, te sederen of op zijn minst in te dammen zodat het niet verder kan. 

Irritatie, frustratie en oude kost 

Mensen hebben verhalen nodig. Want uit verhalen kan men lering trekken voor de eigen grote daden. Geschiedenis en persoonlijke herinneringen zorgen ervoor dat de continuïteit van de traditie niet verbroken wordt. Deze ongrijpbare trilling in het referentiekader biedt houvast om op voort te bouwen maar kan tegelijkertijd ook ergernis opwekken. Het vredig leven onderbroken. Er is iets dat stoort. Met de geest naar het verleden gericht inclusief affecten die met gebeurtenissen van toen verbonden zijn, begint een lijden voor de mens, als dat wat de rust verstoort niet mag storen. Als een Ik-deel iets ervaart als slecht en er niets over wil horen. Met het rationeel vermogen komt dan een redenering op gang, die niet alleen belet dat de irritatie kan verdwijnen maar tevens voor een toestand zorgt waarin de persoon niet echt op zijn intellectuele vermogens kan vertrouwen en affecten worden afgevlakt. Want waarneming van het enige moment waarop iemand werkelijk leeft is voortdurend onvolledig. Met repeterende kringredeneringen wordt denken (=levende informatie) in een kanaal geloodst en het voelen (aan den lijve beleven) heeft met dat van toen van doen en weinig te maken met het hier en nu. Gewaarwording is niet helder, omdat de geest bezig is met oude kost wat tegelijkertijd door het lichaam, veelal onbewust, principieel geweigerd wordt. Want het besluit is (vaak lang geleden) al genomen: ‘dit is onverteerbare kost’. Terwijl in de natuurlijke onbelemmerde gang (Dao ) oude gebeurtenissen  als vanzelf uit het blikveld verdwijnen en oplossen in het universum, kan een mens(je) met zijn geest (spirit, mind, psyche) op enig moment besluiten om vanuit zijn werkelijkheid en zijn logisch redeneren iets te doen om iets dat het voelt en niet wil voelen waardoor het juist gefixeerd wordt. Ook kleine mensjes maken zich soms al te groot maar dat hoort bij het levensproces. Maar doordat het (be)denken zo’n dominante rol in de hele cultuur heeft gekregen is grootheidswaan een normaal fenomeen. Het leven zien we daardoor niet meer als een wonder van de natuur. Daarvoor in de plaats is angst voor de dood gekomen en we doen er alles aan om de dood te voorkomen. Ook weer met meer van hetzelfde. Met ons rationeel analytisch vermogen onderzoeken we empirisch linksom en rechtsom waar de oorzaken liggen van dingen die het leven bedreigen. Dit moeten we koste wat kost vernietigen.

Beschaving en verval

De overlevering heeft ons de beschaving gebracht met categorieën over ja= goed en nee= slecht/fout. Maar bij dit laatste lijkt het wel of de natuur de cultuur een loer wil draaien. Want met negatie wordt dat wat wordt miskend onbewust ingekapseld. Het is massa en heeft aantrekkingskracht op andere massa’s. Qi vertraagt en de combinatie doet het denkpatroon alsmaar dieper inetsen. Het NEE van de externe wil die door normen en waarden van de cultuur wordt bepaald blijft energie vragen omdat in het nu beleefde gelijksoortige ervaringen als uit het verleden automatisch een reeks psychische bewerkingen in gang zetten die nergens toe leiden. Deze onbewuste preoccupatie met wat ooit is geweest vertroebelt de geest. Er komt niets moois van de grond, omdat we met dat wat bezig houdt in wezen niet bezig willen zijn. Dus geen iteratief proces dat scheppend werkt, maar een dat het geheel neerhaalt doordat de focus blijft steken op negatie van een deel van het leven. Wanneer een groot afwijzend Ik-deel domineert over de innerlijke levenswil van het vitale zelf, werkt dit destructief op alle levenskrachten van de eenheid lichaam/qi/geest. Dit rigide patroon sluit het hart af en houdt passie van en voor het leven tegen. In deze toestand komt gezonde ontwikkeling stil te liggen. Met ‘décadence des moeurs’ tot GEVOLG. Maar brave mensen menen dat dit verval van zeden, uiteraard buiten (de zeden van) de brave mens, de OORZAAK is van alle kwaad.

Scheiding van twee schatten

Leven en denken zijn verder van elkaar verwijderd dan ooit. Pas wanneer het lichaam schreeuwt googelen we de kenmerken en weten dan of de combinatie in de taal van de wetenschap wordt erkend. Mensen met verstand van zaken moeten ons dan beter maken. Dit doen ze door delen onder de loep te nemen om te traceren waar bewegingen van cellen of groepen niet voldoen aan wat wetenschappelijk is vastgelegd hoe het moet gaan. De uitkomsten van hun onderzoeken zijn vermoedens of conclusies over de stand van zaken van een deel van ons leven. Zoals de conclusie van het bestaan van een ziekte of een of meerdere herkenbare syndromen. En daar moet hulp voor komen. Zodat de last niet groter wordt.

Om enigszins greep te krijgen op het leven en het lijden van de mensen, hebben we hier in het westen het fysieke en mentale van elkaar gescheiden. De vaststelling en behandeling van zieke geesten ligt in handen van specialisten die op school geleerd hebben over de geest buiten het lichaam om. Ze maken dankbaar gebruik van een werk dat is ontstaan uit betrokkenheid met mensen die aan het leven lijden, of anderszins ten behoeve van naasten die lijden onder het gedrag van een mens die zijn eigen problemen blijkbaar niet kent.

Vanaf de negentiende eeuw heeft de geneeskunde in het algemeen door wetenschappelijk onderzoek een hele evolutie doorgemaakt en in de geestelijke gezondheidszorg leidde dit tot het opstellen van systematische indelingen van psychische aandoeningen. Het heeft een machtig product opgeleverd in de vorm van een boek waarvan nummer I in 1952 het levenslicht zag. Inhoudelijk is er niet veel veranderd. Het zijn beschrijvingen van combinaties van vormen van (toen nog bijzondere)  lichamelijke expressies, samen met wat is geobserveerd, gezegd en/ of lichamelijk onderzocht over het mentale, waar per geval die mens zelf en/of zijn of haar omgeving last van hebben. Aan iedere onderzochte combinatie is een naam toegekend. De beschrijving die erbij hoort geeft de betekenis. Maar omdat deze akelige gedragsvormen groeiden en in de tijd gezien alsmaar meer ruimte innamen, moest het complete overzichtelijke werk steeds weer worden bijgesteld en uitgebreid. Het vuistdikke deel V heeft inmiddels het levenslicht gezien en is op de markt gebracht. Voor snel gebruik en ten behoeve van deskundigen van een lagere rang en gezag dan psychiaters zijn handige handleidingen in bureau-edities geschreven. Alle goedwillende deskundigen op het gebied van geesteswerk komen met hun vragen om duiding daarmee aan hun trekken. Maar het is ook handig voor leken die meer willen weten over wat iemand is of heeft. Met het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) boek in de hand  komen we door het ganse DISORDER-LAND. 

Noodzakelijkheid van het bestaan

Het leven blaast in de materie en neemt qi ervan op. Door de samensmelting van een zaadcel en eicel zijn vader en moeder van de mens die hieruit voortkomt bepaald. En met de geboorte is ook het eerste vormveld een vaststaand gegeven. Hoe dit vormveld en de vormvelden die hierna komen ook mogen uitzien, het is noodzakelijk voor zijn bestaan.

Amor fati 

Door de dingen tijd te geven en mooi te maken heb ik de noodzakelijkheid lief. Datgene waaruit en waarin ik geboren ben en al het andere wat erna komt. Door werkelijk volop te leven til ik mijn leven boven de (op fronten verschrikkelijke) herkomst uit. Ik wil mooi maken en liefhebben maar weet dat sommige dingen veel tijd en zelfonderzoek vragen. 道德. Geduld was tot dit moment niet mijn sterkste punt, maar ja, amor fati is nu eenmaal waar ik voor ga en sta. Dus ik kan niets anders doen dan vanuit het diepste van mijn hart , mijn ongeduld geduld wensen. Dit doe ik niet zozeer vanuit mijn denken. Dat is te veel gevraagd voor dit deel van het ondeelbaar geheel. Dit denken is namelijk òf voorganger die plannen maakt òf graver die graaft en informatie haalt uit het verleden. De functie van de talige kant van het brein is nu eenmaal erg slecht in het NU. Hij kan het er wel over hebben maar dan is hij er al weer uit. Wat mij betreft vind ik dit denken sowieso een over het paard getild fenomeen. Maar laat ik maar niet te veel doordraven met denken over het denken en terugkomen in mijn lijf door stil te staan bij wat ik doe als ik mijn ongeduld geduld toewens. Ik ga naar binnen naar de stilte van mijn hart. In China heeft deze intentionele beweging naar het centrum één en dezelfde betekenis: Xin. , heart, mind, center, core, intention. Met deze actie volgt de versmelting van zijn (ongeduldig) en worden (geduldig). De ervaringseenheid van bestendigheid èn verandering. Anders dan het redenerend denken heeft het hart, le coeur, sowieso meer met het lichaam van doen en voelbaar contact. Het lichaam is het fysieke van de mens waar ruimte (hier) en tijd (nu) in samenkomen. De geest en de ziel kunnen hier partieel van weg. In feite is dit naar het hart gaan heel simpel. De moeilijkheid schuilt in de weerstand om het te doen. Een machtige kracht. Voor sommigen is dit bewust naar binnen gaan zelfs ronduit belachelijk. Die beginnen er niet eens aan. Ze zijn daarvoor te nuchter en bedoelen dan dat ze niet wazig zijn als een dronkenlap. Blijkbaar is voor hen binnen niets te halen. Gelukkig heb ik van deze wijze van denken geen last meer omdat ik weet dat we met het lichaam verre reizen kunnen maken. De geest en de ziel hebben wat meer tijd nodig. Die komen gemeenlijk wat later aan. Ik gun hen de tijd die nodig is. Respectvol en kalm, vanuit de stilte van mijn hart, voel ik dat ik in mijn lichaam woon. Denken en leven één wezen. Mijn geest en mijn ziel die nog even achter waren gebleven zijn teruggekeerd in hun huis. Ik voel me thuis en geaard. 

Waarheid van goden en wetenschappen

In de oertijd hadden de mensen vele goden. Die hadden hun geboden, specifieke grillen en wensen. Toen zijn er mensen aan het werk gegaan en hebben met verstand van zaken voor hun cultuur al die vechtende goden verenigd tot één ware, zoals de rationele van het christendom. Deze wordt vooral aanbeden wanneer levensmoeilijkheden de zinnen bezighouden. Voor waarheid houden we het nu bij wetenschap. Maar omdat de waarheid toch nog altijd van buiten moet komen hebben we nu niet alleen levensmoeilijkheden die bij de opdracht van het leven horen. Door ons scheppend vermogen zijn ongemerkt grote problemen mee ingeslopen. Al met al hebben we een houding aangenomen die een destructieve uitdrukking geeft aan het leven zelf. 

Werking van de natuur

Door het leven van ideeën worden deze op natuurlijke wijze vlees en bloed. Je wordt min of meer zoals dat waar je je met hart en ziel mee verbindt. Het maakt trouwens niet uit of je dit nu wel wilt of niet. Waar de aandacht ligt, is de vitaliteit (=qi气) Met de toepassing van het mechanisch concept ‘Ik-Het’ moet het goddelijke lichaam buitenspel worden gezet om het objectieve te bereiken. Met ons intellect en logisch redeneren hebben we namelijk vastgesteld dat in de zoektocht naar wat werkelijk IS, de sensaties van het lichaam alleen maar storend werken. Er valt geen peil op te trekken wanneer emoties, impulsen en oude instincten mee mogen doen. Met dit idee over het superieure en inferieure van de mens is de scheiding tussen lichaam (yin) en geest (yang) in de wereld gekomen. Door de schepping van een kunstmatige split tussen de qi气 van het denken en die van minder etherische qi气 van emoties en nog dichtere van het fysieke zijn we de meer gewaardeerde hemelse yange pool alsmaar eenzijdiger gaan gebruiken. Daarmee zijn we losgeslagen van instincten, gevoel en intuïtie voor wat feitelijk voorhanden is. Dat betekenissen in een context worden afgesproken en menselijk handelen altijd bevooroordeeld is, is voor dovemans oren. We leven in en met de illusie dat de waarheid op zichzelf staat. Ondertussen verengen de zintuigen verder waardoor we scherper gedetailleerde vormen scheppen van een oppervlakkige werkelijkheid. 

Wat en hoe wordt geleefd internaliseert en assimileert in het grote bewustzijn. Via het lichaam en het qiveld verschijnt het in de wereld waar transmissie van informatie plaatsvindt. Rechtstreekse transmissies en non-verbale expressies worden echter onjuist geïnterpreteerd omdat we deze vormen van communiceren zijn verleerd door de culturele overwaardering voor het logisch denken in hiërarchieën.  Behalve jonge kinderen die nog geen woorden voor de dingen van de wereld hebben en nog geen afgesproken betekenissen kennen zijn de meesten van deze uiterst yange vormen van communiceren vervreemd. Omdat we wel nog voelen hebben we er wel een mening over en oordelen in positief en negatief. Maar dat hoort weer bij het denken. De huidige beperkte wijze van communiceren in de mens (intra) en tussen mensen (inter) zie je ook terug in organisaties. Het hoofd werkt apart van het orgaan en haar leden. De beweging tussen strategisch, tactisch en operationeel niveau stroomt niet via mensen maar via instrumenten in één richting van boven naar beneden. Doordat de denker apart van de praktijk moet opereren kan uit zijn hoofd ook alleen maar een gekunsteld beeld tot stand komen. Hij is immers uit contact met de levendige werkelijkheid; datgene wat speelt in het hier en nu. Artificiële producten van interne en externe denkers moeten als uitgangspunt worden genomen voor het leven op de werkvloer. Dus iets dat het leven zelf te yin voorstelt moet aan het leven vooraf gaan. De frustratie hierover kan echter niet direct met mensen van de hogere niveaus worden gedeeld. Indirect kan het wel maar op beperkte schaal. Het moet via een artificieel digitaal systeem waarin de communicatiemogelijkheden uit kostenoverwegingen tot het minimale zijn ingeperkt. De vragen van de werkers moeten passen binnen de categorieën die door denkers zijn vastgelegd.  Al met al hebben we een gefragmenteerde levenswijze gecreëerd. Dit doet niets anders dan nog verder uit mekaar trekken. Met de versnippering valt alles nog verder uit mekaar en dit bestendigt de los zand constructie. Mensen leven langs mekaar heen en de wil om mekaar te verstaan wordt onwillekeurig om zeep geholpen door het overgeërfde mechanische wereldbeeld dat is getransformeerd in een rigide, anonieme, liefdeloze orde van regels en wetten. Het leven wordt bepaald door wat van bovenaf eerder elders is bedacht en digitaal in de wereld gebracht. 

Het miskende goddelijke

Eerst was er het geschreven werk over ‘god en gebod’ en het lijden van de mensen. Nu geloven we dat het met het lijden eindelijk wèl goed zal komen. In plaats van ‘de mens wikt god beschikt’ hebben we nu tastbare resultaten die worden behaald door toepassing van methodes die ontsprongen zijn uit theoretische concepten die geboren zijn uit Ik-Het. De objectieve benadering van de wetenschap naar de wereld en de mensen toe. Hierin is geen plaats ingeruimd voor al het goddelijke. Het goddelijke is daarmee minder dan ondergeschikt. Het is ondènkbaar. Behalve voor bloemen en planten geloven we niet in ontplooien van het pure vitale in onszelf. Aangeleerde concepten, competenties en skills zijn nu de goden die op mathematische grond een meedogenloze strijd voeren om de beste punten. De wetenschap economie die gelijk Zeus vanaf de top de goden van de digitale systeemwereld bestiert ziet ongenaakbaar toe op de ratrace die op alle lagen in de leefwereld is ontstaan. Producenten en consumenten proberen mekaar horizontaal en verticaal de loef af te steken. Alle mensen zijn onderling verstrikt geraakt in de vraag en aanbod spelen van het marktmechanisme. Omdat mensen blijven geloven dat alles te meten is slaan ze mekaar met cijfers over kwaliteiten van producten en diensten om de oren. Profilering is een vak apart wegens de directe impact in de lichamen en breinen. Ook op dit vlak woedt er een strijd om de meeste consumenten. Mensen willen zich een gezicht laten aanmeten waaruit sprekend is af te lezen wat ze willen dat andere mensen weten over wat ze in huis hebben. Of het beeld van de waar die wordt aangeprezen waar is is hier niet aan de orde. Het gaat hier expliciet om een creatie voor de buitenkant. Face. Iets waar mensen op af komen. Zieken bijvoorbeeld. Die moeten weten wie ervaren is. Ze willen zeker geen aspirant. Ook zij gaan af op wat wordt aangeprezen. De mensenoverheid denkt gelukkig met ze mee. Op de vraag: ‘Hoe uit de godenjungle van alle kennis en skills te komen’ heeft ze behandelplaatsen voor lichaamsdelen in centers of excellence geconcentreerd. De knie gaat naar deskundigen in Groningen en het hart naar Maastricht. Omwille van kwaliteit is verder opsplitsen de tol die moet worden betaald. Vragen stellen binnen de bestaande godenorde werkt positief. We blazen er ongemerkt nieuw leven in zodat fragmentatie nog meer groeien kan. Maar ik vraag me dan af: Van wie leren kinderen nu nog dat het goddelijke in hunzelf te vinden is? 

Vervreemd van het goddelijke in onszelf

De vele vragen die vanuit een anoniem systeem nu niet alleen van boven maar van alle kanten binnenkomen dwingen om in 3e persoonsperspectief naar de wereld en de mensen te kijken: ‘Ik ten opzichte van Het’ ook als het (delen van) een mens betreft. Omdat de eenheid lichaam/qi/geest beelden schept bij de woorden die we denken, lezen/schrijven en uitspreken heeft in het brein een transformatie in de waarneming plaatsgevonden. Je kunt het verdinging noemen van alle levendigheid. Wittgenstein zei het al: ‘Wir machen uns Bilder der Tatsachen’. Het maakt daarbij niet uit of de feiten daadwerkelijk hebben plaatsgevonden of dat ze zijn verzonnen. De gegeven betekenis licht op in het brein en neemt een vorm aan. En dit schept werkelijkheid. Al met al zijn we met de beelden die we nu scheppen vervreemd geraakt van het goddelijke in onszelf.

Mijn ik zit in mijn acties en in dat waarmee ik me verbind

Met eenzijdig vertrouwen op algemene kennismodellen, voorgeschreven protocollen en behandelplannen komt potentie en scheppingsdrang die aan elk mens vanaf de geboorte is gegeven, niet tot zijn recht. We leven de dik gelaagde ordeningen die ooit zijn ontstaan uit waargenomen feiten en redeneerkunst van gezaghebbende derden. Ofschoon een mens onrustig wordt wanneer de eigen ervaring moet worden genegeerd omdat de aandacht binnen intellectuele producten (theorieën) wordt gedirigeerd, blijven we verstilde mechanische kennis kopiëren alsmede de wijze waarop we aan die kennis komen. Voor het goede leven dat we wensen, moeten we luisteren naar de kennisproducten èn manieren van andere mensen. Maar met de volle aandacht en zintuigen op dat wat door anderen is voortgebracht, verbinden we ons wel heel erg met producten die vooral het negatieve aantonen omdat ze duidelijk laten zien dat het ideale in het hier en nu er niet is. Met elke verbinding komen de beelden en ‘spiralen van gedachtepatronen’ (naar Jill Bolte Taylor) uit eigen neurologische netwerken die eerder zijn gevormd. Door de ingebakken patroonherkenning valt binnenkomende qi气 automatisch en dus moeiteloos in oude interpretaties. Dit voelt goed dus denken mensen: dat is positief. Wat niet goed voelt daarvan menen we: dit is negatief. Onwetendheid over eigen intenties en worstelingen van het hart 心heeft tot gevolg dat het handelen gevoed blijft met het idee ‘nooit goed genoeg’. Het ide(e)aal is daarentegen slechts idee. Een toekomstdroom, die blijft waar die is. In het hier en nu, het enige moment waarop transformatie mogelijk is, komt alle qi gewoon samen. Hierin is geen goed noch slecht, geen hiërarchie. Dit grote geheel met ongelooflijk veel mogelijkheden wordt weliswaar door de niet-dominante hersenhelft (bij de meesten rechts) volop waargenomen, maar helaas wordt daar steeds minder mee gedaan. Dit heeft zo zijn reden. Op natuurlijke wijze gaat de rationele linkerkant met zijn kritisch vermogen met de in rechts opgelichte veelheid aan de slag en gaat over tot inventariseren wat herkenbaar is. Razendsnel wordt dit pakket ingedeeld naar categorie en volgordes qua hiërarchie van boven naar beneden en lineair in de tijd. Ook oordelen over goed/slecht hoort bij deze talige kant van het brein. Maar omdat deze kant het in deze tijd de meeste tijd, al of niet onder dwang, letterlijk en figuurlijk voor het zeggen heeft, wordt deze vanzelf beter en nog dominanter dan de functie van nature al is. Tegelijkertijd kan die alsmaar zuiniger omgaan met energie, want het ingebakken patroon weet alles al. Door de verering van de zeggenschap van dit yange brein is weinig contact met de niet-dominante yinne die in stilte werkt en het geheel overziet. Het creatief vermogen, het inlevingsvermogen, het oriënteren in de ruimte en helpen verplaatsen naar waar we willen wordt nog wel met de mond belijd, maar in werkelijkheid worden deze gaves niet echt geëerd. Want wanneer we praten en/of gehoorzamen aan iets zijn we niet stil. Totdat we deze gaves van dit yinne helemaal zijn verleerd. En dan? 

Door de menselijke creatie van de scheiding tussen het eerder gevormde idee van een denkend hoofd (yang) en een voelend lichaam (yin) is er veel onwetendheid over de werking van qi 气. In plaats van telkens opnieuw de leven beschermende waarschuwer angst en de leven brengende energie die we woede noemen te kalmeren blijven we met zijn allen onbewust dit basale yin/yang energiekoppel voeden. De yinne pool doet de qi dalen waardoor in de heelheid alarm wordt geslagen en meteen snelle yange qi 气 doet produceren om te overleven. Allemaal affecten die de mens dienen. Maar wij dienen geen mens wanneer we deze expressies zelf vitaliseren. Het lijkt tegenstrijdig maar dit vitaliseren doen we ook door ze te miskennen en te onderdrukken. De energieën werken dan gewoon undercover. Doordat we van natuurlijke impulsen niets meer snappen, niet in de laatste plaats omdat we er niets van willen weten omdat we menen dat het lichaam het gewoon moet doen zoals we het hebben bedacht, leven we een onbewust leven. Het bewustzijn is echter een heelheid. Er is qi voor nodig om qi uit het onderbewuste te weren waardoor we onszelf onbewust verzwakken. Omdat alles zich afspeelt binnen de heelheid bereiken we met onderdrukken juist het tegendeel van wat we wensen. En in de tijd gezien gaan deze werkprocessen alsmaar sneller. De op levensgebied minst ontwikkelde mensen die in alle lagen van de samenleving zijn te vinden ondervinden hiervan de meeste last. De onderontwikkeling is juist te wijten aan het onbewust zijn van de hoedanigheid van de last. Tegelijkertijd kan ontwikkeling niet van de grond komen wanneer oude angsten en woede in het leven onbewust een grote rol spelen. Het lastige hiervan is dat deze energieën in het begin in hun puurheid niet zijn erkend. Ze konden destijds nergens heen en zijn via het zenuwstelsel naar de schaduw getransporteerd samen met de informatie wat toen heeft plaatsgehad. De meest bange mensen weten dit bange zelfs niet van zichzelf. Wanneer mensen in hun jeugd heftige dingen hebben meegemaakt of langdurig zijn blootgesteld aan iets dat angst opwekt maar waar niets mee kon worden gedaan als alleen maar ondergaan, vindt de natuur vanzelf een manier om hiermee om te gaan. In de eenheid lichaam/qi/geest ontstaat een nieuwe balans. Het lijkt dan alsof deze bange of beschaamd gemaakte mensen ergens overheen zijn gegroeid. Maar het is geenszins een bevrijding uit oude machten. Oude beelden van mensen die destijds belangrijk waren en specifieke expressies samen met eigen handelingswijzen en onderliggende emoties zijn versmolten en hebben indrukken achtergelaten in het brein. Binnen de heelheid is in de loop van het leven van nature een strategische laag bovenop deze clusters gekomen waardoor ze in de schaduw terecht zijn gekomen. Energieën zijn vrij en komen op en gaan weer terug. Het zijn drijfveren die het leven dienen. Maar anders is het met clusters qi die de mens schrik aanjagen. In de interactie met mensen uit het vormveld waar een mens met de geboorte terecht is gekomen ontstaan als vanzelf vernuftige strategieën die helpen met de werkelijkheid om te gaan. In het samenspel met andere mensen krijgt het karakter op die manier zijn vorm. Maar wanneer de impuls angst veelvuldig is opgewekt ontwikkelen sommige mensenkinderen zo'n krachtige strategie en daarmee lichaamsinstelling dat de akelige energie angst helemaal niet meer te voelen is. Hiermee wordt bereikt dat met de omstandigheden van dat moment te leven valt. Dit is ook de reden dat deze mensen gewend raken aan bepaalde agressiviteit. Ze weten niet anders. Met gesloten hart kun je gewoon leven in een schrikbewind. Maar wanneer het niet meer wordt gevoeld, wil niet zeggen dat het er niet is. De oude clusters blijven als oude informatie opgeslagen en latent aanwezig. Omdat energie zijn natuurlijke beweging van opkomen en neergaan echter wil afmaken komt deze toch in zwakke momenten onverhoeds naar boven ploppen en wordt onbewust waargenomen. Maar omdat destijds is besloten om deze in het nu getriggerde energie niet meer te voelen wordt automatisch belet dat deze waarheid in het bewuste bewustzijn kan komen. Op natuurlijke wijze wordt het vervolgens in een of ander vorm naar buiten geprojecteerd. Dit wordt het projectiemechanisme genoemd. Wat binnen leeft zie je buiten. Het is tijd dat we dit mechanisme gaan begrijpen.  

Projectiemechanisme

Projecties kunnen zowel in de positieve (yang) als negatieve (yin) vorm worden uitgebeeld. Maar omdat het buiten is wordt het niet herkend als eigenheid. Aan mensen wordt voortdurend een spiegel voorgehouden waardoor oude thema’s blijven bestaan zoals die waarin woede en de tegenpool angst een rol speelden. Totdat deze oude energieën de plek krijgen die hen toekomen en pure energieën worden begrepen voor wat ze zijn. Maar omdat mensen met de meest succesvolle strategieën heel daadkrachtig en zelfverzekerd overkomen worden deze door mensen met hetzelfde levensthema als leider gekozen om voor hun de problemen op te lossen. Voor het overgrote deel zijn dit echter geen problemen maar projecties van de eigen geest. Je ziet in de wereld wat (onbewust) bezighoudt. De vicieuze cirkel is hiermee nog meer vastgesnoerd omdat aan het spel zonder einde alweer een dimensie van meer van hetzelfde is toegevoegd. Verdringen en onderdrukken van levende energieën kost enorm veel vitaliteit en het verzwakt de mens omdat alles binnen een gesloten gehouden afgesproken orde- en regelsysteem plaatsvindt. Een oplossing kan onmogelijk worden gevonden wanneer we het levensspel blijven spelen met allemaal verbeterregels voor het leven zelf, iets dat vele malen groter is dan een mens. We belemmeren de natuurlijke gang van menselijke energieën die op de juiste tijd en de juiste plaats opkomen en vanzelf ook weer verdwijnen. Het eronder houden kost veel qi terwijl ze daarmee juist vast blijven zitten. Door ingrijpen van de mens met groot normbesef blijven ze achter in de schaduw maar op een moment van zwakte worden ze getriggerd en komen ze onverwachts aan het licht. Daar aangekomen moeten ze dan met nog meer kracht worden onderdrukt. We moeten beseffen dat de natuur doet wat die doet ook al willen we het niet! De mens is een natuurwezen en maakt onderdeel uit van de natuur. Wanneer iets in de mens functioneert zoals het doet kan het niet weggedaan worden door een andere functie van de mens zonder dat heel de mens daarbij ongeschonden blijft. Dit is voor mij zo logisch als maar wat.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat wij een grote misvatting leven doordat we het logisch denken boven en buiten alles hebben gezet. En de aldaar gecreëerde referentiekaders moeten als basis dienen voor het goddelijke leven zelf. Dus het goddelijke dat nog kan (ver)wonderen moet zich aanpassen zodat het past in wat we als mens hebben bedacht. Wat een waanidee! Maar alles gebeurt met de beste bedoelingen om het leven te verbeteren. Ondertussen beschadigen we het menszijn door ons denken in ++ en - -. Dit schept vanzelf grote problemen want leven is nooit goed genoeg. Er valt altijd iets te verbeteren. Veel  'goede' mensen verspillen al hun energie hieraan. En de mensen? Die worden in grote getalen ziek. De problemen rijzen op dit moment de pan uit. En alle problemen vragen om oplossingen die door wetenschappers moeten worden aangepakt. Deze gaan met het lineaire causaliteitsprincipe aan de slag waarmee ze de waarheid vinden over schuldigen, alleen zeggen ze dit niet zo. Ze zijn neutraal, betrouwbaar en werken onafhankelijk. De wetenschappelijke taal is navenant. En wij geloven met zijn allen deze taal. Vervolgens gaan we op dezelfde gewichtige wijze discussiëren over feiten die wetenschappers produceren of ze wel of niet kloppen. Omdat mensen het hele proces wat ik net heb geschetst frequent doorleven zijn we zo bedreven in het leven en produceren van deze gekunstelde orde dat we meer menslievende mogelijkheden uit het oog zijn verloren. Dit is een leven waarin respectvolle erkenning voor alles wat aan de mens is de orde vanzelf in orde maakt. Dit betekent leren aan het leven en het kweken van gezond verstand. Maar omdat we al te lang zijn blijven hangen in het eenzijdig voeden van de analytische kant die een bepaalde logica aanhangt weten we niet beter. Met scholen voorop blijven we oude weetjes kopiëren en noemen het kennis. 

Heersers en slaven

We hebben er lang over gedaan maar zijn nu zover (op enkele succesvolle heersers na) dat we ons allemaal slaaf voelen van een bureaucratische systeemwereld van opgelegde kaders met procedures en regels. Het gaat nergens meer om. Maar de maat is vol! We willen weer leven en plezier beleven. Ook in ons werk. Maar voordat we weer scheppend aan het werk kunnen moeten we goed begrijpen hoe we het zover hebben laten komen dat een 'onzichtbare hand' het nu voor het zeggen heeft. Voordat we iets kunnen loslaten moeten we het eerst (be)grijpen.  

Een samenleving kan menselijk genoemd worden als mensen elkaar bevestigen in wat ze doen en zijn. Maar je kunt niet spreken van een respectvolle benadering als alleen maar gekeken wordt of iemand past binnen een vooropgezet plan. En toch doen we dit voortdurend. Het begint al bij de geboorte of zelfs nog voordat het kindje geboren wordt. Geleid door angst gaan we al vroeg op zoek naar mankementen. We zijn gewend om onszelf te laten observeren of om anderen onder de loep te nemen met als doel kenmerken en eigenschappen te ontdekken die iets moeten zeggen over die mens of deel van die mens. Technische wetenschappers hebben vernuftige instrumenten uitgevonden die onze zintuigen aanzienlijk uitbreiden. Het gebruik hiervan geeft extra vertrouwen. Ondertussen nemen we niet onszelf maar theorie en behandelplan als fundament en conformeren ons met de daarin vereiste waarneming Ik-Het. Verontwaardigd over hardheid, onverbiddelijkheid en harteloosheid blijven we de ascetische 'apollinische' vorm als uitgangspunt voor leven nemen, blijkbaar onwetend dat we het harteloze daarmee juist voorleven. Het resultaat kan niets anders zijn dan dàt wanneer het levende leven en affectief communiceren in het dagelijkse leven stelselmatig moet worden miskend en afgevlakt. Mensen stellen zich vanzelf in op de heersende cultuur. Op de lange duur heeft deze oefening in volgzaam zijn aan een verstard doordacht mechanisch systeem een geestdodende werking. Het levendige oftewel 'dionysische' wordt krachteloos. Is dit een overwinning van affecten? Niets is minder waar. De natuur laat niet met zich spotten. Schijnbaar afgezwakte of vernietigde affecten zijn miskende krachten die zichzelf vroeg of laat zullen bevrijden. Indien laat dan gemeenlijk in een onherkenbare vorm en met een kracht die haar weerga niet kent. Ik neem waar dat dit steeds vaker gebeurt, ook bij jonge mensen. Ze blazen zichzelf op.

‘Hoelang gaan we nog door met respectloos bedwingen van de natuur en daardoor verloochenen dat er krachten zijn die groter zijn dan de mens?’ ‘Wanneer komen we eindelijk tot bezinning en geven de affecten vol vertrouwen hun vrijheid terug?’ Friedrich Nietzsche Deel 6 van Nagelaten fragmenten  1 [122]   ‘Ze zullen ons liefhebben als trouwe dienaren en vrijwillig gaan waar het beste van ons heen wil’.

 Met de objectbenadering 'Ik-Het' moeten de duistere impulsen van onze eigen natuur, het dionysische, koste wat kost in de schaduw blijven. We leven als in een Attische tragedie en kunnen in feite geen kant meer op. We moeten begrijpen dat we met de rede, het apollinische, nooit definitief vat kunnen krijgen op de werkelijkheid. Nietzsche sprak hoopvol over de versmelting van het  apollinische en het dionysische. Wanneer het ene gaat overheersen verdwijnt vanzelf de gelijkwaardigheid van de tegenpool en daarmee ook de aanvullende kracht. Apollo raakt, beroofd van zijn tegenhanger Dionysus, zelf ontaard.

Apollo, Dionysus en Demeter

Analoog aan de Griekse tragedie zijn we in het westen, door de opdracht om levende informatie van lichaamsimpulsen te scheiden van qi 气 van het denken van het dionysische weggeraakt. De mindset en houding die bij deze scheiding hoort, werd lang geleden door enkele prestigieuze wetenschappers aangenomen. Het vooruitgangsidee door middel van groei van kennis is als gemeenschappelijke menselijke onderneming geslaagd. Mede door scholen die werken als katalysatoren van de samenleving heeft het ons de welvaart gebracht die we nu hebben. De orde van de werkelijkheid zoals we het hebben georganiseerd alsmede de Ik-Het wijze om de orde te leren kennen is aan jonge mensen uitstekend overgebracht. Maar anno 2017 zijn onze problemen groter dan ooit. Er zit enorm veel angst en woede onder de mensen. We zetten ons in voor veiligheid en zekerheid maar hier schijnt de intentie juist het omgedraaide op te leveren. Wat is er ondertussen dan toch misgegaan?

Met de mindset en houding die de wetenschap onderschrijft, krijgt het lichaam in wezen de opdracht om slechts te opereren binnen het wetenschappelijke model. Maar wanneer deze krachtige intentie als leidraad voor het leven wordt genomen staan we niet open voor het fenomenologische maar laten ons leiden door het afgesproken schema waarin de taal van de logica van specifieke deskundigen huist. We nemen ons leven, ons werkelijk ervaren niet serieus. Daarvoor in de plaats persen we het in een dood technocratische model. We leven dit en oefenen dit. En oefening baart kunst. We leiden jonge mensen op in beperkt denken. Dit heeft een schadelijke werking. We blijven de inherent rationele kortzichtige systeemwereld eenzijdig eren omwille van het ordelijke, logische meetbare. Ofschoon intrinsiek vormloos geeft het bedachte schema van de systeemwereld de illusie van houvast. Een beeld als van de aarde. Je kunt er op bouwen. Dit is yin ten opzichte van chaotisch, niet onder woorden te brengen onlogisch, etherisch als de hemel van de leefwereld. Met een negatieve visie over een deel van het geheel, hier over het yange onlogische, is de technocratische cultuur gevormd. Technocratisch is nu overal doel op zich en leven wordt stelselmatig genegeerd. Als resultaat van het leven van dit gekunstelde is overal de ontaarding waar te nemen. Maar natuurlijk zeggen mensen die zich het beste hebben aangepast en die zelf dit technocratische voorstaan dat mensen van lager allooi schuld zijn aan de verwording van de maatschappij.

We kunnen de goden vragen om ons te helpen. Bijvoorbeeld de moederlijke Demeter de godin van de beschaving. Zij weet de oorspronkelijke ruwheid en wildheid te temmen door haar heilige instellingen welke verbindend werken. Ofschoon extatisch, onrustig, en geestvervoering woorden zijn die met ruwheid en wildheid vergeleken kunnen worden en bij de god Dionysos voor de Grieken oftewel Bacchus voor de Romeinen horen, heeft deze god veel met haar gemeen. Hij is namelijk ook de god van de scheppende krachten enthousiasme en geestdrift en dit bracht beschaving door het zachter maken van de rigide zeden en wetten. Door onze eeuwenlange verering van Apollo de god van overdacht, doordacht en beheerst is Dionysos echter naar de achtergrond verdwenen. De geest van de tijd is rijp voor een triomfantelijke terugkeer. Demeter met haar heilige instellingen zal als oerbron verbindend werken. Zowaar: Apollo en Dionysos versmelten!

Omvorming van bovenstaande beeldspraak in minder figuurlijke taal

Het is hoogste tijd dat we de wijsheid van het hele brein inzetten om een vreedzaam en gezond leven te creëren hier op aarde. Het yinne en het yange, beiden hebben we nodig. Maar om dat te aanvaarden moeten we eerst weten over qi 气 bewegingen in de mens en tussen mensen. In het contemporaine leven krijgen we namelijk continu van alle kanten akelige bang/boze sferen aangeleverd. Deze impacts samen met het door de maatschappij verplicht gestelde oordelend denken erover, maken op het moment dat we dit doen dat we uit verbinding geraken met de rest van het brein, het eigen lichaam en de aarde. Bezig met meningen geven en ernaar luisteren roept dit weer nieuwe qi reacties op die we met anderen ventileren. Deze uitdrukkingen roepen telkens nieuwe reacties op in de vorm van emoties, denken en lichaamsbewegingen, bijvoorbeeld van de kleine musculus (muisjes) die vast gaan zitten. En dit alles breidt uit en wordt groter en groter omdat het wordt geleefd. Onbewust van eigen kopieergedrag van het onevenredig identificeren met telkens maar een pool en daarmee het ontkennen van complementariteit van beide hemisferen staat de ontwikkeling van de mens als mens nagenoeg stil. Ja, de geschiedenis herhaalt zich. Daarbij komt dat kinderen gemeenlijk verbeteren wat de generaties die voor hen waren hebben voorgeleefd. Op dit moment uit zich dit met het nog harder aanzetten van een oppervlakkig leven dan het al is. Ons leven bestaat uit Face. We leven voor de vorm. Vermomd achter maskers met intenties elkaar de loef af te steken laten we ons drijven op venijnige natuurkrachten die ontstaan zijn uit een ratrace cultuur die door de mens zelf in het leven is geroepen omdat we menen dat met het over de hele linie in gang houden van de wedstrijd de beste talenten naar boven komen. Niemand ontkomt er nog aan. Je wordt er onwillekeurig in meegezogen. En dat noemen we ontwikkeling. Het leven in deze cultuur dat op betrekkingsniveau slechts uit winnaars en verliezers bestaat doet ongemerkt de druk opvoeren. Niemand wil immers bij de verliezers horen. En wanneer je je verliezer voelt wil je toch het beste voor je kinderen. Een goede ouder stuurt ze in ieder geval in de goede richting. Ofschoon je zelf de richting kwijt bent geraakt meen je dan toch te weten wat de goede is want dat wordt je wel aan het verstand gebracht via de reclame industrie van de wedstrijdcultuur. Zo moet je bijvoorbeeld weten dat kinderen veel moeten oefenen voor de testen zoals voor het weten hoe te spellen en al helemaal voor de eindtoets alvorens ze die officieel afleggen. Ik kan alleen maar vaststellen dat met succesvolle acties van profit bedrijven met vermomde orale maskers die de echte vraagprijs bedekken het belang van de testen zelf voorop zijn komen te liggen. De qi 气 van de aandacht ligt volop bij het kind wanneer die de testen en testen voor de testen moet uitvoeren maar de ontwikkeling van het kind zelf doet het geen dienst wanneer slechts prestaties op de voorgrond dringen. Ont- is trouwens een voorzetsel dat een beweging van binnen naar buiten uitdrukt. Ook met de beste bedoelingen van mensen die er al eerder waren is het energetisch gezien onmogelijk om te ont-plooien op het moment dat de druk van buiten is opgevoerd en de geest gedwongen wordt om buiten het zelf te gaan. Hoe is het toch mogelijk dat we overal de druk blijven opvoeren terwijl we weten dat die overal al veel te hoog is? Om hier antwoord op te krijgen was het nodig om mezelf in te leven in de praktijk. Zonder empathisch vermogen zou ik zelf blijven hangen in be- en veroordelen en met be- en ver- dus ook met be-leren komt ont-wikkelen niet van de grond. Dat is net mijn punt. Ik zou dan hetzelfde doen. Ik denk dat ik verder kom met concreet voorbeelden te geven van werkprocessen en gebruikte taal uit de praktijk. (Wordt vervolgd…..wat betreft praktische voorbeelden)

Tijd om de macht in eigen handen te nemen en eigen ervaring serieus te nemen

Eerst vertel ik het een en ander wat er zoal in het hier & nu gaande is en invloed heeft op het leven van mensen. Dit om enig inzicht te verschaffen over het spel van natuurkrachten. Iets dat groter is dan een mens. Met deze informatie over de werking van de natuur zou ik graag aan het licht willen brengen dat het in wezen niet uitmaakt hoe oud je bent of waar je je ook in bevindt. Wanneer met verbeeldingskracht alles bewust wordt losgelaten kom je op wonderbaarlijke wijze ook daadwerkelijk in iets anders wonderbaarlijks terecht. Dat dit gebeurt is het mystieke van het leven. En dit mystieke moeten we stilletjes laten. Woorden schieten hiervoor tekort. Maar deze waarheid heeft wel onze liefdevolle erkenning nodig. Wanneer dit achterwege blijft of zelfs denigrerend wordt afgedaan met woorden als: 'placebo-effect' en 'tussen de oren', laten we een ongelooflijk grote schat aan mogelijkheden liggen en doen we onszelf tekort. 

Om in je lichaam gezonde dus vrije qi  bewegingen te laten ontstaan is een houding die je als heel jong kind had de best werkende instelling. Open, onbevangen, ontvankelijk, vrij. Met al een voorstelling over wat precies moet komen is het zelfs onmogelijk dat iets nieuws ontstaat. Op het netvlies staat immers al een beeld gebrand dat het waarnemen begrenst tot dàt. Deze beperking, ook van het denken, belet het waarnemen van het totaal wat in het hier&nu, het moment dat je leeft, binnen in jezelf en in je omgeving daadwerkelijk gaande is. De realiteit is echter ook dat met het leren van de woorden over de werkelijkheid lagen qi 气 over deze oorspronkelijke transparantie zijn komen te liggen. Door het natuurlijk proces van yange krachten direct in het begin in combinatie met aandacht die naar buiten wordt getrokken wordt al snel vooral de zichtbare oppervlakkige laag bewust waargenomen en het contact met de meest stille qi 气 die er al was voordat er woorden waren is voor veel volwassen mensen ver naar de achtergrond verdrongen. Een oppervlakkig leven is niet echt bewust te noemen omdat het bestaan van de gelaagdheid van de continu veranderende mens als spirit belichaamde structuur en deel uitmakend van het grote spirituele geheel hierin niet wordt meegenomen. Over het spirituele wordt door mensen die zichzelf 'nuchter' noemen (niet als een dronkelap) nogal bagatelliserend en lacherig gedaan en door mensen die vooral moeten benadrukken dat ze spiritueel zijn krijgt het een bepaalde zwaarte. Bij beiden ontbreekt het evenwel aan humor en levendigheid en het mens- en wereldbeeld blijft binnen de beperking van wat ooit is voorgezegd en voorgespiegeld door mensen met gezag die er eerder waren. Het toppunt van volgzaamheid aan oude voogdij. Er komt niets van binnenuit. Dit alles wordt nog eens bekrachtigd doordat de fysieke wereld gigantisch veel nieuwe uitvindingen laat zien. Dit verwarren we met vooruitgang van de mens zelf omdat deze vernuftige dingen door middel van het intellect van mensen zijn ontwikkeld. Helaas moet ik vaststellen dat we met instrumenten die dienen als uitbreidingen van het denken en van de gewone zintuigen nog vaster patronen uit het verleden fixeren dan we al deden. Het beeld van de idee van zogenaamd onafhankelijk onderzoek van het heden heeft met de instrumenten namelijk een extra dimensie erbij gekregen doordat daadwerkelijk iets fysieks tussen de bedachte scheiding tussen denken en leven is geplaatst. In deze context moet het woord 'leven' al begrepen worden als een fysieke hoedigheid oftewel materie. Naar de vooraf gedachte vooronderstelling (denken) worden de gedragingen van deeltjes met hulp van instrumenten geobserveerd, beoordeeld en berekend. Het westen leeft deze objectbenadering: Ik-Het. Levend met en in deze verdinging verlangen we hartstochtelijk naar gezonde relaties en innerlijke samenhang tussen denken, zijn, doen en worden. Tsja......

Het leven vanuit het denkbeeld van een split in de heelheid alsof dit werkelijk bestaat zoals tussen de psyche (yang) en het fysieke (yin) betekent dat we ons al gauw vereenzelvigen met het ene waardoor vanzelf het andere meer naar de schaduw wordt verbannen. Des te sterker een mens zich eenzijdig heeft geïdentificeerd met een deel dat als positieve waarde wordt erkend des te negatiever werkt de lading van de tegenpool voor het leven in het hier & nu. Dit komt omdat het miskende deel van de heelheid vanuit het onderbewuste invloed heeft op het onbewuste gedrag van de mens en doorwerkt naar diens omgeving waar deze energieën verder met elkaar resoneren. Pas wanneer de eenheid lichaam/geest ziek is vragen mensen om hulp, maar dan nog moeten ze de juiste mensen tegenkomen. In ieder geval mensen die het fenomeen van miskenning dus ook dat van zichzelf erkennen, anders komen deze hulpvragers van de regen in de drup. Wellicht wordt het ene binnen de eenheid vakkundig verholpen, maar dan komt later toch wel ergens anders iets ongewenst op de proppen. Deze wijze van gespleten leven is groter dan ooit omdat met het eeuwenlang eenzijdig gebruik van het rationeel analytisch vermogen in samenspel met een bewust verengd zintuiglijk vermogen, de rest van eigenheid is verloochend. Wanneer je een proces ingaat waarin van alles wat komt toevallen alleen dat mag meedoen wat onder een eerder weldoordachte betekenis valt dan creëer je vanzelf een tunnelvisie. Daar is niets goeds of kwaads aan. Ofschoon het wellicht weinig tot niets van doen heeft met wat je werkelijk nodig hebt vind je op deze manier gemeenlijk wel wat je zoekt. Dit is ook de reden waarom empirisch onderzoek nog niets aan populariteit heeft ingeboet. Maar je moet dan niet doen alsof dat wat je gevonden hebt voor alles en iedereen geldig is. Daarmee zeg je namelijk ook dat alleen deze wijze van kennisverwerving over de wereld en de mens het ultieme is. Soms wordt er wel bijgezegd dat je deze waarheid altijd moet bevragen, maar voor nu moeten de mensen het toch met déze door een select groepje intellectuelen via de 'Ik-Het' oftewel objectbenadering gevonden waarheid doen. Daarmee laten we veel mogelijkheden (neng ) van het zelf beleefde subjectieve onaangeroerd liggen. Miskende vitaliteit kan echter onmogelijk inspirerend werken wanneer deze kracht niet als zodanig wordt herkend. En wanneer het zelfs bewust wordt afgewezen gaat nog meer energie verloren aan het onderdrukken of bestrijden van dat wat men niet wil hebben in het leven. Met ont- en miskenningen over leven laten we ondertussen massaal iets kostbaars liggen en gaan door met hetzelfde te doen wat we altijd al hebben gedaan. Een wijze van gebruik van het intellect zoals door de voorouders is voorgeleefd. Dus inclusief vooroordelen (karakter) van de westerse geest. En als kind van de westerse cultuur is ook mijn denken gewend aan het lineair causaliteits-principe. Een axiomatische waarheid die geen nader onderzoek behoeft. In de procedure voor waarheidsvinding met dit beginsel ontwikkelt zich een specifiek verloop van achteren naar voren. Doch de uitkomst laat een volgorde langs een tijdlijn zien met aan het begin een beeld van de oorzaak of fundament en dan wat hieruit volgt. In dit verstilde beeld is de werkwijze verdwenen die begint met de definiëring van D met daarin de stellige aanname besloten dat die voortkomt uit C, dat voortkomt uit B, dat terug te voeren is op A. Met deze verdeling in fragmenten menen we echt dat we (over) het leven kunnen (be)heersen.

Wanneer het goed gaat in het leven zijn we eigenlijk niet zo alert. Het leven loopt gezapig. Velen willen eigenlijk meer leven in de brouwerij. En dit gebeurt automatisch wanneer er gevaar dreigt op een bepaald terrein. Dan worden we actief en gaan kijken wat er scheelt. Eerst stellen we vast wat de symptomen zijn. Van sommigen menen we de oorzaken te weten die ooit (als) buiten onszelf hebben plaats gehad. Maar wanneer die kennis niet voorhanden is gaan we er naarstig naar op zoek en besteden veel van onze tijd aan het vinden van A omdat we menen dan we alleen zo de echte oplossing zullen vinden voor het vastgestelde probleem D. Na processen van interpreteren, associëren, wikken en wegen, schiften, kiezen, classificeren en isoleren en over de hele linie vooral te rekenen in meer of minder, samen met waarnemen van wat hierover gaandeweg aan relevante informatie nog binnenkomt, doch buiten de informatie van wat als toeval wordt omschreven, komen we tot een ‘(be)grijpbare’ uitslag. Iets dat een betekenis geeft aan iets maar waarin de subjectieve ervaring van vrager/waarnemer/beoordelaar helemaal is verdwenen. Dit westerse model ‘hoe de verschijnselen in de wereld te bestuderen’ heeft een psychofysische structuur. Alleen ontkennen we het subjectieve, dat wil zeggen het psychische, waaronder de input van onze verbeeldingskracht. Dus de samenstelling van het kiezen, ordenen en voorstellen van de feiten van de vragensteller(s) en waarnemer(s) met daarin hun eigen gedachtewereld als leidraad. Met het beoordelingsvermogen komt dan een eindoordeel tot stand. Het streven is een duidelijk JA te vinden voor de feiten die in de probleemstelling direct aan het begin zijn verwoord. Mensen willen helderheid of iets wel of niet bestaat. Indien de voorlopig aangenomen stelling met wetenschappelijk onderzoek is bevestigd en het wordt met het (be- en ver)oordelingsvermogen niet als iets goeds maar als iets slechts gekwalificeerd is het duidelijk: het mag niet blijven. In het vervolgtraject moet er van alles worden gedaan om het weg te werken. En daar zijn weer andere mensen voor opgeleid. Voor elk deel is wel een deskundige te vinden die tegen betaling kan worden ingezet om een probleem op te lossen door het uit de wereld te helpen. De wijze waarop kan per gebied verschillen. Sommigen blijven bij beleren hoe het moet en dit gaat er nog altijd in als zoete koek omdat kennis losgemaakt is van de uitvoering in de praktijk. Tegen de tijd dat de theorie moet worden uitgevoerd zijn anderen verantwoordelijk voor het resultaat. In de praktijk is het gebruikelijk dat fouten te wijten zijn aan het niet precies opvolgen van wat is bedacht. Dat is handig want op die manier is er altijd wel een schuldige aan te wijzen. Op plaatsen wordt dit zorgvuldig expliciet en oordeelkundig gebruik van het beste bewijsmateriaal 'evidence based practise' genoemd. Wegens het algemene geloof in ultieme weetjeskennis waarvan de afgeleide segmenten voor de uitvoerders netjes op een rij zijn gezet met als doel dat dit haast zonder nadenken kan worden uitgevoerd (waardoor ook goedkope lager opgeleiden het werk kunnen doen), zijn we blind, doof en gevoelsarm geworden voor de waarheid die op het operationele niveau plaatsvindt. Wat er ook in het verleden elders door anderen is bedacht, het is iets dat in het hier en nu zelden of nooit waarheid is. Maar omdat we de zeggenschap aan een kostbaar controlesysteem zoals van het verzekeringswezen hebben gegeven mag de waarheid van de tegenpool 'practise based evidence' nagenoeg geen rol meer spelen. Daarmee heeft de theorie en de daaruit afgeleide methode het alleenrecht over het bestaan. Juist bij mensen die nog niet digitaal als wandelende computers door het leven gaan wordt door het massale van dit anonieme bureaucratische ambtenaren systeem de gezondheid aangetast. Wanneer een mens van vlees en bloed nog in verbinding staat met de eigen binnenwereld en zich dus ook ook kan inleven in de wereld van een ander worden vanzelfsprekend de emoties geroerd. Maar wanneer deze emoties niet kunnen verdwijnen omdat het leven zelf wordt aangevallen door een onmetelijke emotieloze anonieme kracht zitten personen die kiezen om levendig te blijven in een spagaat waar ze niet zomaar uit kunnen komen. Je ziet in de hele maatschappij dat een gigantisch groot bureaucratisch controlesysteem de communicatie en daarmee beweging tussen denkers en doeners verstilt. Hierdoor raken mensen van vlees en bloed en met het hart nog op de goede plaats gefrustreerd. Het is energie die woede en onmacht in zich draagt. En wanneer energie nergens heen kan wordt het opgepot en naar de schaduw getransporteerd. Todat de maat vol is en dan komt alles eruit. Of bij een ander wordt burn-out vastgesteld. Die heeft zichzelf opgebrand met het bezorgd blijven denken over hoe hij/zij toch nog het juiste kan doen. Juist de mensen die niet zomaar klakkeloos aan regels willen gehoorzamen omdat ze vooral mens willen blijven verliezen veel van hun qi 气 omdat ze onbewust of juist bewust weerstand bieden. Maar we moeten eindelijk onder ogen zien dat tegen een anoniem controlesysteem helemaal niets is te beginnen. In tegendeel, met weerstand in het lijf voeden we het juist met qi 气 want zo is de werking van de natuur. Het is nu zo immens groot dat met name in beroepen waarin asymmetrische relaties gelden zoals binnen de zorgsector en het onderwijs de passie voor het vak genadeloos wordt leeggezogen. En dit heeft op zijn beurt weer invloed op de verbinding met het oorspronkelijke neutrale affect levensvreugde. Mensen worden hiervan weggeleid. Er zijn nog enkele deskundigen die wel nog concreet bezig kunnen zijn met dat waarvoor ze zijn opgeleid en waar hun passie ligt. Maar die zitten op een plek waarover is besloten dat het concrete werk dat er wordt geleverd de ultieme oplossing brengt voor problemen die spelen. Chirurgen bijvoorbeeld kunnen met passie hun vak uitoefenen en nog natuurlijk leren van eigen ervaring. Maar de meeste mensen mogen geen fouten meer maken. Leren door vallen en opstaan is uit den boze. Het moet meteen goed. Wat ik hier probeer te verhelderen is dat in de taal die we bezigen, op school en in discussies en vraag en antwoordspelen, wij allen en met name ouders, verzorgers en leraren voortdurend gedwongen worden tijd=leven aan een eenzijdig en rigide denkpatroon te besteden. Wat we blijkbaar nog niet tot ons door hebben laten dringen is dat we het onvoorspelbare levendige automatisch verloochenen wanneer we de grondslag van alles wat we doen uit het controle-systeem laten komen. Dit verloochenen van het ware werkt door in het werkelijke leven. Zo willen we veiligheid en zekerheid en alles wat niet aan het beeld wat we daarvan hebben voldoet moet voorkomen worden. En wanneer het negatieve er al is vinden we dat we alles in het werk moeten stellen om het te veranderen. Wanneer dit niet meteen voorhanden is hoe dit dan moet is het zaak zoveel mogelijk kennis erover te verzamelen. En dat doen we op wetenschappelijke wijze. Onafhankelijk en objectief vanuit derde persoon perspectief en theorievorming over de dingen. En hiermee vinden we de beste bewijzen......Maar ondertussen zijn de emoties over het kwade wat in de wereld is op plaatsen niet meer te beheersen. Angst en woede leiden overal een eigen leven. En toch gaan we op dezelfde wijze door als door onze voorouders is voorgeleefd met als resultaat: Des te meer we veranderen des te meer alles hetzelfde blijft. 'Plus ça change, plus c'est la même chose' .   

Sommigen dingen blijven bezighouden. Uit normbesef mogen we het niet loslaten. We willen het fijne ervan weten en dus blijven we ernaar vragen. Zo groeien levensmoeilijkheden uit tot drama's die van alle kanten en vele malen per dag met beeld en geluid worden herhaald. Ik geloof echt in de beste bedoelingen maar met kinderlijke ja of nee, goed of slecht, wit of zwart gedachtes hebben volwassen mensen ondertussen toch een 'Wereld van Nieten' gecreëerd. In deze wereld mag datgene wat stoort niet storen. Maar met deze negaties over leven pinnen we juist vast. Want waar de aandacht is is onze qi 气  of we iets nu wel of niet willen hebben. We fixeren voortdurend onze vitaliteit waardoor iets in de heelheid niet stroomt. Niet alleen van het denken, maar ook van de emoties en het fysieke. Maar wanneer het ergens binnen een systeem niet stroomt, stroomt het in het hele systeem niet goed door. Specifieke fixaties zijn een natuurlijk gevolg van veel oefenen. Doordat we de idee van de scheiding tussen de psyche en het fysieke als dè methode van kennisverwerving hebben uitgeroepen zijn we deze zogeheten objectieve wijze op steeds grotere schaal gaan toepassen. En wat geleefd wordt integreert en assimileert in de ruimte. Zonder dat we er erg in hebben is in de hele cultuur een Ik ten opzichte van Ding instelling getraind waardoor het als denk- en gedragspatroon is vastgezet. Deze wetenschappelijke wijze is geïnstitutionaliseerd in scholen en bedrijven. En eigenlijk zo'n beetje in de hele samenleving moeten mensen jong en oud zichzelf nu op deze manier bewijzen. Daarmee is deze grondgedachte over hoe verschijnselen moeten worden bekeken hard gemaakt. En op dit harde ligt ons vertrouwen. We noemen het bewijzen. En bewijs is iets dat bij herhaling  linksom en rechtsom is gemeten en gewogen met telkens ongeveer dezelfde uitslag. Zo hebben we het afgesproken. We zijn nu met zijn allen enorm veel tijd =leven met de geest buiten om daar iets te doen volgens de normen die zijn bedacht terwijl we ondertussen de informatie die het eigen lichaam geeft in de wacht hebben gezet, want zo is het spel bedacht. Het lichaam kan echter alleen in het hier en nu, het moment dat geleefd wordt ware informatie geven over wat wordt beleefd en meegemaakt. Wanneer het later wordt herinnerd is het niet meer puur maar bezoedeld met gedachtelussen, beelden en emoties uit het verleden en is de ware betekenis niet kenbaar omdat de dominante verhalenverteller die meestal huist in de linker hemisfeer er intussen zijn eigen waarheid van heeft gemaakt. Op deze manier zijn we vervreemd geraakt van ons lichaam, maar we weten dit niet omdat we natuurlijk wel nog voelen. Maar wat we voelen daar kunnen we niet meer van op aan. De informatie die het lichaam geeft is voor de meeste mensen abracadabra. Pas wanneer het lichaam schreeuwt moeten deskundigen vertellen wat het is. En verontrust wordt met man en macht gekeken wat er scheelt. Met de bedachte scheiding leven we de los zand constructie. Gefragmenteerd. Tegelijkertijd met een almachtig denken over wat wel en niet in de wereld mag zijn en koste wat kost het goede in daden willen omzetten door het slechte te bevechten en niet rusten totdat dit is gebeurd, wordt telkens een specifiek piepklein deel van ons brein geactiveerd. En alle oefening baart kunst, want zo is de werking van de natuur......... Daarmee verandert niets en blijft alles zoals het is. Of liever: het bestaande wordt nog verder uitgediept. Overal in de wereld zijn nu brandhaarden door de focus van vele 'goede' mensen op het kwade. En dit gaat door wanneer we niet beseffen dat we op dit moment een gigantisch groot misverstand leven over de menselijke natuur. 

Mijn Ik zit in mijn acties en in dat waarmee ik me verbind.

Met eenzijdig vertrouwen op algemene kennismodellen, voorgeschreven protocollen en behandelplannen komt potentie en scheppingsdrang die aan elk mens vanaf de geboorte is gegeven, niet tot zijn recht. We leven de dik gelaagde ordeningen ontstaan uit waargenomen feiten en redeneerkunst van gezaghebbende derden. Ofschoon een mens onrustig wordt wanneer de eigen ervaring moet worden genegeerd omdat de aandacht binnen intellectuele produkten (theorieën) is gedirigeerd, blijven we verstilde mechanische kennis kopiëren alsmede de wijze waarop we aan die kennis komen. Voor het goede leven dat we wensen, moeten we luisteren naar de kennisprodukten én manieren van andere mensen. Maar met de volle aandacht en zintuigen op dat wat door anderen is voortgebracht, verbinden we ons wel heel erg met produkten die vooral het negatieve aantonen omdat ze duidelijk laten zien dat het ideale in het hier en nu er niet is. Met elke verbinding komen de beelden en ‘spiralen van gedachtepatronen’ (naar Jill Bolte Taylor) uit eigen neurologische netwerken die eerder zijn gevormd. Door de ingebakken patroonherkenning valt binnenkomende qi automatisch en dus moeiteloos in oude interpretaties. Dit voelt goed dus denken mensen: dat is positief. Wat niet goed voelt daarvan menen we: dit is negatief. Onwetendheid over eigen intenties en worstelingen van het hart heeft tot gevolg dat het handelen gevoed blijft met het idee ‘nooit goed genoeg’. Het ide(e)aal is daarentegen slechts idee. Een toekomstdroom, die blijft waar die is. In het hier en nu, het enige moment waarop transformatie mogelijk is, komt alle qi gewoon samen. Hierin is geen goed noch slecht, geen hiërarchie. Dit grote geheel met ongelooflijk veel mogelijkheden wordt weliswaar door de niet-dominante hersenhelft (bij de meesten rechts) volop waargenomen, maar helaas wordt daar steeds minder mee gedaan. Dit heeft zo zijn reden. Op natuurlijke wijze gaat de rationele linkerkant met zijn kritisch vermogen met de in rechts opgelichte veelheid aan de slag en gaat over tot inventariseren wat herkenbaar is. Razendsnel wordt dit pakket ingedeeld naar categorie en volgordes qua hiërarchie van boven naar beneden of lineair in de tijd. Ook oordelen over goed/slecht hoort bij deze talige kant van het brein. Maar omdat deze kant het in deze tijd de meeste tijd, al of niet onder dwang, letterlijk en figuurlijk voor het zeggen heeft, wordt deze vanzelf beter en nog dominanter dan de functie van nature al is. Tegelijkertijd kan die alsmaar zuiniger omgaan met energie, want het ingebakken patroon weet alles al. Door de verering van de zeggenschap van dit yange brein is weinig contact met de niet-dominante yinne die in stilte werkt en het geheel overziet. Het creatief vermogen, het inlevingsvermogen, het oriënteren in de ruimte en helpen verplaatsen naar waar we willen wordt nog wel met de mond belijd, maar in werkelijkheid worden deze gaves niet echt geëerd. Want wanneer we praten en/of gehoorzamen aan iets dat van buiten komt zijn we niet stil. Totdat we deze gaves helemaal zijn verleerd. En dan?

Door de menselijke creatie van de scheiding tussen denken en doen is er veel onwetendheid over de werking van qi . In plaats van telkens opnieuw de levensbeschermende waarschuwer angst en de levenbrengende energie die we woede noemen te kalmeren blijven we met zijn allen onbewust dit basale yin/yang energiekoppel voeden. De yinne pool doet de qi  dalen waardoor in de heelheid alarm wordt geslagen en meteen snelle yange qi  doet produceren om te overleven. Allemaal affecten die de mens dienen, maar wij dienen geen mens wanneer we de expressies zelf vitaliseren. En het lijkt tegenstrijdig maar dit doen we ook door ze te miskennen en te onderdrukken omdat we er op een ander niveau onbewust mee bezig zijn. Doordat we van natuurlijke impulsen niets snappen niet in de laatste plaats omdat we er niets van willen weten omdat we menen dat het lichaam het gewoon moet doen zoals we het hebben bedacht leven we een onbewust leven. Het bewustzijn is echter een heelheid. Er is qi  voor nodig om qi  uit het onderbewuste te weren waardoor we onszelf onbewust verzwakken. Omdat alles zich afspeelt binnen de heelheid mens bereiken we hiermee juist het tegendeel van wat we wensen. En in de tijd gezien gaan deze werkprocessen alsmaar sneller. De op levensgebied minst ontwikkelde mensen die in alle lagen van de samenleving zijn te vinden ondervinden hiervan de meeste last. De onderontwikkeling is juist te wijten aan het onbewust zijn van de hoedanigheid van de last. Tegelijkertijd kan ontwikkeling niet van de grond komen wanneer oude angsten en woede in het leven onbewust een grote rol spelen. Het lastige hiervan is dat deze energieën in het begin in hun puurheid niet zijn erkend. Ze konden destijds nergens heen en zijn via het zenuwstelsel naar de schaduw getransporteerd samen met de informatie wat toen heeft plaatsgehad. De meest bange mensen weten dit bange zelfs niet van zichzelf. Wanneer mensen in hun jeugd heftige dingen hebben meegemaakt of langdurig zijn blootgesteld aan iets dat angst opwekt maar waar niets mee kon worden gedaan als alleen maar ondergaan, vindt de natuur namelijk een manier om hiermee om te gaan. In de eenheid lichaam/geest ontstaat een nieuwe balans. Het lijkt dan alsof deze bange of beschaamd gemaakte mensen ergens overheen zijn gegroeid. Maar het is geen bevrijding uit oude machten. Beelden van oude gezagsfiguren en specifieke expressies samen met eigen handelingswijzen en onderliggende emoties versmelten en laten indrukken achter in het brein. Binnen de heelheid is in de loop van het leven van nature een strategische laag bovenop deze clusters gekomen waardoor ze in de schaduw terecht zijn gekomen. Vele van die clusters zijn vrij en komen op en gaan weer terug wanneer het nodig is. Dit zijn gezonde drijfveren die het leven dienen. Maar anders is het met de clusters qi  die schrik aanjagen. In de interactie met mensen uit het vormveld waar een mens met de geboorte terecht is gekomen ontstaan op natuurlijke wijze vernuftige strategieën die helpen met de werkelijkheid om te gaan. In het samenspel met andere mensen krijgt het karakter vorm. Maar wanneer de impuls angst door bekende en onbekende oorzaken veelvuldig is opgewekt ontwikkelen sommige mensenkinderen zo'n krachtige strategie en daarmee lichaamsinstelling dat de akelige energie angst helemaal niet meer is te voelen. Hiermee wordt bereikt dat met de omstandigheden van dat moment te leven valt. Dit is ook de reden dat deze mensen gewend raken aan bepaalde agressiviteit. Ze weten niet anders. Met gesloten hart kun je gewoon leven in een schrikbewind. Maar wanneer het niet meer wordt gevoeld, wil niet zeggen dat het er niet is. De oude clusters blijven als oude informatie opgeslagen en latent aanwezig. Omdat energie zijn natuurlijke beweging van opkomen en neergaan echter wil afmaken komt deze toch in zwakke momenten onverhoeds naar boven ploppen. Maar omdat destijds is besloten om deze in het nu getriggerde energie niet meer te voelen wordt automatisch belet dat het in het bewuste bewustzijn kan komen. Op natuurlijke wijze wordt het vervolgens in een of ander vorm naar buiten geprojecteerd. Dit wordt het projectiemechanisme genoemd. Dat kan zowel in de positieve (yang) als negatieve (yin) vorm worden uitgebeeld. Maar omdat het buiten is wordt het niet herkend als eigenheid. Aan mensen wordt voortdurend een spiegel voorgehouden waardoor het thema agressieve kracht en de tegenpool angst blijft bestaan totdat deze oude energieën de plek krijgen die hen toekomen en nieuwe pure energieën worden begrepen voor wat ze zijn. Maar omdat mensen met de meest succesvolle strategieën heel daadkrachtig en zelfverzekerd overkomen worden deze door mensen met hetzelfde levensthema als leider gekozen om voor hun de problemen op te lossen. Voor het overgrote deel zijn dit echter geen problemen maar projecties van de eigen geest. Je ziet in de wereld wat je (onbewust) bezighoudt. De vicieuze cirkel is hiermee nog meer vastgesnoerd omdat aan het spel zonder einde alweer een dimensie van meer van hetzelfde is toegevoegd. Verdringen en onderdrukken van levende energieën kost enorm veel vitaliteit en het verzwakt de mens omdat alles binnen een gesloten gehouden systeem plaatsvindt. Een oplossing kan onmogelijk worden gevonden wanneer we het levensspel blijven spelen met allemaal verbeterregels voor het leven zelf dat vele malen groter is dan een mens. We belemmeren de natuurlijke gang van menselijke energieën die op de juiste tijd en de juiste plaats opkomen en vanzelf ook weer verdwijnen. Het eronder houden kost veel qi 气 terwijl ze daarmee juist vast blijven zitten. Door ingrijpen van de mens met groot normbesef blijven ze achter in de schaduw maar op een moment van zwakte worden ze getriggerd en komen ze onverwachts naar boven. Daar aangekomen moeten ze dan met nog meer kracht worden onderdrukt. We moeten beseffen dat de natuur doet wat die doet ook al willen we het niet! De mens is een natuurwezen en maakt onderdeel uit van de natuur. Wanneer iets in de mens functioneert zoals het is bedoeld kan het niet weggedaan worden door een andere functie van de mens zonder dat heel de mens daarbij ongeschonden blijft. Dit is logisch gezien onmogelijk. Ik ben tot de conclusie gekomen dat wij een grote misvatting leven doordat we het logisch denken boven en buiten alles hebben gezet. En de aldaar gecreëerde referentiekaders moeten als basis dienen voor het goddelijke leven zelf. Dus het goddelijke dat nog kan (ver)wonderen moet zich aanpassen zodat het past in wat we als mens hebben bedacht. Wat een waanidee. Maar alles gebeurt met de beste bedoelingen om het leven te verbeteren. Ondertussen beschadigen we het menszijn door ons denken in ++ en - -. Dit schept vanzelf problemen want leven is nooit goed genoeg. Er valt altijd iets te verbeteren. Veel  'goede' mensen verspillen al hun energie hieraan. En de mensen? Die worden in grote getalen ziek. De problemen rijzen op dit moment de pan uit. En alle problemen vragen om oplossingen die door wetenschappers moeten worden aangepakt. Deze gaan met het lineaire causaliteitsprincipe aan de slag waarmee ze de waarheid vinden over oorzaken en schuldigen, alleen zeggen ze dit niet zo. Ze gebruiken andere taal. Wetenschappers zijn immers neutraal en onafhankelijk van alles. En wij geloven met zijn allen dat dit mogelijk is. Maar hier hebben we het echt mis. Over feiten die wetenschappers produceren gaan we vervolgens met zijn allen discussiëren of dit wel of niet klopt. Omdat mensen het hele proces wat ik net heb geschetst zo vaak en zo veel doen zijn we zo bedreven in het leven en produceren van deze gekunstelde orde dat we haast niet meer weten over meer menslievende mogelijkheden. Dit is een leven waarin liefdevolle erkenning voor alles wat aan de mens is de orde vanzelf in orde maakt. Alles kan volop leven en groeien. Dus ook het gezonde verstand en dat is niet alleen het analytische deel dat een bepaalde logica aanhangt.  

Voorbeelden uit het leven gegrepen

Via de computer kunnen leraren zelf omzettingstabellen genereren voor de werkelijke waardes van oude toetsen. Door leerlingen te laten oefenen met het oude wordt volgens Cito de kans vergroot dat ze bij de gewenste norm aankomen. Ik dacht eerst: met deze taal over werkelijke waardes en gewenste normen moeten toch de schellen van de ogen vallen. Maar toen zag ik dat deze gekte niet kan worden opgemerkt omdat de mensen van het operationele niveau allang weggeleid zijn van hun eigenheid en ergens anders ingeloodst waardoor ze het niet zien. Omdat het externe profit bedrijf de volle aandacht heeft getrokken en gekregen voor het controleprodukt, is de qi  van de aandacht van velen in een kanaal gezogen. Daar eenmaal in ge(s)luist lukt het overkoepelend waarnemen niet meer, althans niet voor de niveaus hoger. Uit nieuwsgierigheid of enthousiasme voor het veelbelovende is alle qi  van hoofd-hart-handen automatisch meegenomen in de stroming. De leraar is met de computer binnen no time ergens binnen waar hij van denkt dat hij er moet zijn om er iets te halen van zijn gading. In het begin gelokt met gratis blijkt later dat er meer qi 气 nodig is om verder te kunnen. Nu in de vorm van geld. Maar omdat al zoveel tijd = levensenergie is gegeven aan het concept wordt door de organisatie besloten om te blijven omdat weggaan op energie weggooien lijkt. Het extern profit bedrijf heeft zich succesvol onmisbaar gemaakt op scholen. Daarmee is het bedrijf binnen en tegelijkertijd heeft het de scholen zelf ingelijfd. De twee zijn met elkaar verweven. Zo is de werking van  qi 气. De positieve betekenis waar het extern bedrijf voor staat wordt van hoog tot laag erkend en geprezen. Zeker ook door de overheid omdat zij een instrument krijgt aangeleverd dat uitslagen geeft in de taal die de overheid zelf bezigt. Het geeft cijfers die op wetenschappelijke wijze, dat staat voor het toverwoord 'objectief' tot stand zijn gekomen. De zeggenschap en de macht wordt nu vanzelf groter omdat het doorlopend van alle kanten wordt gevoed met qi  in allerlei hoedanigheden. Ondertussen gaat het alllang niet meer om een ondersteunend middel voor de leraar om na te gaan waar de kinderen in de klas nog hulp nodig hebben. Het controlesysteem met de yange penetrerende benadering staat op zichzelf. Dit op zichzelf staan betekent dat het onmogelijk voedend (yinne wijze) kàn werken voor leraar en kinderen. Daarmee staan objectief gezien deze levende subjecten in de kou. En de levende subjecten van de winnende systemen, tenminste die aan de top, zitten er warmpjes bij. Want winnende systemen krijgen tijd en ruimte om te specialiseren. Dit baart vanzelf nieuwe deelgebieden en dit genereert opleidingen die deskundigen leveren. Het gebied, in dit geval het controlesysteem dijt uit met gespecialiseerde vertakkingen die allemaal mee mogen doen. Elk gebied kent eigen regels en taal die ook in de taal van de toetsen voor aankomend specialisten terugkomen. De woorden en tekens kunnen hetzelfde zijn als van andere gebieden, maar de betekenissen vallen overal net even anders uit. Het is maar wat is afgesproken. Uiteraard worden de dingen afgesproken door mensen die op hun gebied de ruimte hebben gekregen en die tijd mogen besteden aan dàt waarin wordt geloofd of op zijn minst het voordeel van de twijfel heeft gekregen. Toch zijn het niet persé de mensen die er werken die de werkelijke zeggenschap hebben, al lijkt het op plaatsen wel zo. Dat wat tijd en ruimte krijgt om te ontwikkelen gaat namelijk ongemerkt gaandeweg meer en meer op de achtergrond werken. Het wordt een automatisch werkend systeem dat weinig of geen aandacht vergt. Toch heeft het wel degelijk grote invloed, juist omdat het na verloop van tijd een ònbewuste drijfkracht van mensen is geworden. Wat we bewust waarnemen is dus maar een klein topje van de waarheid over het leven. Zo is de geschiedenis zoals we die leren ook door mensen die hebben gewonnen geschreven, alleen is dit gegeven naar de achtergrond verdreven omdat het allemaal zwart op wit staat. We bouwen gewoon voort op interpretaties van wat is opgeschreven en daarmee hard gemaakt terwijl de keuzes in het leven die om wat voor reden dan ook nièt zijn gemaakt op enig moment toch weer naar boven komen drijven, alleen is dit natuurlijk fenomeen voor de meeste mensen onbekend. Ons bewuste bewustzijn kan onmogelijk groeien wanneer we oude keuzes maar blijven voeden en nieuwe mogelijkheden geen kans geven om te ontplooien omdat we ze niet als waardevol herkennen of er zelfs bang voor zijn. Het moet echt tot ons doordringen dat alleen met een open ontvankelijke houding voor alles, dus ook het vreemde, het scheppende principe weer kan gaan stromen. Een beweging kan pas openen en gezond stromen wanneer het in de wereld mag zijn. Daarbij moeten we weten dat niet alleen de gewone zintuigen, het rationeel vermogen en bewuste intenties het  gelaagde bewustzijn vormen. Ook het vermogen wat wij paranormaal noemen doet mee, alleen zetten we het voorvoegsel 'para' voor het normale omdat de mensen die de norm bepalen deze gaves van zichzelf niet (h)erkennen. Iemand die weet dat hij nog andere zintuigen heeft dan de vijf gewone kan dit voor zichzelf laten werken en daarmee kan het ook de wereld dienen. Het is hoogste tijd dat we stoppen met het onbewuste te voeden. Laten we het bewuste bewustzijn open stellen voor de schatten die in het geborchte op ons liggen te wachten. En deze open, ontvankelijke, vrije houding leren we vanzelf in het praktiseren d.w.z. tijd besteden aan Zhineng 智能 Qigong 氣功 .   

Wiens taal moeten kinderen eigenlijk leren?

In ieder geval de taal van de mensen die mochten blijven. Op dit moment zijn dit mensen die het technocratische bedrijfsmatige zakelijke bureaucratische op school meer en meer ruimte geven door hieraan, al of niet onder druk, hun tijd=leven te besteden. Dit is het model dat wordt voorgeleefd. Hoe heeft het toch kunnen gebeuren dat hardwerkende mensen niet alleen deze waanzinnig geworden wereld van regels en protocollen blijven uitvoeren maar ook het linksom en rechtsom bevraagd worden over de toepassing slaafs blijven beantwoorden in de heersende taal van het ambtenaren apparaat terwijl de passie voor het vak ooit ergens anders lag? Om dit te begrijpen moeten we terug naar het verleden. Neem bijvoorbeeld de school. Gezaghebbende mensen hebben met de beste bedoelingen de school als instituut onmachtig gemaakt. Het betreft mensen die de bestaansgrond en dus de betekenis van de school niet kenden. Deze mensen zijn ook nu niet van zins om de missie en visie van deze andere leefwereld te verkennen omdat ze geen weet hebben dat er buiten de eigen monistische wereld nog andere belangrijke werelden met eigen regels en wetten bestaan. Dit monistische denken is een diep geloof dat de eigen regels en wetten de enige geldige zijn en direct toepasbaar in de wereld van de ander. Nee, het is nog sterker: Iets anders is zelfs ondènkbaar. Het is dus een kwestie van onwetendheid. Maar dit enggeestig denken kan onmogelijk veranderen naar ruimhartigheid wanneer wij allen deze systeemwereld alle aandacht en dus onze vitaliteit blijven geven. We voeden dan juist deze kortzichtige harteloosheid, want waar de aandacht is is vitale levenskracht oftewel qi . Ik zeg zeker niet dat het controlesysteem helemaal niet nodig is, maar teveel is gewoon teveel. Door overcontrole is het voedend aspect van het leven uitgeput en leeg. Het proces van zelfinspiratie bloedt dood en overal in de wereld maakt het jonge mensen levensmoe. Als vanzelf gaan we op zoek naar de oorzaak wanneer weer iets verschrikkelijks is gebeurd.  De schuld moet toch ergens liggen? We geven vaker af op mensen met macht, maar macht als natuurkracht is niet slecht. Het is zelfs noodzakelijk dat wij als mens ieder voor zich eigenmachtig worden om niet ten onder te gaan aan het anonieme bureaucratische hardvochtige harteloze. Daarvoor is nodig dat we bewust worden over de werking van onze menselijke natuur. Wanneer we goedgelovig blijven dat het goede van boven en van buiten moet komen en ondertussen ook denken dat het kwade buiten op de loer ligt zullen we nooit mild worden over gedachtes van goed en kwaad van onze eigen natuur. We blijven dan door de ogen van goden of deskundigen kijken naar wat er binnenin en buiten manifesteert. Wanneer we op het moment dat we leven de eigen zintuigelijke en kinesthetische ervaring niet serieus nemen zullen angst en wantrouwen niet verdwijnen. Dit komt omdat we met het ignoreren van deze informatie niet realistisch zijn. Er zijn mensen die bang zijn voor een catastrofe, maar ik denk dat we al middenin de chaos zitten die door menselijk toedoen is gecreëerd. Dit is voor mij realiteit. De manifestatie van de chaos heeft te maken met het gegeven dat we onbewust zinloze dingen buitenproportioneel hebben laten groeien waar we dingen die belangrijk zijn voor de natuur waaronder de menselijke uit het oog zijn verloren. Gevoel voor hoofd- en bijzaken zijn we kwijt geraakt waardoor in wezen alle verhoudingen zoek zijn geraakt. Velen zitten nu in een spagaat tussen denken en doen: "Ik wil het niet maar doe het toch" en besteden hun tijd aan dingen die ze niet van harte willen. Dit roept weerstand op en deze tegenzin is overal te voelen. Vooral kinderen die nog geen of nog maar weinig woorden voor de dingen van de wereld hebben geleerd pikken deze stroeve energie die niet blij maakt feilloos op en geven er een expressie aan. Het is een kwestie van informatie uitwisselen op verschillende niveaus en op allerlei wijzen en wie er op dit moment de boventoon mag voeren. Wie mag eigenlijk de vragen stellen waarop een impliciete verplichting rust om antwoord te geven in de woorden die zijn voorgekauwd? Voor wie is eigenlijk de dienst die op school met grote oraliteit van het kind wordt gevraagd?  De reden waarom ik deze vragen stel is om het gezonde verstand hier op in te laten werken. Zeker niet met de bedoeling om met het gevonden antwoord tegen zogenaamde boosdoeners te vechten, want dat heb ik net proberen uit te leggen. Het is geen kwestie van schuld. Er zijn dingen door de jaren heen onbewust gegroeid. Om de verwarring en onrust die nu overal heerst om te draaien in het tegendeel is het telkens opnieuw terug halen van de eigen kalmte en rust in mijn ogen de enige remedie. Het heeft zeker ook met een beweging van onvoorwaardelijke liefhebben te maken. Een levenswijze die kan putten uit de onuitputtelijke bron. Deze is er voor elk mens en het raakt nooit op, dus waarom zouden we voorbij gaan aan deze wijze als het toch niets kost? Wanneer je het leeft wordt alles dag na dag eenvoudiger. En door dit voor te leven zullen kinderen deze oorspronkelijke wijsheid niet verliezen, maar in contact kunnen blijven met deze innerlijke inspiratiebron synoniem voor levensvreugde, wat er ook gebeurt.  

Eerst was ik boos en dacht aan de sluwheid van bedrijven om mensen uit het werkveld van de school om de tuin te leiden. Maar gaandeweg kreeg ik mededogen omdat ik zag hoe alles als vanzelf is ontstaan. De communicatie door organisaties wordt geleid door de visie en missie van het bedrijf. De identiteit van profit bedrijven is gebaseerd op verkopen en winst maken. Daarvoor is het nodig klanten binnen te halen en vast te houden. En dit is wat de mensen die er werken moeten doen. Wanneer het intentionele gedrag van mensen onderling helder is, is de relatie gezond te noemen. Je weet wat je aan elkaar hebt en dat geeft vertrouwen. Maar helaas zijn de intenties van de mensen niet overal even helder. En dat is niet altijd expres. Op school is deze onduidelijkheid over de bestaansgrond en de daaruit voortvloeiende identiteit in het leven geroepen toen de overheid als betaler van de werknemers de intentie had om alles beter te kunnen controleren en beheersen. De oplossing werd gevonden in het omzetten van het boekhoudkundig gebeuren. Onder het mom van grotere keuzevrijheid voor scholen werd de lumpsum financiering ingevoerd. De school als non-for-profit instelling moest van het gezag als profit bedrijf gaan functioneren. Het idee met beelden van producenten van produkten, dienstverleners en consumenten werd daarmee in de school geplant. Door deze actie van hogerhand is de mindset van de mensen die er werken en leven onwillekeurig in een split gebracht. Het archetypisch beeld van de school is weliswaar hetzelfde gebleven maar de acties die van leraren worden verlangd druisen hier op vele vlakken regelrecht tegenin. De identiteit in de oudste vorm is namelijk een beeld van twee. Meester en gezel die samen met stof bezig zijn. De een met meer ervaring dan de ander. De school werkt met een plan wat belangrijk gevonden wordt wat de jongere generatie moet weten. De idee hierover is cultuurbepaald en wordt op macroniveau besloten. De wijze waarop en het samen bezig zijn met stof (het maakt niet uit wat) doet de breinen van alle deelnemers ontwikkelen ook wat het leren over menszijn binnen relaties betreft. Dit is het natuurlijke aspect. In het leven met anderen veranderen we voortdurend. In een geïntensiveerd leerproces is dit veranderen gekanaliseerd. Een gezonde relatie opbouwen tussen leraar en kinderen hoort bij de identiteit van de school. Maar over wat op school gezonde relaties zijn lopen de meningen nogal uiteen. Hiermee is een dilemma geschapen. Om uit de impasse te komen zal ik proberen hier helderheid over te verschaffen anders komen we nog geen steek verder. Een relatie is gezond te noemen wanneer ook zonder woorden de betrekkingen duidelijk zijn. Voor de school betekent dit dat ze bewust is van de macht die haar is toebedeeld. De kinderen zitten in de afhankelijke positie. Gezond betekent daarmee ook dat de school de verantwoordelijkheid daadwerkelijk draagt voor het stuk dat aan haar als vormingsinstituut  is opgedragen en dat ze zorgzaam blijft voor het geheel. Voor veel leraren zal wellicht dat machtstuk vreemd in de oren klinken omdat dit in de schaduw ligt en ze zich op dit moment vooral machteloos voelen. Maar het verantwoordelijk voelen en zorgzaam zijn, althans voor de kinderen, zullen de meesten van harte onderstrepen. Daarvoor hebben ze dit beroep ook gekozen. De school bestaat uit asymmetrische relaties die gaandeweg meer en meer symmetrisch worden. Er wordt gewerkt met het streven dat de kinderen aan het einde onafhankelijk van het oude verder kunnen. We noemen dit proces emanciperen. Het bevrijden uit oude(rlijke) machten. Net als de opvoedingsrelatie tussen ouders en kinderen houdt ook deze specifieke vormingsrelatie tussen leraren en kinderen op te bestaan. Wanneer de leerling op een gegeven moment de materie zelfs beter beheerst dan de leraar heeft de leraar uitstekend werk gedaan. Hoe anders zijn de relaties tussen mensen die produkten en diensten leveren aan klanten! Het is op een heel ander gedachtegoed gebaseerd. In de taal van het economisch systeem en het marktmechanisme heeft men het zelfs niet meer over mensen, maar onderliggend ligt toch nog de gedachte over symmetrische relaties tussen verkopers en kopers. In tegenstelling tot gerichtheid op ontplooien om uit te zwermen en in het leven eigen keuzes kunnen maken, dus de beweging naar meer onafhankelijkheid, is hier de onderliggende drijfveer aan de bedrijvende kant juist het in stand houden van de relatie als zodanig. Zolang de klant nog weg kan gaan moet hij als koning worden behandeld. Het kunnen verleiden om aan zich te binden en in te lijven is een gewaardeerde vaardigheid. Dus eigenlijk wil het profit bedrijf juist afhankelijk maken! Wanneer de klant gelooft dat hij niet zonder het ultieme kan is het beste resultaat behaald. Wanneer de klant weggaat omdat deze elders iets beter vindt wordt dit als een verlies ervaren. De mensen die binnen het bedrijf werken worden duchtig toegesproken en onder druk gezet dat het niet meer mag gebeuren. De druk wordt nog groter wanneer iemand anders hetzelfde gaat leveren. Dan is er een geduchte concurrent bij gekomen die een extra bedreiging vormt voor het leven als zodanig. Omdat al een hele tijd aan de school een dubbele identiteit is opgelegd zijn tegenstrijdige boodschappen aan de orde van de dag. Het is een situatie waarin adequaat reageren op de ene boodschap, het in gebreke blijven betekent van de andere boodschap en omgekeerd. Dit geeft een voortdurend gevoel van falen. Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor het ene worden voor het miskleunen op een ander gebied op het matje geroepen en de oren gewassen. Er kan in dit werkveld gewoonweg geen goed werk worden geleverd. Door de verknipte constructie is dit onmogelijk gemaakt. Binnen deze disfunctionele wereld kunnen alleen sluwe mensen overleven. En de gestoorde communicatie zal blijven voortduren wanneer de school de van buiten opgelegde dubbele identiteit blijft accepteren. Het systeem zoals het nu werkt blijft dan gesloten. Er is een opening nodig. En dit kan net als ontwikkelen en ontplooien alleen maar gebeuren van binnen naar buiten. Wat wil de school zijn? Welke identiteit wil de school zelf uitdragen? Welke boodschap wil de school aan de kinderen meegeven door dit liefdevolle zelf voor te leven? Het is de hoogste tijd voor emanciperen! Op plaatsen waar mensen bezig mogen zijn met zichzelf vrij maken van oude patronen die op het moment dat geleefd wordt niet meer blijken te werken komen vragen die betrekking hebben op het eigenlijke werk vanzelf op. In dit geval vragen die matchen met datgene waarvoor leraren in eerste instantie zijn aangesteld en waar hun passie ligt. Mensen kunnen alleen dan verantwoordelijkheid dragen wanneer ze zich een beetje kunnen voorstellen wat het betekent voor de ander wanneer die iets moet uitvoeren wat is opgedragen. Om te weten of het überhaupt mogelijk is om iets te leren en uit te voeren moet je het eerst zelf aan den lijve ondervinden en integreren. Maar dat is niet genoeg. Iemand staat niet op zichzelf. Omdat de wereld van jonge mensen die in deze tijd zijn geboren een totaal andere is dan die van de generatie ervoor is inlevingsvermogen noodzakelijk voor de moeilijkheden die jonge mensen nu ondervinden om te komen tot het opnemen en integreren van de stof. Zonder empathisch vermogen zie en voel je niet waar het bij de ander schuurt en wrikt waardoor op een gegeven moment de van nature liefdevolle welwillendheid niet kan blijven. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat iets dat van nature vreugde geeft aan mensen, juist op de plek waar dit 'iets' als bestaansgrond geldt het vreugdevolle verdwijnt als sneeuw voor de zon. Wanneer ik met mensen over 'leren' praat wordt dit meteen geassocieerd met school en voor velen is dit synoniem voor lijden. Velen geloven ook dat dit samengaan van leren en lijden ook werkelijk zo moet, anders stelt het niet veel voor. Maar wanneer iets maar blijft schuren terwijl je het om een of andere reden niet kunt grijpen en je kunt dit niet meer verduren voorziet het lichaam in de split tussen denken, beleven en doen. En juist deze zakelijke opstelling om afstand te bewaren en erbuiten te blijven is precies naar de idee wat de overheid heeft over hoe de leerpakketten overgebracht moeten worden in de hoofden van de klanten op school.

Voor de school zelf betekent bevrijding uit oude machten niet alleen het loskomen van ideeën van overheden en overkoepelende organen. Omdat gezagvoerders uit onwetendheid over het begrip 'leren' de identiteit van de school hebben verzwakt door er een identiteit op te plakken die niet past, moest de school noodgedwongen hulp zoeken bij externe deskundigen die wel wisten over de wereld van profitbedrijven omdat ze er zelf toe behoorden. Met de beste bedoelingen zijn los van elkaar mensen binnengehaald die allemaal aparte doelstellingen nastreefden. De een nog prachtiger dan de andere. Over alles is wel wat te zeggen en dat gebeurt dan ook. Blablabla. ..Deze mensen kregen de ruimte en deze is door hen gretig ingenomen waardoor de fragmentatie nog verder door is kunnen groeien. Ondertussen was de overheid decennia lang niet tevreden over het in haar ogen falend beleid. Omdat de problemen maar bleven groeien stegen de kosten natuurlijk ook. Met reorganisatie op reorganisatie heeft de overheid orde op zaken willen stellen om de problemen het hoofd te bieden maar ondertussen is de chaos compleet. De mensen die op school met hart en ziel samen willen werken met de hun toevertrouwde jongelui worden helemaal in beslag genomen door een gigantisch bureaucratisch geldverslindend ambtenaren systeem waar ze enorm veel tijd= leven aan kwijt zijn. Deze verspilling zuigt leeg. Ofschoon aan de buitenkant het beeld van de school nog altijd hetzelfde is, is het hart eruit en de mensen die er werken zijn opgebrand. Door de verregaande psychologisering van de samenleving beleren leken die niets weten van het vak van de leraren noch van psychologen dat leraren geen slachtofferhouding mogen aannemen. Wat leren kinderen met dit als voorbeeld over menselijke verhoudingen? De een mag beleren en de ander moet leren wat is opgedragen! En verder ????? 

Op dit moment is de school betrokken bij de zoveelste oorlog. Wanneer alles gezapig loopt komen er plots meer kapers op de kust. Bijvoorbeeld bedrijven die hetzelfde maar net even anders aanbieden. Dit is nu eenmaal het spel van het marktmechanisme. Maar in plaats van met de eigen corebusiness bezig te zijn moeten de werkers van de school hun tijd= leven vrij maken om inzicht te krijgen in de identiteiten van verschillende externe bedrijven door de profielen en de prijzen door te nemen met als doel om de beste te kiezen die het onmisbare aan de school mag gaan aanbieden. Een bezigheid die vanzelfsprekend is geworden omdat het idee van de overheid over meer keuzevrijheid erdoor is gedrukt terwijl de mensen daarmee juist van het eigenlijke werk worden afgeleid. Daarbij raken leraren en kinderen gewend aan een produkt dat de door te nemen stof op een bepaalde wijze aanbiedt. Een taal die wordt gesproken, wordt in het gebruik begrepen. Het is bekend dat wanneer iets net even anders is, meer moeite gedaan moet worden om het onder de knie te krijgen. De leraren moeten zich net weer even anders instellen en dat telkens omschakelen kost tijd. En de kinderen moeten dan nog beginnen.....Ondertussen voelen de kinderen wel aan dat de leraren niet in hun kracht staan. Hoe moeten kinderen een eigen identiteit ontwikkelen als de identiteit van de school en de mensen die er werken van hogerhand door een enorm misverstand wordt afgebroken? Dan is er ook nog het gegeven dat de overheid jaren geleden heeft beslist dat het hoofd gescheiden van het orgaan en de leden het financiële beleid moet voeren en tevens moet concurreren met andere scholen. Om juiste beslissingen te nemen moet er veel tijd= leven aan vergaderen worden gegeven. Bijvoorbeeld welk bedrijf de testen en testen van testen mag leveren. Zo zijn er talrijke zaken waar uitvoerig over gediscussieerd moet worden, met elkaar vergeleken en onderzocht voordat aan het kind het beste van het beste kan worden gegeven voor zo weinig mogelijk geld. De school heeft iets nodig om zich te profileren, want ook dat is na grondig onderzoek van externe deskundigen naar boven gekomen. Die specifieke profilering werd namelijk gemist om als beste school naar voren te komen. Maar niet getreurd: ook dit profiel kunnen externe deskundigen tegen betaling leveren. In deze tijd moet het gezicht van de school nu eenmaal duidelijk zijn. Daarvoor is een pakkende slogan nodig die op grote billboards moet komen op plaatsen waar meteen het oog van de voorbijganger op valt. Voor ouders die aan de kant van de verliezers terecht zijn gekomen zijn er ondertussen extra stressfactoren bij gekomen. De toekomst van hun kind staat op het spel. Met de informatie (= qi 气) wat het kind allemaal nodig heeft om ondanks het complexe toch mee te komen op school moeten ook zij extra geld (= qi ) betalen voor deskundigen. Deze moeten het kind bijspijkeren zodat het op school verder kan worden klaargestoomd om later in ieder geval niet bij de verliezers uit te komen. Maar helaas, dit geld hebben de mensen aan de verliezerskant niet. Dit geeft logischerwijs een naar gevoel van tekortschieten ten opzichte van het kind en ook dit onmachtig voelen krijgt het kind binnen. Zo blijft alles zoals het is. De kinderen worden er op zijn zachts gezegd ongedurig van. Omdat dit nihilistisch spel van gedoodverfde winnaars en verliezers al eeuwenlang speelt is een vechtersmentaliteit en specifieke gedachte over hoe we het moeten doen geïnstitutionaliseerd waardoor het tot in de kleinste hoeken van de samenleving is doorgedrongen. Hierdoor zijn we niet alleen vervreemd van ons Zelf. Ook de maskers die ieder van ons in loop van het leven op natuurlijke wijze creëert om slechts dat te tonen wat we willen laten zien, worden nog voordat we er vanuit onszelf iets aan kunnen en willen doen vakkundig van buitenaf gecheckt en gemeten of ze aan normen voldoen. Bijvoorbeeld normen die bij de leeftijd horen. De beweging van het spontane kun je op die manier wel vergeten. Niet alleen omdat dit op het moment van controleren in de wacht gaat, maar vooral ook door de informatie die het geeft dat het lijdzaam ondergaan van de controle zo moet.

We moeten een leven lang leren is het devies. De kenniseconomie vereist een hoog opleidingsniveau van de werkende bevolking. Jonge mensen moeten door leraren met kennis in pacht geïnformeerd worden over wat en hoe de wereld is. Ook de onderlaag mag niet achterblijven. Zij moeten voor hun eigen bestwil de door de bovenlaag zorgvuldig bij elkaar gezochte theoretische kennis tot zich nemen. Tegelijkertijd moeten we ons allemaal profileren. Daar komt niemand onderuit. Voor deze vaardigheid hebben we professionele hulp nodig. We moeten luisteren naar deskundigen die hebben doorgeleerd over het gebied waarin we ons nu bevinden of waar we in de toekomst willen zijn. Deskundig wordt een gezicht aangemeten en een instelling vastgezet dat passend is voor het gevraagde gebied. Ondertussen zwijgen geleerden in alle talen dat ze tussen de bedrijven door oren aannaaien waarvoor moet worden betaald. Maar zolang dit via het digitale netwerk (dus anoniem) op de overheid of verzekeringen kan worden verhaald is het niet tastbaar en voelbaar aan het lijf. Pas wanneer het pijn gaat doen gaan de ogen open en worden we helder van verstand, maar voor sommigen is het dan al te laat. Ze zitten eraan vast! Maar zonder gekheid nu even serieus. Om terug te komen bij het begin: we hebben met een gigantische moeilijkheid te maken. Je kunt namelijk wel dènken dat je open, onbevangen en vrij bent, maar des te meer je het dènkt des te minder je het bent omdat alles begint bij het dènken. Deze yange functie van het brein is het laatst tot ontwikkeling gekomen. Het is wakker gekust en ontsproten uit de yinne laag die meer contact heeft met het lichaam en het Al, de scheppende liefdesbron waaruit alles is voortgekomen en die in het oosten Dao wordt genoemd. Maar omdat eeuwenlang de expressie van het yange deel: 'Ik denk dus ik besta' is geleefd heeft met deze hoogmoed van de mens dit deel van het brein zo ver door kunnen abstraheren dat met dit ontdoen van het concrete de mens zelf uit verbinding is gegaan met het stoffelijke en daarmee is gedissocieerd van zijn roots. Alles, dus ook het collectief geheugen komt toevallen in de mens in het hier&nu. Het collectief heeft echter door de jaren heen slechts het talige, rationele, analytische brein geëerd en hiermee een harde maakbaarheidsgedachte en stoere managementtaal gecreëerd waardoor kinderen niet alleen leren dat het kàn maar nu zelfs dat ze het leven van buitenaf mòeten manipuleren en dat ze daarvoor goed moeten doorleren welke strategieën en middelen ze voor specifieke gebieden moeten gebruiken. Kinderen met een lagere intelligentie quotiënt moeten zoveel mogelijk kennis van buiten leren zodat ze deze op een later tijdstip makkelijk weer boven kunnen halen. Door deze training zijn ze verzekerd dat ze in de toekomst de gekregen opdrachten volgens voorgeschreven regels en procedures gehoorzaam kunnen uitvoeren. In feite leren alle kinderen oorlogstaal en over oorlogstuig waarmee ze snel en adequaat gebieden kunnen (helpen) innemen maar ze mogen natuurlijk zelf geen ruzie maken. Over het werkelijke leven leren ze niet zo veel omdat ze in het kader van onderzoek zich erboven moeten plaatsen of in de hoedanigheid van de meer yinne pool lijdzaam antwoord moeten geven op de vragen van andere onderzoekers. Als ware energievampieren domineren de vraag en antwoord spelen op dit moment het leven zonder dat het ergens toe leidt. Want een mens kan weliswaar een masker opzetten maar niet van zichzelf een instrument maken om zo andere objecten (al zijn dit levende mensen) te observeren, te onderzoeken en te meten zonder dat er ook maar iets verandert aan de onderzoeker zelf en hetgene wat wordt geobserveerd, onderzocht en waarvan de maat wordt opgetekend. Niets staat namelijk op zichzelf. Alles is voortdurend aan verandering onderhevig. Een mens heeft invloed op het geheel en het geheel heeft invloed op het deel. We maken met zijn allen deel uit van het grote geheel dus niemand kan zich in wezen erboven noch erbuiten stellen. Toch doen we al eeuwen wel alsof. En op zich heeft dit objectiveren ook veel mooie dingen opgeleverd, daar gaat het niet om. De waanzin is ontstaan toen we deze gedachte en houding naar het leven toe eenzijdig zijn gaan invoeren tot in de verste uithoeken en op alle levensgebieden. Dus niet alleen in bedrijven maar ook op school als motor van de samenleving is deze asymmetrische wijze van denken en leven hard gemaakt waardoor de beweging is gefixeerd. Het roept een beeld op van een gesloten systeem dat slechts uit losstaande bedrijvende en lijdende vormen bestaat. Een yang deel en een yin deel zoals ouder en kind, leraar en leerling, zorgverlener en hulpvrager. Maar anders dan het Chinese Taiji concept dat over dynamiek tussen gelijkwaardige complementaire relaties gaat, zijn binnen het westers denksysteem de dualiteiten geenszins gelijkwaardig. Wij redeneren beperkter en hebben daardoor slechts een beeld van het dualistische tussen de dualen. Ze staan tegenover elkaar en er is geen sprake van samen elkaar aanvullend ten dienste van het geheel. We beginnen bij het ene en definiëren wat het is. Uitgaande van die betekenis is het andere beter of het heeft een gemis. Respect voor eigenheid om zichzelf is hierin ver te zoeken. Met dit denken zijn kinderen eigenlijk maar halve mensen. Er moet nog het e.e.a. aan worden toegevoegd voordat ze volwassen zijn. En nu ik dit schrijf valt me in dat onderzoek heeft uitgewezen dat mensen boven de 25 ook hun beste tijd hebben gehad. Vanaf die leeftijd gaat het snel achteruit en komen al mankementen. Dus door aftakeling zijn oude mensen ook geen hele mensen meer. Jonge mensen zijn dan ook behoorlijk bang voor de ouderdom die eraan zit te komen. In ieder geval niets om vrolijk van te worden. Door deze mechanische wijze van denken in plussen en minnen, leven en ondergaan we een technocratische model waardoor dit mensbeeld vanzelf ruimte inneemt en eigen wordt. Maar ondanks mijn overtuiging dat het technocratische dat we als voorbeeld voor het leven nemen ons mensen op dit moment niet echt steunt maar eerder onderuit haalt wil ik hiermee toch niet in gevecht. Ik zou dan tegen mezelf ingaan, want het model leeft immers ook in mij. M.a.w.: ik zou mijn qi 气 dan verbinden met eigenheid waar ik tégen ben. In werkelijkheid blijf ik dan op hetzelfde niveau opereren en conflictsituaties creëren. Er kan niets nieuws ontstaan wanneer ik mijn geest vereng en in gevecht ben met de tegenpool van wat wèl.  Met een dualistische benadering blijf ik het technocratische model voeden. Zo kom ik er niet van los. Tegelijkertijd spiegel ik dezelfde levenshouding namelijk: 'Ik-Het' en verbind me met geen enkel mens. Ofschoon, wie ben 'Ik' dan wanneer ik niet met mensen leef omdat mijn zintuigen slechts objecten en kenmerken ervan waarnemen?

We worden van alle kanten gedwongen om over de gekste dingen een mening te hebben. We moeten kiezen tussen het een òf het ander. Dat de taaluitdrukking in tegengestelden slechts bestaansgrond heeft als eenheid binnen de heelheid, bestaat binnen deze onvolwassen zienswijze niet. Wanneer we waarnemen dat ze samen aan tafel zitten worden we onrustig. En doen we het niet zelf dan zijn het wel anderen die van ons verlangen dat we stelling moeten nemen: voor òf tegen, ja òf nee, goed òf slecht/fout, superieur òf inferieur. Of nog erger: we zijn zelf ergens ingedeeld en komen niet verder dan dat. Deze beperking van het denken doet ons zelf vastzetten in het een òf het ander zonder dat we elkaar als mens werkelijk kunnen zien. Het actieve deel (yang) moet bijvoorbeeld iets toevoegen aan het inactieve deel (yin) dat slechts open moet staan voor ontvangst. Identificatie met maar één pool wordt automatisch sterker naarmate er meer controle is op de hoeveelheden die moeten worden geleverd. Binnen dit systeem geldt het principe van complementariteit niet, noch de gedachte dat niets helemaal yin is noch helemaal yang. Een bekwame leraar weet dat in hemzelf ook een leerling huist. Maar wanneer een leraar dit niet erkent of niet mag erkennen leeft hij de illusie of moet hij doen alsof hij als dè deskundige alle kennis in pacht heeft. Het brein is dan zo geconditioneerd dat het steevast uitgaat van eenrichtingsverkeer. Wie deze regel leeft zal, onbewust waar het vandaan komt, continu een druk voelen dat de ander hem niet mag evenaren of zelfs beter worden. De gever geeft de nemer neemt. Punt. Er bestaat geen beweging over en weer. De houding is daarmee verstard. Voor het 'wat' en 'hoe' gelden inmiddels vele regels die eerder elders wetenschappelijk zijn vastgesteld waardoor ze als een verplichting worden gevoeld, want wetenschap heeft status. Door de geslotenheid van dit denken en leven is de beweging 'emanciperen' in de betekenis van natuurlijke bevrijding uit oude(rlijke) machten voor kinderen èn volwassenen steeds moeilijker geworden. We kunnen ons niet bevrijden wanneer we blijven denken in vaste dualistische patronen. Zoals binnen de tweedeling heerser en slaaf wil de slaaf het liefst heerser worden. Wanneer dit niet lukt probeert hij medestanders te vinden om samen sterk de heerser te bestrijden. De mensen die dit spel spelen zijn dáármee bezig en bevrijding uit oude machtspatronen is ondenkbaar. In dit leven leren mensen niet om te vertrouwen op het eigen potentieel (neng 能) om elders iets moois te gaan doen. Ze zijn onwetend dat deze bron bestaat waardoor ze vastgeklonken blijven aan al of niet zelfopgelegde normen en regels en vastgesnoerde maskers. Ja, ook dat van slachtoffer. Het lijkt haast onmogelijk om hiervan los te komen omdat er bewijzen te over zijn dat het zo is als is vastgesteld en dit trekt medeslachtoffers aan. En met daderenergie gaan slachtoffers over tot het bevechten van het slechte totdat in hun ogen gerechtigheid is geschied. En wanneer het niet in het eigen leven is gelukt is er altijd wel een kind dat het met nog meer passie overneemt en daarmee zelf dader wordt. Ondanks dat het lichaam laat weten dat het vast zit zijn velen overtuigd dat ze vrij kunnen bewegen. Hoe onvrij is dat? Geholpen door computers heeft alles wat IS nog een extra qiboost gekregen en is in een stroomversnelling geraakt. Met enen en nullen kunnen werelden namelijk heel compact worden voorgesteld door concreet mensen afloopschema's voor te leggen waarbij ze moeten kiezen tussen ja òf nee. Door de hoeveelheden ja's en nee's en de eindconclusies op te tellen krijgen we een bepaald gespecificeerd beeld van de wereld waarover het gaat. En de in cijfers uitgedrukte maten van dit beeld kunnen weer dienen voor onderzoek op een ander gebied. En van hieruit weer verder.....want deze data hebben wetenschappelijke waarde. Ze maken onderdeel uit van de statistiek. De wetenschap, de methodiek en de techniek van het verzamelen, bewerken, interpreteren en presenteren van gegevens over de wereld zoals die IS. En statistiek maakt weer onderdeel uit van de wiskunde. Het gebied waarin taal wordt gesproken waarin je je niet kunt vergissen want dat zou dan niet meer kloppen met wat is afgesproken over de betekenissen. Vereenvoudiging en verdinging van de wereld heeft nu groteske vormen gekregen. Het heeft de breinen van de mensen wat ontwikkeling betreft min of meer stilgelegd omdat het geheel is vastgezet in deze digitale wijze. Daarbij komt dat dit leven ego's voedt vooral van de mensen aan de bedrijvende kant. Maar hier is het voeden omgeslagen in opblazen. En met het te groot worden van een deel van het geheel wordt automatisch elders een leegte geschapen. Dit geeft echter geen herkenbare prikkel om het evenwichtiger te doen omdat het deel dat veranderd is in grootheidswaan uit het zicht is verdwenen voor diegene die het bezit, terwijl de gevoelde leegte ook alleen maar onbewust invloed heeft. Maar de natuur heeft daar een oplossing voor gevonden. Wat niet in het bewuste mag komen wordt daarom naar buiten geprojecteerd. Helaas kunnen we daar niet echt van leren omdat het bij aanvallen of onderdrukken en bevechten blijft. Velen staan niet open voor onbekende delen van zichzelf en dit willen mensen over het algemeen ook zo laten, omdat het geloof in maakbaarheid groter is dan ooit. Voor elk probleem is wel een deskundige die voor het vinden van oplossingen heeft geleerd. Ontelbare deskundigen mogen met ontelbare problemen aan de slag. Iemand krijgt bijvoorbeeld zeggenschap door verkregen stemmen van mensen die zich tekort gedaan voelen. De gedachte heerst dat iemand van buitenaf de vastgestelde problemen binnen kan oplossen. Het beeld van de redder is iemand die resoluut en daadkrachtig is. In het echt moet de redder dit beeld ophouden en mag deze zeker niet kwetsbaar overkomen. En dit lukt iemand het best wanneer hij/zij deze strategie veelvuldig heeft geoefend. Het bewust voelen en daarmee weten dat hij/zij ook wel eens slachtoffer is of is geweest van iets is wellicht in het verleden door belangrijke personen beschaamd gemaakt. Schaamte is een naar gevoel dat in een gezonde situatie een oepsgevoel oproept waardoor informatie binnenkomt om iets dat is gedaan volgende keer wellicht niet meer zo te doen. Kinderen leren op deze manier om respectvol naar anderen te zijn. Beschaamd gemaakt is een destructieve kracht. Het is een onverdraaglijke overweldigende energie die verpletterend werkt. Toch ben je op het moment dat het binnenkomt heel bewust van jezelf. Je bent heel aanwezig terwijl je wenst dat de grond opengaat en dat je daarin verdwijnt. Wanneer dit gevoel vaker binnenkomt gaat lichaam/geest iets doen om het niet meer te voelen. Dit is de reden dat sommige mensen later heel goed worden in het spelen van de onkwetsbare. En ze resoneren gemeenlijk met andere gekwetste mensen maar die niet bij machte waren om deze strategie toe te passen. Dit noemen we het projectiemechanisme. Iets dat je van jezelf niet herkent wordt naar buiten geprojecteerd. Maar niemand groeit in het spel van redders en slachtoffers of daders en slachtoffers omdat mensen in het spel zelf blijven hangen. Iets ouds wordt op verschillende manieren en met andere beelden telkens opnieuw herhaald, waardoor het niet wordt herkend als oud, maar de spelregels en de rollen blijven wel hetzelfde. Op deze manier krijgt het oude telkens nieuw leven ingeblazen. Daarmee bezig worden andere werkelijkheden die aan de orde zijn niet meer waargenomen en het potentieel voor andere mogelijkheden wordt al helemaal niet aangeboord. Wanneer emoties hoog oplopen kun je er zeker van zijn dat het projectiemechanisme werkzaam is en tegenpolen niet aanvullend maar dualistisch met elkaar resoneren. Wie kan hier nog van leren?

Ik denk dat wij mensen de opdracht hebben om ons te bevrijden van oude clusters informatie, beelden, gevoelens door het los te laten. Je hoeft deze clusters niet helemaal te begrijpen maar voordat je iets kunt loslaten moet je het wel eerst grijpen. Enig idee in het bewuste dat er altijd wel dingen zijn waarvan de expressie destijds is onderbroken omdat het in de cultuur niet gewenst was of zelfs ronduit verboden of te overweldigend voor het leven op dat moment. Dit geldt voor ieder van ons. Door Zhineng Qigong gaat alle qi  weer natuurlijk stromen. Onderdrukte clusters qi  worden meegenomen in de totale stroming. Dit opent en maakt vrij waardoor het liefdevol aan het licht kan komen en verder door kan stromen en waar nodig toegepast in het hier en nu. En dan door naar het Al wanneer de tijd gekomen is, maar toch nog verder leeft maar nu als constructieve kracht in de harten van de mensen.  Voor alles is een tijd en plaats. En qi 气 komt spontaan op en gaat terug neer. Maar met het sterke geloof in maakbaarheid van het leven is een eenzijdig positief beeld geschapen. Mensen met dit referentiekader menen van zichzelf dat ze optimisten zijn, onwetend dat ze het onbekende negatieve gezicht van zichzelf op de buitenwereld projecteren. We leven meer en meer gefragmenteerd en zien slechts fragmenten: aan of uit. Ofschoon, datgene wat niet (uit) is daar wordt ook niet aan gedacht waardoor het ondenkbare alsmaar groter wordt. Met andere woorden: het ònbewuste groeit. 

Met deze beschrijving hoe alles in zijn werk is gegaan is mededogen op zijn plaats. Er zijn ontwikkelingen geweest die groter waren dan een mens. De door de mens geschapen cultuur heeft gigantische invloed uitgeoefend op de natuur van de mens en zijn omgeving. Dit door de mens geschapen produkt heeft de natuur overweldigd en onderdrukt. Maar ik denk op Chinese wijze dat tegenstellingen yang en yin gelijkwaardig zijn. Het werkt derhalve ook andersom. De natuur van de mens heeft ook invloed op de cultuur. Het is handig om bij het denken te beginnen, omdat onbewust deze qi 气 van het brein het toch al voortdurend voor het zeggen heeft. Bewust heb ik mezelf op een gegeven moment de vraag gesteld: "Wat kunnen we zelf nu nog doen om de gestage ontwikkeling van ons eigen brein opnieuw op te wekken?"  En eigenlijk is het heel simpel: zoals bekend begint de verbetering van de wereld bij je zelf. Met deze aanname als uitgangspunt werd ik stiller en stelde toen een heel persoonlijke vraag, namelijk hoe ik zelf in het leven wilde staan. Ik wachtte toen rustig en kalm op wat er komen ging in het geloof dat in elke oprechte vraag het antwoord ligt besloten. Ik hoefde niets meer te denken, zelfs niet aan de gerichte vraag, want ik wist dat gedachtes als impressies in het geheugen worden opgeslagen. De qi  wordt vanzelf compacter en laat sporen na. Tevens wordt tijdens meditatie de oorspronkelijke bron van het brein aangeboord en een natuurlijk fenomeen ontstaat. Uit de stilte als uit het (n)iets wordt de pure Innerlijke Wil geboren. Genesis. Het in contact komen met deze na aan het hart liggende levenskracht maakt dat deze alsmaar bewuster blijft meelopen met het leven. Je ondergaat een bewustzijnsverruiming. Het creatieve opent zich. Hierdoor neem je waar dat het spontaan precies dàt aantrekt wat nodig is om naar je eigen ware levensdoel te leven. Het lichaam past zich automatisch aan wanneer er weer iets is bijgekomen. Hoofd-hart-handen oftewel denken-beleven-meemaken blijven op die manier als eenheid samen en worden niet uit elkaar gedreven. Leven betekent ergens tijd aan geven. Je wordt wat en hoe je leeft, omdat deze wijze integreert. Het assimileert in de ruimte van je lijf en het breidt uit in de wereld. En alle oefening baart kunst. Met slechts gehoorzamen naar, compenseren of verzetten tegen wat anderen hebben voorgeleefd of wat en hoe anderen het nu doen, dan leef je een zelfopgelegde beperking. Het is logisch dat de uitkomst ook beperkt zal zijn. Hiermee doe je je zelf tekort. Maar in het vertrouwen dat de Innerlijke Wil oftewel de eigen hart 心 intentie meeloopt met het leven, samen met het daadwerkelijk tijd geven aan o.a. Zhineng Qigong's eenvoudige meditatieve 'open/sluit' bewegingen krijgt niet alleen het fysieke lichaam op natuurlijke wijze een bepaalde openheid en souplesse. Door de bevrijding van spanningsvelden wordt de mentale veerkracht groter en het totale weerstandsvermogen stijgt. Doordat de vaardigheid (neng 能) van het intellectuele vermogen (zhi ) wordt getraind kan het brein niet alleen onbewust maar nu ook bèwust rechtstreeks informatie ontvangen en verzenden waardoor zelfs controle op het onwillekeurige zenuwstelsel als ook op de externe wereld mogelijk is zonder daarbij kracht te verliezen. Dit wordt paranormaal genoemd maar binnen Zhineng Qigong is het normaal. Wat er namelijk gebeurt is dat de samenwerking tussen jongsten en oudsten binnen de drie-eenheid in de hoedanigheden van het rationele analytische, de creatieve emotionele en het instinctmatige reptielenbrein van staccato 'aan/uit' naar meer vloeiend dynamisch golft waardoor de in het leven ontwikkelde barrières die tussen de gezonde samenwerking zijn gaan staan vanzelf verdwijnen. Dit alles biedt ruimte voor de geboorte van tot dusver nog ongekende gaves. Het leven is werkelijk wonderbaarlijk. Alles komt uit de oneindige bron en gaat erin terug. 

 

Waarom Zhineng Qigong als dagelijkse kost?

Zhineng Qigong praktiseren opent het bewustzijn voor alle aspecten van het leven. Fysiologische, psychologische, emotionele, mentale, spirituele, sociale en hogere dimensies waarvan we nog weinig tot niets weten. Met het grondbeginsel 'alles is qi' samen met een visie hoe je zelf in het leven wilt staan wordt de geest vanzelf kalm, de fysieke vitaliteit optimaliseert en denkkracht ontwikkelt razendsnel. Het vertrouwen op eigen krachten herstelt waardoor natuurlijke gevoeligheid, beweeglijkheid en daarmee vrijheid terug wordt gewonnen. Je weet wat je denkt en voelt wat je voelt. Dit neemt spontaan een alsmaar groter wordende ruimte in het bewuste bewustzijn in. Dit zelfoverstijgend scheppend proces blijft het zelfvertrouwen voeden. De 'weerbarstige' werkelijkheid kun je rustig in zijn totaliteit binnen laten komen. Niets daarvan hoeft te worden verloochend. Je blijft gecenterd en kalm met mededogen voor jezelf wat betekent dat je vrede sluit met het innerlijk proces en het ervaart als iets dat jou de waarheid vertelt over buiten èn binnen. Door dit vertrouwen in het eigen waarnemingsvermogen krijg je een ontspannen levenshouding en kun je snel en makkelijker kiezen wat te doen of te laten. Het dient jezelf en daarmee dient het de wereld. Want wat je met jezelf doet straal je uit naar je omgeving en wat je aan denken en gevoelens naar buiten projecteert is tegelijkertijd ook binnen. Zo is de werking van de natuur.

Ik geloof in de constructieve leidende kracht die uitgaat van het samenspel van de hunyuan qiheelheid gedachte achter Zhineng Qigong en het regelmatig praktiseren van de methode. Zonder praktiseren worden de gedachtes niet belichaamd en blijven ze zweven. Zonder de theorie gaan bij de ene de in principe eenvoudige bewegingen al snel vervelen omdat hart 心 energie ontbreekt en de diehard krijgt misschien wel applaus, maar zal zonder het te weten ongemerkt zijn/haar rigide patronen die ooit uit overlevingsangst zijn geboren nog vaster aanzetten. Maar met de combinatie van een weten over transformaties van qi气 in verschillende dichtheden en ermee werken terwijl je observeert, komt de mens die vervreemd is van zichzelf weer tot zichzelf.  Net als alle krachten, werken krachten van mensen die in vrede met zichzelf leven ook door naar de omgeving. De mens die het bezit straalt het uit. Kinderen zullen er profijt van hebben wanneer ouders, verzorgers en leraren ongekende positieve krachten in zichzelf ontdekken. Terwijl deze daarmee bezig zijn laten ze de kinderen ook wat meer met rust. Kinderen leren namelijk niets gezonds van: "Doe wat ik zeg, doe niet wat en hoe ik doe". Het horen van moetismen alsmede 'wat' en 'hoe' de wereld is terwijl dit  alles weinig raakvlakken heeft met het leven waarin kinderen zelf bewegen betekent dat ze leren over een wereld waarmee ze geen verbinding voelen. Voor het brein bestaat er dan een wereld van kennis en deskundigen die buiten ligt en een die onbewust aan den lijve wordt ondervonden. Door de tweedeling tussen wat gezegd wordt en wat wordt ervaren vervreemden mensen van zichzelf en van de aarde. En dit proces is nu al generaties lang aan de gang. Dit heeft de breinen van de mensen gevormd. Met het energetisch voelbare, het zichtbare non-verbale en het hoorbare paralinguïstische iets anders uitdragen dan met woorden zeggen is nu een gewoon patroon te noemen in het leven van alledag. Dubbele boodschappen zijn alom vertegenwoordigd en werken extra verwarrend omdat mensen er geen erg in hebben wanneer ze het uitzenden en/of binnenkrijgen. Met de beste bedoelingen geven we met zijn allen conflicterende informatie door aan onze kinderen die er op een specifieke manier door verwarren en/of verstarren, of zelfs met de geest verdwijnen naar het niets, want zo is de werking van qi . De symptomen die kinderen vroeg of laat laten zien zijn waarneembaar voor de mensen die er eerder waren maar worden door hen niet als normaal beschouwd. Gekwalificeerde deskundigen gaan ermee aan de slag en kijken preciezer en tellen nauwkeuriger of het beeld dat het kind laat zien past binnen een van de stoornissen zoals neuro-biologische die eerder door onderzoekers op dit gebied zijn vastgesteld en ondergebracht in een geclassificeerd systeem genaamd Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM). Om internationaal spraakverwarring te voorkomen, dus met de beste bedoelingen, moesten gedragingen qua aantallen dat iets voorkwam duidelijker en preciezer worden gedefinieerd. Door deze voortdurende perfectionering van de beschrijving van ziektes en syndromen hebben we nu een vuistdik exemplaar DSM-V. En binnen vele levensgebieden, ook de juridische is het boek nu verplichte lectuur. Het diagnostisch en statistisch handboek heeft direct en indirect enorme invloed op het leven van vele mensen. Door specialisten wordt het als startpunt genomen en gewone mensen bewegen er ongemerkt naar toe omdat in de praktijk de namen veelvuldig worden gebruikt en gehoord en in het (collectieve) geheugen opgeslagen. De namen geven de betekenis en met die betekenis die eerder, elders door anderen is gegeven wordt in het dagelijkse leven bewust en onbewust veel tijd = leven gegeven aan het zogenaamd objectief observeren van kinderen. Testen moeten later uitsluitsel geven in welke richting gezocht moet worden om bewijzen te vinden voor het abnormale. De illusie dat deze wetenschappelijke wijze de waarheid over het leven vertelt wordt alsmaar harder en exacter vastgezet, vooral ook omdat de overheid als beleidsvoerder zich op wetenschappelijke cijfers baseert. Nog voordat een kind de schoolleeftijd bereikt wordt het wetenschappelijk getest of het schoolvaardig is. De goedwillende gedachte hierachter is dat kinderen de stof moeten kunnen verhapstukken zoals de school als dienstverlener het pakket aan de aankomende klant zal gaan aanbieden. Dit heet kennisoverdracht en staat in dienst van de kenniseconomie. Deze manier van denken komt uit de wereld van het bedrijfsleven met het onderliggende marktmechanisme als drijvende kracht. Alleen is de school een bedrijf dat werkt als een kartel. De klanten hebben geen keus. Ze zijn verplicht om naar school te gaan en tegelijkertijd komen ze er niet zomaar in. Kinderen moeten eerst schoolwaardig worden gemaakt in het vooruitzicht dat de school op haar beurt ook moet bewijzen dat ze schoolwaardig is in vergelijking met andere scholen nationaal en internationaal. Dit bewijzen gebeurt op wonderbaarlijke wijze. Tijdens testen, toetsen en examens transformeert het kind van consument naar producent van op afroep gevraagde producten die de school eerder heeft geleverd of had moeten leveren. De resultaten dienen voor de prestatie-indicatoren van de school die vervolgens door overkoepelende organen als vergelijkingsmateriaal tussen scholen worden gebruikt. De kinderen zelf worden door derden op de resultaten afgerekend. Met de uitkomsten kunnen ze verder worden ingedeeld binnen de onderwijsstructuur zoals we het nu hebben georganiseerd. Op zich is sturen en controleren niet slecht, maar omdat de wedstrijd die tussen kenniseconomieën heerst prevaleert is de ontwikkeling van het kind zelf onwillekeurig ondergeschikt gemaakt daaraan. Beleidsmakers bepalen vanuit hun versimpeld beeld van hoe (jonge) mensen leren nu eenmaal het beleid, waardoor het spontane van de natuur ook hier weer het loodje legt. Dat alles op een misvatting is gebaseerd heeft niemand door omdat in het collectieve brein is ingeëtst dat met 'meten is weten' standen van zaken te geven zijn en dat deze vaststellingen dè waarheid over het leven is. De alomvertegenwoordigde aanname geldt dat het toekomstig proces van het opnemen, verhapstukken, verteren en integreren van stof in het hier en nu te bepalen is en de praktijk laat zien dat er tevens alles aan gelegen is dat de illusie voortleeft dat met de verkregen maten verdere prognoses voor de toekomst te geven zijn. Wanneer cijfers van het vooronderzoek een negatieve uitkomst geven is er daarom alles aan gelegen dat het onrijpe kind wordt geholpen en mankementen zo vroeg mogelijk worden verholpen door deskundigen die voor gevonden gebreken hebben doorgeleerd. Kinderen zijn de toekomst. Voor de overheid staat het economisch belang voorop. Het is zaak dat kinderen niet achterblijven en bovenaan op de de internationale ranglijst prijken. Onderzoek hierover heeft uitgewezen dat het helpt wanneer kinderen die onder de norm scoren naar de voorschool komen om ze klaar te stomen voor de opname van het schoolpakket.

Bij internationale vergelijking van de cijfers van kinderen wordt niet gesproken over landen maar over economieën. Omdat onze maatschappij van hoog tot laag voortbouwt op dit woord is het dus belangrijk dat we weten waar het voor staat. Economie is een menswetenschap die als sociale en in België als gedrags-wetenschap wordt gedefinieerd. Wanneer ik het echter aan gewone mensen vraag komen deze met een abstractere betekenis zoals geld en macht. Gesteund door de taal die de overheid erop na houdt kom ik ook niet verder dan kosten/baten analyses over wat erin gestopt is en wat het opgeleverd heeft. Dit boekhoudkundig onderdeel komt uit een concept dat is ontstaan uit de ruilhandel tussen mensen. De betekenis van het begrip 'eigendom' was al in ons bewustzijn gekomen toen het idee onstond om een vervangend teken te gebruiken voor de koopwaar omdat het moeilijk was om over grotere afstanden en met een grotere tijdspanne eigendommen te kunnen verhandelen. Op deze manier kon je ook later en op een andere plaats wat anders kopen. Heel vroeger werden munten met ingekrast teken (kharaktḗr) gebruikt. Met goud had je nog de gedachte van schaarste dus dat gaf een beeld van fysieke waarde, maar daarna kwam het papiergeld dat intrinsiek weinig tot niets voorstelt en toch geloofden we in de waarde omdat we dit samen zo hadden afgesproken. Op dit moment gaan elke dag grote geldstromen massaal digitaal kriskras over de hele wereld. De symbolische waardetekens zijn niet stoffelijk meer. Maar omdat het concept op vertrouwen was gebaseerd heeft het de welvaart gebracht die we nu hebben, want zo werkt het nu eenmaal met vertrouwen tussen mensen. De communicatie over waardes van wat wordt uitgewisseld tussen mensen houdt wederkerigheid in. Maar gaandeweg zijn er meerdere dimensies bijgekomen waardoor de mens zelf er geen vat meer op heeft. Toch moeten we begrijpen dat de wereld zoals deze zich nu openbaart niet door iets Hogers is gekomen. We hebben het er zelf naar gemaakt. Door het toepassen van ideeën worden dingen in het leven geroepen. We gingen bijvoorbeeld meer vragen dan iets is. Dit noemen we winst. Dit komt bovenop het produkt of de dienst minus de kosten plus de toegevoegde waarde. Dit winst maken heeft iets magisch. Je hoeft er niets voor te doen en toch vermeerdert iets spontaan. Waarover het gaat wordt zomaar meer waard. En toen mensen zich op deze magie van wonderbaarlijke vermenigvuldiging gingen toeleggen werd het winst maken vanzelf een wereld op zichzelf. Er werden plannen gemaakt en hard gemaakt door ze uit te voeren en er kwamen gebouwen rondom mensen die zich direct of indirect met ideeën rondom dit thema bezig hielden. En nog. Dit noemen we institutionalisering. Met winst wordt nu winst gemaakt door mensen die winst maken belangrijk vinden en daardoor als vanzelf veel ervan naar zich toe trekken. Ze worden geholpen door mensen die er hun brood mee verdienen waardoor de krachten van binnenuit versterken. En ondanks dat velen zich tegen de graaicultuur keren blijft winst maken de centrale drijfveer waar alles om draait. Ik heb mezelf afgevraagd hoe dat mogelijk is en ben tot de slotsom gekomen dat we weliswaar moeten beseffen dat de mens over het 'hoe' van de wereld gaat en dat ieder voor zijn eigen stuk daar verantwoordelijkheid voor draagt, maar we moeten zeker niet vergeten dat we ons niet groter kunnen maken dan de wereld waar we onderdeel van uitmaken want dan gaat het mis.

'Dat' de wereld is, is het mystieke. En het mystieke moeten we stilletjes laten. Er zijn onuitsprekelijke zaken die zich tonen in de ervaring. Maar omdat we bezet(en) zijn door iets machtigs dat door de mens uit onwetendheid is geschapen leven we dit en is er geen ruimte voor blijheid over het spontane van de natuur. We moeten er altijd iets mee. Wanneer een duizendpoot kon nadenken over hoe het gaat met die duizend poten liep het ook niet meer zo gesmeerd. Door vooral het gekunstelde te leven zijn we het ook normaal gaan vinden dat we op de toekomst teren. Overheden willen groeicijfers zien en doen er alles aan om dit voor mekaar te krijgen. Deze mindset is tevens de reden geweest dat de bedrijfsmatige aanpak decennia eerder al is ingevoerd binnen non-for-profit sectoren als de school. De overheid wilde waar voor haar geld en meende dat met deze zakelijke wijze van besturen de kennisoverdracht beter te regelen was. En daarachter lag weer de gedachte dat kinderen beter en sneller zouden gaan leren wanneer er maar genoeg controle was. Uiteraard wordt binnen dit idee de betekenis van het begrip 'leren' simpel opgevat: een kopie van wat in het hoofd van de leraar zit moet als een postpakket in de hoofden van de kinderen terecht komen. Naar mijn idee is dit hèt voorbeeld van kortzichtigheid hoe we de mens en de wereld zien. Door onze maakbaarheidswaan leven we een grote misvatting. Eerst versimpelen we het leven door het categorisch in te delen. Dan kijken we vanuit een partje van een categorie naar de wereld. Met dit beeld voor ogen moet alles zich voegen naar de maten van dit beeld of nog liever: met groot normbesef een verbeterde versie ervan. Wat niet past binnen het ide(e)aalbeeld zoals het gedetailleerd is beschreven wordt misschien niet bewust maar onbewust wel degelijk afgestraft zo niet volledig eruit geknikkerd. We praten over normen en waarden maar leven binnen een hebzuchtig systeem dat door ons zelf is geschapen vanuit een gevoel van adoratie voor het magische dat ergens buiten onszelf ontstaat. Wij hebben hier niets mee te maken. Met deze gedachte over de macht van iets 'hogers' zeggen we eigenlijk dat we niet verantwoordelijk zijn voor het 'hoe' van het leven en dat zijn we natuurlijk wel. Ik denk dat door onwetendheid over de wisselwerking van de cultuur op de natuur en andersom wat dingen door mekaar zijn gaan lopen. Hebzucht bijvoorbeeld zit niet zozeer in de mensen zelf maar is eerder een logisch gevolg van een collectieve mindset die we hebben aangeleerd en die we nu aan onze kinderen doorgeven. En kinderen verbeteren gemeenlijk wat mensen die voor hen kwamen hebben voorgeleefd. Sociale waardering heeft een sterk belonend effect. Kinderen zijn trots wanneer het hun lukt winst te maken, want dit is gedrag waarvoor ze applaus krijgen. Maar kinderen leren niets over zichzelf wanneer ze van buitenaf gedwongen worden om slechts bij hun ego te blijven doordat het bij succes (+) wordt gestreeld en bij falen (-) compleet wordt afgebroken.

We leven binnen een wereld van cijfers waar de mens zelf willens en wetens uit is gefilterd omdat het anders te veel ruis oplevert. Al het waardevolle moet correct zakelijk, dus cijfermatig. Dit produkt van de menselijke geest dat ontstaan is uit adoratie voor maten heeft zich uitgebreid van de exacte wetenschappen naar de natuurwetenschappen en heeft zich als denksysteem voortgeplant naar de menswetenschappen omdat het zo'n zuivere resultaten oplevert. Met meten menen we niet alleen kennis over het leven zelf te vergaren, maar ook dat we daardoor meer macht over het leven hebben. Maar binnen de geslotenheid van een logisch systeem kun je je gewoonweg niet vergissen, dat zou immers onlogisch zijn. De betekenis van de tekens zijn gegeven dus het kan niets anders betekenen dan dat. Dat beheersing van leven een waandenkbeeld is weten we uit eigen ervaring. Maar aangezien we geleerd hebben om de eigen ervaring niet serieus te nemen sluiten we onze zintuigen en ons denken hiervoor. Eeuwen geleden schreef de Chinese wijsgeer Confucius de mensen al voor: "Kijk niet naar, luister niet naar, spreek niet uit en richt je niet op wat in strijd is met welvoeglijkheid". Net als vele denkers die fysiek niet deelnemen aan het leven van alledag en hierdoor het leven waarover ze iets te zeggen hebben niet aan den lijve ondervinden, meende ook deze filosoof te weten wat voor iedereen welvoeglijk was en daarmee lag ook het ongepaste vast. Maar wanneer mensen slechts binnen een eerder elders gemaakt bedenksel (moeten) blijven, hoe mooi die wereld ook schijnt, komt ieder voor zich geen steek verder omdat in dit leven de eigen ervaring en daarmee het zelf wordt miskend. Zelfverloochening betekent dat we geen vrij en blij leven kennen. Door te blijven binnen een oud denkkader kan er onmogelijk iets nieuws ontstaan. Velen willen wel veranderen maar na hard ploeteren blijkt achteraf dat alles toch nog hetzelfde is gebleven of misschien zelfs erger geworden dan het al was. 'Plus ça change, plus c'est la même chose'. We willen ergens uit maar omdat de aandacht is gericht op dingen binnen die we niet willen blijven we ongemerkt binnen de gevangenis die we ons eigen hebben gemaakt. Het brein is er onwillekeurig door bezet(en). Ontsnappen is onmogelijk wanneer we doorgaan met hetzelfde blijven geloven waardoor we hetzelfde blijven doen. Zo geldt de algemene aanname dat onderzoek naar de waarheid over een thema alleen dan valide en betrouwbaar is wanneer de mens oftewel het instrument dat onderzoekt de kenmerken van het object niet vertekent. De mens fantaseert dus eerst dat hij zelf een object is en los van alles staat. Dat qi verbonden is met alles waarin het zich bevindt wordt binnen dit beginsel totaal miskend. In de natuur heeft het aparte invloed op het geheel en het geheel heeft invloed op het deel. Toch leven we met zijn allen in de illusie dat de wereld bestaat uit losstaande zielloze objecten. En deze gefragmenteerde mindset en specifieke wijze van waarnemen hebben we eeuwenlang geoefend. Objectief waarnemen en in cijfers vangen van waarneembare vormen en bewegingen (gedragingen) van cellen, mensen, groepen, in de tijd gezien (lineair) en per specifieke ruimte wordt nu op vrijwel alle levensgebieden op micro- meso- en macroniveau als enige serieus genomen om de waarheid over de werkelijkheid te vinden. Al het andere geldt als inferieur. Deze gefragmenteerde wijze van leven roept echter een patroon van denklussen, beelden en emoties op dat voor het leven van het subject ongezond werkt. Het resultaat van de beweging die mensen ermee maken fixeert namelijk telkens op een stilstaand beeld dat ergens buiten ligt. En geen dynamiek in en tussen mensen betekent heel simpel: 'dood'. Door de verregaande objectivering oftewel verdinging van alles wat bestaat, dus ook als het iets levends als een mens betreft, is een proces van zelfvernietiging in gang gezet maar we hebben het niet door. Om werkelijk gezond te leven moeten we het met zijn allen ieder als subject bewust anders gaan doen. Een wijze die voorbij de tegenstelling gaat. Dit betekent dat in het beleven en meemaken het objectieve en subjectieve ligt besloten. Er is een diepgaand besef dat in het geven een nemen zit en andersom. Wat we egoïstisch en altruïstisch noemen komt samen in de handeling zelf. De menselijke vaardigheid (kunnen) controleren werkt voedend voor het geheel. Het leven is met dit alles goed genoeg en we zijn er dankbaar voor. Hiermee heb ik alles gezegd waarom ik een bijdrage wil leveren Zhineng Qigong's wijze en inhoud van denken en praktiseren in de wereld te brengen, want dit bewustzijn van 'en/en' in plaats van denken in of/of is wat je ermee opent. Mijn bedrijvigheid 'SkillsTransit' 传承 staat voor het leren over de eigen binnenwereld waardoor deze vanzelf fysiek, emotioneel en mentaal van binnenuit herstelt.  De qi tussen het rationele, emotionele en basale brein stroomt weer zoals de natuur heeft bedoeld en de mens d.w.z. volwassenen èn kinderen komen volledig tot hun recht en tot ongekende bloei omdat het bewustzijn van de mens en het collectief groeit. 

Met Zhineng Qigong verandering van mens- en wereldbeeld

Door eeuwenlang een leven na te streven dat voornamelijk op normen is gebaseerd, (denk daarbij aan godsdiensten en wetenschappen zoals deze in de wereld zijn gekomen en daadwerkelijk worden toegepast) hebben de sturende, belerende en controlerende aspecten op alle levensgebieden de overhand gekregen boven de inherent voedende die spontaan ontwikkelen; een qi 气 beweging van binnen naar buiten. Met sturing gericht op beheersing van de wereld is de aandacht gefixeerd op iets buiten waarvan we denken dat we daar iets mee willen. Maar met deze verenging van de gewone zintuigen ontgaat ons wat we nodig hebben! In de waan dat we in vrijheid leven, leven we ondertussen de vele moetismen, met in het achterhoofd: 'anders gebeurt er iets verschrikkelijks........ ' Met de groei van rigiditeit zijn waardevolle bronnen die de mens en de aarde kunnen dienen in de vergetelheid geraakt. Spontaan ontspringen moet op delen zelfs al voor de geboorte worden weggehaald, omdat het niet past in het huidige mens- en wereldbeeld. Een beeld van perfectie dat in stand wordt gehouden door een gigantisch bureaucratisch en gedigitaliseerd ambtenarensysteem waarin procedures en regels voor het werk van professionals door betalers zoals verzekeringen wordt bewaakt en naar hun referentiekader: 'uitkomsten van kosten/baten analyses' aangescherpt. Werken aan persoonlijk meesterschap gaat met vallen en opstaan. Maar omdat fouten als vallen meteen door leken van alle kanten wordt afgestraft, komt door angst voor de straf natuurlijk leren niet van de grond. Dit vernuftig vermogen sterft wanneer slechts een rationeel, op cijfers gebaseerd leven, ook op scholen als motor van de samenleving wordt nagestreefd. Omdat op alle levensgebieden bemoeienis van consumenten dwingend wordt gevraagd onder de sluwe slogan: 'uw mening telt' heeft het kunnen gebeuren dat een machtige harteloze hokjesgeest ons leven bepaalt. Orale vragers bepalen het thema en de vragen die daarover gaan en daarmee wordt door hen op voorhand de sfeer bepaald. Grondslagen waarop dit alles is gebaseerd zijn niet alleen onbespreekbaar; dat onderliggende aannames wel eens niet waar kunnen zijn en daardoor zelfs destructief werken voor het geheel is voor de meesten gewoonweg ondènkbaar. Zo blijven we gehoorzaam bezig met kijken waar anderen van zeggen dat we moeten kijken wat aan de oppervlakte (Face) drijft. Daarmee verengen we onze zintuigen en verstand en brengen de qi  naar een hard cijfermatig systeem en voeden het anonieme met onze energie. Doordat er binnen dit systeem zoveel positief ingestelde mensen werken die juist door deze houding prachtige resultaten boeken, kan de macht van dit systeem ook van binnenuit blijven groeien. Voor een mens kan het verschillende kanten opgaan: De een wordt besmet en wordt zelf harder, de ander bezwijkt onder het harde en wordt energetisch overweldigd en onderdrukt en de derde blijft stoïcijns doen wat er van hem wordt gevraagd maar sluit zich verder af van de wereld. Maar hoe je het ook wendt of keert, voor allemaal geldt dat vrije bewegingen door onszelf van binnenuit alsmaar vaster worden aangesnoerd en van buitenaf onderdrukt, omdat we enorm veel ruimte geven en tijd besteden aan het levenloze: exact, eenduidig, perfect, strikt, stipt, accuraat, precies, punctueel, scherp, correct, foutloos. Met hulp van de computer lijkt alles tijd en ruimte te besparen, maar dit sneller en beter geldt slechts voor het systeem dat als winnaar uit de bus is gekomen. Winnende systemen krijgen tijd en ruimte om te verbeteren. Op enig moment is van hieruit het idee opgekomen om het controleren van de mensen door henzelf te laten uitvoeren omdat dit met de computer binnen no time is gebeurd. Het gaat gewoon tussen de bedrijven door. Met de uitvoering van deze gedachte heeft het controleaspect ongemerkt zoveel ruimte en tijd ingenomen dat op vele gebieden voor de oorspronkelijke bestaansgrond geen ruimte meer overblijft. Ondertussen neemt de computer als produkt van menselijk vernuft zelf ook alsmaar meer tijd in beslag. Door ermee bezig te zijn worden hoofd-hart-handen erdoor bezet, dus voor het menszijn blijft weinig over. In het denken binnen de perken van enen en nullen synoniem voor plussen en minnen is sowieso geen mens meer te bekennen. Omdat we dit leven worden de meest adaptieven zelf digitaal. De spirit belichaamde structuur van het brein van deze denker is geoefend in discreter zoals in numerieke elementen die weliswaar de voorstelling van een fysische grootheid van de echte analoge wereld in zich draagt, maar waarmee de extreem digitaal geworden mens zelf geen voeling meer mee heeft. Hij denkt en leeft met het abstracte en dit voelt heel concreet. Bij sommigen zit door regeneratie dit compact versleutelen van informatie al bij de geboorte in het dna. Omdat deze mindset vooral in de techniek harde resultaten oplevert is er veel vraag naar technische digitalen. Het wordt goed betaald. Anderen blijven meer of minder analoog. Zolang het past binnen de wereld zoals mensen hebben besloten dat deze moet zijn is er niets aan de hand. Maar tè analoog betekent grenzeloos dus daar moet wat aan worden gedaan. En digitalen waarvan de expressie van de zichtbare elementen te beperkt zijn passen ook niet in het beeld van perfectie dat we hebben geschapen. Dus laten we de hokjesgeest bepalen onder welke categorie en disorder de stoornissen vallen, zoals pervasive als autisme, zodat we dat wat we niet willen hebben in het leven op zijn minst kunnen verzwakken, zo niet laten verdwijnen. En de kinderen die we de hokjesgeest goed aanleren die krijgen het later voor het zeggen. Ze mogen vertellen wat de wereld is en bepalen hoe ze moet zijn om vervolgens met grote passie in managementtaal van de mensen een cultuurverandering te verlangen naar het technocratische model.      

Door ons zoeken en sturen langs wegen en kanalen om iets te vinden wat we in schema's allang in gedachten hebben zijn we zowat allemaal vervreemd van menselijke schatten die stil op ons liggen te wachten. Onderzoekers als ook de mensen die worden onderzocht zitten namelijk allemaal vast aan het schema dat eerder elders door derden is gemaakt en waarbinnen gedacht en gewerkt moet worden. Door aan de slag te gaan met Zhineng Qigong's theorie en praktiseren krijgen oerbronnen weer nieuwe impulsen aangeleverd. Het 'rapport' tussen het onderbewuste en het bewuste ontwikkelt echt niet door derden die het ons vertellen. Slechts uit eigen beweging en door middel van innerlijk schouwen komt spontaan eigenheid op in het bewustzijn en wordt als ervaring beleefd. Dit noemen we fenomenologisch. Zhi = wijsheid of intellect, neng 能 = potentiële vaardigheid. Qigong betekent werken met qi. Zhineng Qigong beoefenaars leren niet alleen objectief maar tegelijkertijd subjectief over vorm en functie van qi气. Qi气 is en is in beweging. Zijn en worden zijn één. De oude westerse èn oosterse wijze om slechts met kennis van zaken langs wegen en kanalen te sturen heeft zijn beste tijd gehad omdat we niet verder komen dan wat we met vernauwde zintuigen en zo precies mogelijk gedefinieerde kennis waarnemen en voortbewegen. 'The mind controls the body' zoals Zhineng Qigong beoefenaars het beleven en meemaken is een regeren vanuit onwetendheid. De ware hart心intentie heeft hierin de leiding. Als je deze tegenstelling begrijpt heb je het principe te pakken. Je laat van binnenuit iets moois aan het licht komen. Dit wordt het luisteren naar de Tao of Dao genoemd. Wanneer je dit weet te gebruiken beschik je over diepgaande innerlijke kracht. Je bent op het punt beland dat alles vanzelf gaat. Je doet niets en toch blijft niets ongedaan. Een zegen voor de drie-eenheid lichaam qien geest. In China heten deze drie schatten jing  qi 氣 shen 神. Met Zhineng Qigong ont-wikkelt de mens in de ware zin van het woord. Dit komt ten goede aan innerlijke vrede waardoor met respect en mededogen naar het zelf, de ander en de wereld gekeken kan worden. En dit werkt voedend voor het geheel. Oneindige geboorte, genesis in hier & nu. Zo bereiken we samen de Grote Harmonie.